Samotne kości, jesienna rosa, złamane pióro Konfucjusza [Poetycki piątek]

Synek przez całe życie najbardziej kochany, z pobielałą twarzyczką jaśniejszą od śniegu, na widok ojca odwraca się tyłem i płacze. Brudny, umorusany, nogi bez pończoszek. Przy łóżku stoją dwie małe córeczki w cerowanych ubrankach ledwie za kolana, na morskim wzorze fale całkiem poszarpane, stary haft krzywy byle gdzie naszyty, purpurowe feniksy i morskie potwory do góry nogami na tym bórym suknie. A ja, postarzały, chory ze zgryzoty, osłabły, przez dni kilka nie mogę wstać z łóżka. Lecz w mojej torbie są przecież jedwabie, by was ochronić przed kąśliwym chłodem. Tusz i puder już także wyjęte z puzderek, rozłożone jedwabne kołdry i zasłony. Wychudła twarz żony, znowu pojaśniała. Niemądre córki rozczesują włosy, we wszystkim próbując naśladować matkę.

Chwytają się wszystkiego w rannej toalecie, niecierpliwie sięgają po rusz i ołówek, niezgrabnie i za grubo określąc sobie brewki. Wróciłem żywy. Mam przed sobą dzieci i prawie nie pamiętam głodu i pragnienia. Wypytują o wszystko, ciągną mnie za brodę, ale kto by się gniewał, kto by na nie krzyczał. Gdy wracam myślami do nieszczęść rebelii, z radością znoszę ten gwar i harmider. Świeżo wróciłem, chcę ukoić myśli. Nie pora jeszcze pytać, z czego mamy żyć. No właśnie, a to ważne pytanie, bo rozumiem, że tam jak gdyby rodzina nie dojadała, tata wróci i mówi, ale za to mam dla was kosmetyki. To tak brzmi tutaj, ale tutaj mi się wydaje, że on im tam przywiózł też te jedwabie, kołdry, ale te kosmetyki tutaj są rzeczywiście uderzające.