Strefa komfortu

Ja wam powiem zupełnie szczerze. Ja wychodzę poza strefę komfortu, ale bardzo często z myślą, że mi to w ogóle nie wyjdzie. Tylko ja chyba mam jednak taką filozofię czasami. Fake it till you make it. Ktoś mi daje jakieś zadanie, czy to w szkole, czy to w pracy, czy w życiu prywatnym. I ja mówię... Okej, mimo że wewnętrznie się trzęsę i czuję, że totalnie nie podołam i później skarży się moim najbliższym i płaczę i mówię Jezus Maria, po co ja się zgodziłam? Jezu, mi to nie wyjdzie, Jezus Maria, ale już się zgodziłam, więc muszę. I widzę co?

On mnie po prostu odrzuca. Jedyne koszmary, słuchajcie, jakie ja mam, to nie, że ktoś z rodzinami umiera, że mi się coś dzieje, że ktoś chce mnie zabić, że jakieś duchy, demony. Nie, mi się zawsze śnią robaki. Jedyne koszmary, z jakich ja się budzę z takim... I z rwaniem się z łóżka to są koszmary, gdzie na przykład wstaję z łóżka, całą ziemię mam w robakach, cały sufit mam w robactwie, ściany, nic nie widzę tylko robactwo i ono po mnie chodzi. Jezus Maria, pewnie dzisiaj mi się teraz to będzie śnić, masakra. No i wyobraźcie sobie, że tam we Włoszech były takie koniki polne, które... Tak? Co się nazywa koniki polne? Chyba koniki polne. Takie wielkości mojego palca wskazującego, jak nie większe. I ja czasami sobie, wiecie, wchodzę i chcę sobie ugotować na przykład ryż.