Samotne kości, jesienna rosa, złamane pióro Konfucjusza [Poetycki piątek]

Ta data jest moim zdaniem jedną z najważniejszych dat w ogóle w historii świata. I kiedy mówi o tym Li Pai, tutaj nazywa to czasem Qin oszalałym, ponieważ to były rządy niezwykle okrutne, niezwykle brutalne. Dojście do władzy, utworzenie cesarstwa to jest czas wielkiej przemocy. Potem on wymienia różne epoki, które się pojawiają i na końcu mówi, że chciałby tak jak mędrzec ustanowić prawdę. I tutaj, kiedy on mówi o Mędrcu, mówi o Konfucjuszu, ponieważ to, dlaczego Konfucjusz jest tak ceniony, co jest mu najbardziej pamiętane, to jest to, że Konfucjusz wybrał z tradycji, która go poprzedzała, rzeczy najważniejsze i uczynił z nich bazę i podstawę dla tego, jak dalej rozwijała się cywilizacja chińska.

No więc tyle wprowadzenia. Tak jak powiedziałam, ten wiersz ma tytuł w starym stylu i teraz rozumiem, że mogę go już przeczytać. Wielkie ody od dawna już przestano pisać. Jestem stary. Któż prawdę wyrazi w poezji? Pieśni mocy królewskiej porzucono w chwastach, walczące królestwa zarosły cierniami. Pożerały się wzajem tygrysy i smoki, trwały walki, aż nadszedł czas, cin oszalały. Bladły i przygasały prawidłowe dźwięki i żałosną skargę zaczął poeta Li Sao. Yang i Ma pobudzili martwiejącą falę, ruszył przypływ rozległy, nieograniczony, w tysiąckrotnych przemianach rozkwitu i klęski zatonęły już teksty wzorcowe kanonu. I tak z końcem ery dzienan nadchodziła misterność ozdób niewartych uwagi.