Samotne kości, jesienna rosa, złamane pióro Konfucjusza [Poetycki piątek]

Nie mylić z TOFU. TUFU to jest poeta, którego niektórzy uczeni i chińscy i zachodni uważają za w ogóle najważniejszego chińskiego poeta, najwybitniejszego chińskiego poetę. Co przypominam, tych poetów wielka kolekcja, która nazywa się Pełna Poezja Tangowska, tych poetów jest 20 tysięcy. Więc w samym okresie Tang... Wyobrażam sobie, jak ktoś wylosuje takie pytanie na maturze. Tak. Wymień najważniejszych poetów tangowskich, masz na to trzy dni. Nie, tych najważniejszych poetów tangockich pewnie zebrałoby się dziesięciu takich, którzy są ogólnie docenieni, ale Tu Fu to jest właśnie ten, który jest najważniejszy nie tylko za Tangów, ale niektórzy mówią, że w ogóle w całej historii chińskiej poezji.

I chciałam też pokazać, że te wiersze o jesieni nie muszą być takie smutne, nie muszą być takie zimne, nie muszą być takie przerażające, porażające jak te wiersze. I Wang Wei, też jeden z tej wielkiej trójki poetów tangowskich, Który, będąc w swojej willi, niedaleko stolicy, pisze dla swojego przyjaciela tak. Zimne góry zmieniają się w lazur i błękit. Jesienne wody, jak codzień, spływają spokojnie. Wsparty na lasce, przed furtką z gałązek, na wietrze słyszę wieczorne cykady. Nad brodem pozostały promienie zachodu, nad wsią podnosi się samotny dym. Spotykam znowu dziej, a on znów pijany, śpiewa coś szalonego panu z pięciu wierzb.