Szmuel ha-Nagid i dziedzictwo Al-Andalus [Poetycki piątek]

No był to wiersz syna wezyra Imnalna Grelli, czyli Szmuela Nagida, Jehosefa, który był zdecydowanie ulubionym dzieckiem ojca i jest jego postać bardzo często się... Synuś tatusia. Synuś tatusia, ewidentnie. Bardzo dużo wierszy adresowanych jest do niego. Bardzo często o nim Szmuel Ha-Nagid pisze. Zresztą Szmuel Ha-Nagid, który w jednym ze swoich wierszy wojennych Mówi o sobie, że on jest Dawidem swojego pokolenia, tak? Po hebrajsku Dawid to jest DVD. Tak. Więc mówi do syna, ja jestem Dawidem, a ty bądź Koheeletem, tak?

Więc... No, tutaj do króla Salomona wręcz go porównuję, także grube buty. Właśnie to jest ciekawe, bo gdybyśmy dzisiaj powiedzieli do jakiegoś, nie wiem, ośmiolatka, to ty bądź Dawidem, jak będę koheletem, to by spojrzał i powiedział, what? A już wtedy w Al-Andalus taki ośmiolatek mówi, dobra tato, spoczko. Szmuel ha-Nagid się chwali, że jego synowie mówili nie tylko tą klasyczną arabszczyzną literacką, odbierali stosowną edukację od najwcześniejszych lat, ale właśnie też Klasycznym hebrajskim się posługiwali, umieli komponować poezję.