Samotne kości, jesienna rosa, złamane pióro Konfucjusza [Poetycki piątek]

Nie mylić z TOFU. TUFU to jest poeta, którego niektórzy uczeni i chińscy i zachodni uważają za w ogóle najważniejszego chińskiego poeta, najwybitniejszego chińskiego poetę. Co przypominam, tych poetów wielka kolekcja, która nazywa się Pełna Poezja Tangowska, tych poetów jest 20 tysięcy. Więc w samym okresie Tang... Wyobrażam sobie, jak ktoś wylosuje takie pytanie na maturze. Tak. Wymień najważniejszych poetów tangowskich, masz na to trzy dni. Nie, tych najważniejszych poetów tangockich pewnie zebrałoby się dziesięciu takich, którzy są ogólnie docenieni, ale Tu Fu to jest właśnie ten, który jest najważniejszy nie tylko za Tangów, ale niektórzy mówią, że w ogóle w całej historii chińskiej poezji.

I to jest wiersz, chciałam przeczytać wiersz, który jest długi, niecały wiersz, tylko mniej więcej jego dwie trzecie. I to jest rzecz fascynująca, ponieważ to jest rodzaj jakby dziennika podróży. Z bardzo wzruszającymi i wstrząsającymi momentami, które się tutaj pojawiają. To jest wiersz napisany w połowie VIII wieku w trakcie tak zwanej rebelii An Lushana. To jest jedno z takich najważniejszych wydarzeń w całej historii Chin, które wstrząsnęło thangami, które właściwie złamało thangów. Było to jedno prawdopodobnie z najkrwawszych, najbrutalniejszych, najstraszniejszych wydarzeń w historii Chin i Tu Fu jest też takim kronikarzem.

Poetycki piątek, wiersze z epoki Tang. Studio pani doktor Małgorzata Religa, Zakład Sinologii, Wydział Kultur Azji i Afryki Uniwersytetu Warszawskiego. I jesteśmy w połowie albo w jakiejś tam na początku Utworu zatytułowanego Podróż na północ TUF-u i skończyliśmy, a razem z nimi ludu połowa pomordowani, zmienieni w upiory. Tak jest. I teraz TUF-u pisze o tym, jak spotyka się z rodziną i to jest szczególnie wzruszający fragment. I pisze tak. I mnie też dotknęła dzika zawierucha. Gdy przyszło mi powrócić, całkiem posiwiały, po roku wchodzę do domu pod strzechą. Żona, dzieci w ubraniach sto razy łatanych, echo w sosnach powtarza głos naszego płaczu, źródło szemrze żałośnie razem z naszym szlochem.

Myślę, że to taki cień luksusu, ponieważ oni wcześniej mieszkali w stolicy. Są takie wiersze, w których wspominają stolicę on i żona, więc tutaj myślę, że to było takie przypomnienie życia, które mogłoby być. Ale jedno z jego dzieci zmarło w niemowlęctwie, właśnie z niedożywienia. Także te troski, które go gryzły, były rzeczywiste. To nie jest tylko poetycka poza, tylko on był bardzo ciężko chory. On prawdopodobnie miał bardzo chore nerki. On zmarł stosunkowo młodo. On miał pięćdziesiąt kilka lat, kiedy umarł. Pani doktor, południowy, wschód Polski, opady śniegu. Tak jest. Więc pomyślałem, żeby też pójść w kierunku Opadów śniegu w poezji z epoki Tang.

Te wiersze, te obrazy, których on tutaj używa, są bardzo nietypowe. On właściwie jest tutaj osamotniony w tym stylu obrazowania, ponieważ większość tych wierszy często sięga po konwencjonalne obrazy, po takie obrazy, które będą łatwo rozpoznawalne i które będą też takim symbolicznym czy alegorycznym sygnałem dla czytelnika, co autor chce przekazać. A on tutaj wprowadza zupełnie nowe Obce, dziwne dla chińskiego czytelnika obrazowanie. Mamy jeszcze kilka minut, więc proponuję, aby pozostać przy tym obrazie jesienno-zimowym w poezji z okresu Tang.

Bardzo dziękuję pani doktor Małgorzata Religa, Zakład Sinologii, Wydział Kultury Azji i Afryki Uniwersytetu Warszawskiego. Była gościem dzisiejszy Poetycki piątek, to wiersze z epoki Tang. Różni autorzy, różna długość, różne podejście także do jesieni, zimy i śniegu, który pojawił się na południu Polski. Dziękuję bardzo.