Kroniki IBP: Obiekt P.O.M. 32-4 - CreepyPasta

Boże. Czy on zrobił coś moim dzieciom? Od wczoraj nie mam z nimi kontaktu, odkąd wyjechały. Przykro mi, ale na razie nie mogę zdradzać żadnych szczegółów. Zapewniam, że syn lub synowa niedługo się do pani odezwą. Ale... ale żyją, tak? Żyją, nic im nie jest. Żyją. Proszę się nie martwić. A tymczasem dziękuję za herbatę. Muszę wracać do swoich obowiązków. Proszę pana, no niech pan poczeka. Już skończyłam. O, proszę. To pan Boguś. Podoba się panu? Kołecki skwitował to tylko z kinieniem głowy i wymuszonym uśmiechem. Do widzenia. Przez uchylone okno dobiegał ryk pojedynczych samochodów.

Niby mieszkanie wyglądało w porządku, żadnych zniszczeń czy bałaganu. Tylko taki dziwny zapach panował. Chemiczny jakiś, jak w szpitalu. Ale po Bogusiu śladu nie było. Myśleliśmy, że może gdzieś wyjechał, bo w sumie to od rana nie odbierał telefonu. Dlatego nasz przyjazd to taki trochę bez zapowiedzi był. Na SMS-y też nie odpowiadał. O chwilę się pokręciliśmy, nie stwierdziliśmy żadnych nieprawidłowości. No i na dobrą sprawę nie było czego się więcej dopatrywać. Baśka powiedziała, żebyśmy w takim razie wracali, no bo nic tu po nas nie ma. Ale wtedy... Tak? Boże. Teraz nie wiem, czy sobie to wymyśliłem, czy... Proszę kontynuować.