Strefa komfortu

Ja wam powiem zupełnie szczerze. Ja wychodzę poza strefę komfortu, ale bardzo często z myślą, że mi to w ogóle nie wyjdzie. Tylko ja chyba mam jednak taką filozofię czasami. Fake it till you make it. Ktoś mi daje jakieś zadanie, czy to w szkole, czy to w pracy, czy w życiu prywatnym. I ja mówię... Okej, mimo że wewnętrznie się trzęsę i czuję, że totalnie nie podołam i później skarży się moim najbliższym i płaczę i mówię Jezus Maria, po co ja się zgodziłam? Jezu, mi to nie wyjdzie, Jezus Maria, ale już się zgodziłam, więc muszę. I widzę co?

On mnie po prostu odrzuca. Jedyne koszmary, słuchajcie, jakie ja mam, to nie, że ktoś z rodzinami umiera, że mi się coś dzieje, że ktoś chce mnie zabić, że jakieś duchy, demony. Nie, mi się zawsze śnią robaki. Jedyne koszmary, z jakich ja się budzę z takim... I z rwaniem się z łóżka to są koszmary, gdzie na przykład wstaję z łóżka, całą ziemię mam w robakach, cały sufit mam w robactwie, ściany, nic nie widzę tylko robactwo i ono po mnie chodzi. Jezus Maria, pewnie dzisiaj mi się teraz to będzie śnić, masakra. No i wyobraźcie sobie, że tam we Włoszech były takie koniki polne, które... Tak? Co się nazywa koniki polne? Chyba koniki polne. Takie wielkości mojego palca wskazującego, jak nie większe. I ja czasami sobie, wiecie, wchodzę i chcę sobie ugotować na przykład ryż.

No i na przykład w moim namiocie zamieszkały myszy, które codziennie w nocy biegały i wchodziły po ścianach na moją komorę do spania i biegały mi nad głową. I Jezu, ja się tak bałam, że one się do mnie przegryzą i wejdą do mnie. Słuchajcie, raz chciałam sobie ugotować ryż. Słuchajcie, czy ktoś z Was Jest dobry z fizyki, to proszę niech mi wytłumaczy, jak to się wydarzyło, bo ja nie rozumiem tego. Ja tego nie rozumiem, jak ta mysz to zrobiła. A mianowicie, już Wam tłumaczę, co się wydarzyło. Miałam takie szafki i te szafki były takie druciane. I na drugiej półce w tej szafce, na wysokości około tak kolan, miałam postawioną pudełko z ryżem.

Cały czas mówiłam po norwesku, nawet do znajomych próbowałam mówić po norwesku i oni mi odpowiadali, czasami gadaliśmy i słuchajcie, to było ogromne wyjście spoza strefy komfortu, ale wróciłam po trzech miesiącach z Norwegii, czy nie, po trzech miesiącach, Jezu, ja nie byłam tam tylko trzy miesiące, ja tam byłam prawie pięć miesięcy, wróciłam po tych prawie pięciu miesiącach z Norwegii i mój norweski polepszył się chyba o jeden poziom, tak więc To jest właśnie to, o czym mówiłam. Kurczę, mogłabym się poddać i stwierdzić, nie, ja nie będę próbować, bo się zestresuję, bo się zawstydzę, bo coś źle powiem, ktoś mi coś wytknie i tak dalej, masakra. No ale wtedy bym wróciła z niczym, a wróciłam z lepszym norweskim. I teraz w pracy korzystam z tego języka, a gdybym nie ćwiczyła tego języka w Norwegii, gdybym nie pojechała w ogóle na tego Erasmusa, to w ogóle nie byłabym w pracy, w której jestem teraz.