#22 Zaginiona Rzymianka 2/3 Świat Mirelli

Prześledźmy ku jakim chłopcom Mirella kierowała swoje uczucia poprzez pamiętniki w ostatnich latach życia. W styczniu 1981 roku, a więc jeszcze w gimnazjum, Mirella pisze, że podoba jej się nie kto inny jak Alessandro de Luca. Zdaje sobie jednak sprawę, że ten nie zwraca na nią uwagi. Alessandro zdaje się bardziej zainteresowany niejaką Anną Ritą. Mirella pisze, że jeśli to nie on wykona pierwszy krok i to najlepiej do końca roku szkolnego, to ona da sobie spokój. I faktycznie po zakończeniu gimnazjum nie spotyka już więcej swojego gimnazjalnego krasza, aż do wspólnego wyjścia na pizzę w lutym 1982 roku, o którym zresztą sam Alessandro wspominał policji.

Przy czym śledztwo wyglądało tak, że po prostu ta sprawa co jakiś czas była ponownie otwierana, ponownie do niej wracano i przesłuchiwano tych samych świadków plus jeszcze jakichś nowych, których przy pierwszej okazji pominięto. Ci świadkowie rośli, coraz mniej pamiętali. W ich zeznaniach coraz więcej było sprzeczności, zwłaszcza w odniesieniu do tego, co mówili wcześniej. Niektórzy z nich z tą sprawą, można powiedzieć, dorośli. Chociażby siostra Mirelli wyszła za mąż za tego swojego chłopaka Filippo. Przy niektórych przesłuchaniach mieli nawet już dzieci. To samo Sonia de Vito wyszła za swojego chłopaka Fabio de Rosę, który kiedy był przesłuchiwany po raz ostatni w roku 2015 miał już 50 lat.

Zacznijmy natomiast od osoby, która była, można powiedzieć, pierwszym podejrzanym, a więc Alessandro de Luca. To nazwisko od razu pojawia się w sprawie, bo przecież matka Mirelli mówi, że to według jej wiedzy on właśnie dzwonił do Mirelli domofonem. De Luca twierdzi natomiast, że w tym czasie znajdował się u swojego kolegi, uczyli się, a tak w ogóle to Mirelli nie widział od miesięcy. Później jednak na przesłuchaniu ta wersja nieco się zmienia, ponieważ przyznaje, że u tego swojego kolegi Raffaele Luongo jednak wcale się nie uczył, w dodatku byli tam jeszcze inni koledzy i kwadrans po czwartej poszli, przenieśli się do domu jeszcze innego kolegi Elio Matze Cane.

Następnie wszyscy razem szwendali się po dzielnicy Trieste, aż w końcu odprowadzili de Lucę do fryzjera. Taką wersję wydarzeń podają Alessandro de Luca i Raffaele Luongo, natomiast te wersje nie były przez śledczych w zasadzie w żaden sposób weryfikowane, to znaczy ani nie weryfikowano w pizzerii, gdzie potem wspomnieli, że poszli, czy tam faktycznie byli, ani nawet u tegoż fryzjera. Dopiero po paru miesiącach przesłuchano więcej kolegów z tej jego grupy. Ostatniego z nich dopiero po dwóch latach. Pomiędzy tymi kolegami różne nieścisłości zaczęły wychodzić. Tylko dwóch z nich w ogóle potwierdziło, że na początku spotkali się w domu u Luongo.

Tylko niektórzy mówili, że plan obejmował pójść się do kina. Nawet sam de Luca o tym nie wspomina. Inne nieścisłości dotyczą nie tyle planu dnia, co środków transportu, którymi się poruszali. Eliu Matsakany mówi, że to on przyjechał do Raffaele Luongo na skuterze, a nie na odwrót, jak mówił Raffaele i Alessandro, a następnie cała grupa udała się jeszcze do sali gier. Co też w innych deklaracjach nie padło. I mieli zrobić to na skuterach w liczbie trzech. Z kolei jeszcze inny z chłopaków mówi, że pojechali do domu Leo Mazzacane, czyli znów nie do Rafaela Luongo, że zrobili to na skuterze, ale że tylko oni mieli skuter, a pozostali, w tym chociażby Luongo i de Luca, poruszali się transportem publicznym.

Niechcisłości jest więc wiele i to Alibi, Alessandro de Luca nie jest takie bardzo solidne, ale w dużej części dlatego, że po prostu nie było odpowiednio weryfikowane. Natomiast też po paru miesiącach od zdarzenia w zasadzie ciężko oczekiwać, żeby kilka osób, grupa znajomych mówiła dokładnie to samo odnośnie tego jak spędzili Popołudnie, o którym nie wiedzieli, że jest jakieś szczególne, dopóki kilka dni czy tygodni później nie dowiedzieli się, że w tym samym czasie zaginęła ich daleka, zresztą znajoma. Trudno chyba przypuszczać, żeby ta grupa chłopaków zawiązała jakiś spisek. De Luca natomiast pogubił się też w swoich zeznaniach dotyczących jego relacji z Mirellą.

On generalnie twierdził, że nie wiedział o tym, że Mirella żywiła do niego jakieś sympatie. Z drugiej strony przyznał, że odmówił kiedyś przyjęcia od niej prezentu, a to raczej zachowanie, które wskazywałoby na chęć nierobienia nastolatce nadziei, czyli musiał wiedzieć, że coś mogło być na rzeczy. Tak więc przy nazwisku Alessandro de Luca pewien znak zapytania zostaje, ale jest to znak zapytania raczej malutki. Broni go też jeszcze jedna okoliczność, o której mówi Sonia de Vito.

Otóż Alessandro de Luca był dotknięty rotacyzmem. Cóż to takiego jest rotacyzm? To właśnie kolejna dygresja językowo-kulturowa. Otóż rotacyzm jest niczym innym jak to, co byśmy powiedzieli po polsku, że Alessandro nie wymawiał R. Natomiast Włoch powiedziałby, że Alessandro miał miękkie R. Chodzi o to samo, ale o ile w Polsce przyjęło się, że R masz wymawiać i tyle jak nie wymawiasz, to jest to wada, o tyle we Włoszech to miękkie R jest postrzegane często jako po prostu taka charakterystyka językowa, a nie zawsze wada. Szczególnie, że w niektórych dialektach czy akcentach jest to cecha dopuszczalna, a nawet dominująca.

Chociażby wielu mieszkańców Parmy mówi w ten sposób, że jak pierwszy raz takiego usłyszałem, to myślałem, że udaje Francuza. Zamykając więc dygresję, skoro Alessandro nie wymawiał R., to Mirella... Która z pewnością o tym wiedziała, musiała zdać sobie sprawę przez domofon, że coś tutaj chyba nie gra. Czyli albo rozpoznałaby go od razu, bardzo szybko, albo zauważyłaby, że osoba dzwoniąca nie jest tą, za którą się podaje. A skoro już wspomnieliśmy o Sonii de Vito, to zajmijmy się teraz tą postacią, ponieważ jest ona dla całej tej sprawy zdecydowanie jedną z osób kluczowych.

Sonia to dziewczyna trzy lata starsza od Mirelli, którą zna praktycznie od wczesnego dzieciństwa. Jej rodzice, tak samo jak państwo Gregori, prowadzą swój bar, który znajduje się tuż obok mieszkania Mirelli. Sonia mogła być świadkiem potencjalnie kluczowym z dwóch podstawowych powodów. Po pierwsze, wszyscy mówili, że była to najbliższa przyjaciółka Mirelli. Po drugie, to ona przecież, jak się wydawało, była ostatnią osobą, która widziała Mirellę żywą. Miało to miejsce, kiedy po domofonie, po zjedzeniu obiadu Mirella poszła na spotkanie z kimś i po drodze wstąpiła jeszcze właśnie do baru Sonii, gdzie z nią rozmawiała.

Mimo to policjanci z przesłuchaniem się nie spieszyli, bo pierwszy raz dotarli do Sonii dopiero 20 dni po zaginięciu. Sonia przyznaje, że rzeczywiście z Mirellą były bardzo bliskimi przyjaciółkami, wszystko sobie mówią, zwierzają się ze swoich uczuć, sekretów i Sonia potwierdza, że właśnie w dzień swojego zaginięcia Mirella po godzinie 15 wstąpiła do niej do baru, gdzie spędziła 15 minut. rozmawiały w toalecie tegoż baru, gdzie Mirella nakładała makijaż. Od Mirelli wie, że zadzwonił do niej domofonem Alessandro de Luca i że chciał się z nią spotkać. Zapraszał ją do parku Villa Torlonia, gdzie mieli być też jacyś jego inni znajomi.

Natomiast dla Mirelli było to za daleko. Ona była potem umówiona w dzielnicy Centocelle z innymi znajomymi, miała z nimi kupić prezent na Dzień Matki, a więc zaproponowała bliższe miejsce. Na początku Plac Czerwonego Krzyża, a potem zgodziła się, aby spotkać się przed Pomnikiem Bersalierów przy Porta Pia. Porta Pia to miejsce spacerkiem 5 minut od mieszkania Mirelli, może nawet mniej. Plan miał zakładać, że po spotkaniu Mirella pojedzie do swoich znajomych, do Centocelle, To było jakieś już pół godziny drogi. Z kolei de Luca miał iść z resztą znajomych grać na gitarze właśnie w parku Villa Torlone. O de Luce Sonia mówi, że rzeczywiście Mirella była w nim kiedyś trochę zakochana, ale to było jeszcze w poprzedniej szkole, w gimnazjum.

W tym niemniej brała pod uwagę, że Mirella być może pod wpływem tego nieporozumienia z Massimo Fortim dnia poprzedniego z entuzjazmem przyjęła możliwość spotkania po dłuższym czasie swojej dawnej sympatii. Na tyle, że w czasie rozmowy spytała swoją przyjaciółkę czy dobrze jest umalowana. Sonia odpowiedziała, że z tymi cieniami wyglądasz jak nieboszczka, co z perspektywy czasu brzmi dość złowieszczo. Po 15 minutach Mirella wyszła z baru dość pospiesznie i więcej nikt jej nie widział. Wedle zeznań Sonii do baru w tym czasie nikt w zasadzie nie wchodził. Po tym jak wyszedł zatrudniony tam barista Giuseppe Cali,

Były nawet te same. Raz tylko na chwilę weszła dziewczynka, która często przychodziła tam zagrać za swojego ojca kupony w Toto Calcio. Jeśli chodzi o zachowanie Mirelli w dniach poprzednich, Sonia mówi, że nie zauważyła u niej nic podejrzanego, nic niepokojącego. Do Sonii de Vito śledczy wielokrotnie jednak wracali i mieli ku temu powody, ponieważ w jej zeznaniach pojawiało się wiele sprzeczności, takich wewnętrznych, ale też sprzeczności pomiędzy tym, co mówiła w czasie kolejnych przesłuchań, a także nie współgrały one z zeznaniami innych osób. W pewnym momencie śledczy uznali nawet, że Sonia musi coś zatajać albo na jakiś temat kłamać.

Na tyle, że postawili jej nawet zarzuty składania fałszywych zeznań. Sprawa przeciwko niej ostatecznie została jednak umorzona. Co takiego śledczym nie pasowało. Alarmujące było to, co inni świadkowie mówili, że usłyszeli od Sonii, kiedy pytali ją zaniepokojeni, co stało się z Mirellą. Przede wszystkim Sonia w popołudnie i wieczór zaginięcia swojej przyjaciółki nie wydawała się całą sytuacją szczególnie zaniepokojona. I tutaj są dwie możliwości, albo po prostu zignorowała powagę sytuacji, albo mogła wiedzieć z kim Mirella się tak naprawdę spotyka.

I wiedząc to uznawała za możliwe, że Mirella wróci jakoś późno. A jednocześnie nie chciała zdradzić jej sekretu. Otośnie przebiegło tamtego popołudnia. Dopiero za trzecim razem Sonia powiedziała śledczym, że Mirella była w jej barze dwa razy. Raz po obiedzie, ale też raz przed obiadem, wracając ze szkoły. Być może przesłuchujący ją o to nie spytał, tym niemniej była to okoliczność, która mogła mieć jakieś znaczenie, którą warto by było zgłębić. O tym czasem dopiero po kilku latach Sonia ją wspomniała. Kolejna rzecz to treść tego, co Mirella miała jej powiedzieć w toalecie baru. Podczas tych 15 minut rozmowy tak naprawdę z zeznań Soni wynika, że jedyne co usłyszała od swojej koleżanki to opis tej rozmowy przez domofon.

Opis zresztą bardzo szczegółowy na tyle, że dziwi dlaczego Mirella miałaby tak dokładnie niemalże zdanie po zdaniu przedstawiać treść rozmowy, która w tamtym momencie powinna się wydawać raczej dość banalna. W dodatku ten przebieg rozmowy przez domofon wedle zeznań Sonii różni się od tego, co mówiła matka Mirelli, która tej rozmowy słuchała. W zeznaniach matki nie padły nazwy takich miejsc jak Villa Torlonia ani Plac Czerwonego Krzyża. To drugie miejsce pojawiło się zresztą w zeznaniach Sonii dopiero na trzecim przesłuchaniu. Tym niemniej ta rozmowa przez domofon, nawet jeśli Mirella opowiedziała ją ze wszystkimi szczegółami, i tak nie wystarcza na wypełnienie 15 minut konwersacji.

Wygląda więc, że Sonia nie jest do końca precyzyjna i nie opowiada w całości tamtej rozmowy. W trakcie jednego z kolejnych przesłuchań Sonia dodała też jeden szczegół. Mianowicie, że Mirella miała jej powiedzieć, że po tym spotkaniu z Alessandro wróci jeszcze do niej do baru. Może w takim razie zastanowić, dlaczego Sonia nie była zaniepokojona, że jej koleżanka nie przyszła do niej, pomimo że... Tak jej to zapowiedziała. Ale też gdyby miała do niej przyjść, to stałoby to w sprzeczności z planami Mirelli pojechania do dzielnicy Centocelle, o których Sonia wcześniej mówiła. Tak więc mamy tutaj kolejną taką sprzeczność wewnętrzną w jej zeznaniach. No i bardzo ważna kwestia dotycząca tego parku Villa Torlonia.

Otóż śledczyme Sonia od samego początku mówiła, że Mirella taką propozycję przez domofon usłyszała, natomiast odrzuciła ją. Mirella zresztą nie grała na gitarze, nigdy ten temat się nie pojawił. Mirella odmówiła również dlatego, że po prostu miała tam za daleko i zgodziła się spotkać przy Porta Pia. Ale siostra Mirelli twierdzi z kolei, że kiedy wypytywała Sonię jeszcze tamtego popołudnia, 7 maja, gdzie poszła i co mówiła jej Mirella, Sonia miała jej powiedzieć, że poszła do Villa d'Orlonia grać na gitarze. Siostra zapamiętała to, ponieważ właśnie to granie na gitarze wydawało jej się bardzo dziwne, skoro jej siostra tym instrumentem się nie interesowała.

Po paru latach śledczy decydują się nawet na taką konfrontację dwóch świadków. W jej wyniku obie kobiety obstają przy swoim. Sonia mówi, że wszystkim od początku mówiła, że Mirella nie poszła do Villa Torlonia, tylko umówiła się na Porta Pia. Te miejsca są zresztą w dwóch zupełnie różnych kierunkach, idąc od baru do Sonii de Vito. A siostra Mirelli do końca twierdziła, że właśnie Sonia powiedziała jej, że Mirella poszła do Villa Torlonia i nawet ze swoim chłopakiem Maria Antonietta Gregorii pojechała tam jeszcze tej samej nocy szukać swojej siostry. Park był zresztą zamknięty, częściowo również w remoncie i to miejsce tak naprawdę nigdy nie zostało przez nikogo dobrze zbadane.

Jeśli chodzi o późniejsze zeznania Sonii de Vito, to przede wszystkim rzuca się w oczy, że stopniowo zaczyna ona twierdzić, że tak naprawdę wcale nie była aż tak dobrą przyjaciółką Mirelli, że w tamtym okresie już oddalały się od siebie wraz z dorastaniem. To po prostu nie jest prawdą, wiemy to chociażby z tak obiektywnego źródła, jakim jednak jest dziennik i pamiętnik Mirelli. Dziewczyny często się kontaktowały. Zarówno matka Mirelli do swojej śmierci, jak i jej siostra po dziś dzień uważa, że Sonia coś przed nimi ukrywa. Niekoniecznie o coś podejrzewa, ale ma do niej żal, że nie powiedziała nigdy całej prawdy. Ani im, ani śledczym.

Jeszcze dwa inne zeznania rzucają cień na postać Soni de Vito. Pierwsze z nich to zeznania Zimony Bernardini, a więc jednej z tych koleżanek Mirelli z dzielnicy Centocelle, która podobnie jak siostra Mirelli mówi, że od Soni de Vito usłyszała, że Mirella poszła grać na gitarze do Villa Torlonia. Ale dodała też inne ciekawe rzeczy. że Sonia i jej chłopak Fabio de Rosa wydawali jej się tacy nienaturalnie obojętni i spokojni jak na zaginięcie ich przyjaciółki, jak również, że Mirella kiedyś jej się zwierzyła, że właśnie chłopak Sonii się do niej zalecał. Ale co jeszcze bardziej intrygujące w zeznaniach Zimony Bernardini, to że Sonia miała jej kiedyś powiedzieć, już po zaginięciu, że Mirella była, cytuję, po prostu głupia, żeby tam pójść.

Poświęciły więc one też nieco uwagi w sprawie Mirelli. I właśnie w takim dokumencie jest napisane, że pewne źródło służb, jakiś świadek z kręgu znajomych Mirelli przypadkiem podsłuchał w barze Soni de Vito, jak Sonia zwierza się jakiejś swojej koleżance, że sama dopuszcza do siebie taką możliwość, że to ona, a nie Mirella mogła być ofiarą jakiegoś porwania czy ataku. Padają, cytuję takie słowa. Oczywiście on nas znał w przeciwieństwie do nas, które go nie znałyśmy, a więc mógł zrobić to, co chciał. Biorąc pod uwagę, że spędzałyśmy razem czas, tak samo jak zabrał Mirellę, tak mógł zabrać również mnie.

To samo źródło mówiło też, że więcej informacji na ten temat może mieć barman barista w barze De Vito. To wszystko jeszcze w roku 1983 jednak i dla służb i dla śledczych ten temat się zatrzymał. Do barmana dopiero po latach dotarł inny dziennikarz Fabio Rossi, autor książki Mirella Gregori, La ragazza ingiotita della terra. Giuseppe Cali, tak nazywał się ten barman, barista, mówi, że Sonia mogła mieć na myśli osobę, która w tamtym czasie często chodziła do baru. Był to mężczyzna dość wysoki, o blond włosach, który uczęszczał również pobliski kościół, czyli parafię św.

Również i zeznania tej trójki są trochę niejasne. Przypominam, że już matka Mirelli mówiła, że tamtego popołudnia około godziny 16-16.30 Mirella miała być umówiona właśnie z Giovanną, aby spotkać się i iść na zakupy w okolice Porta Pia. Giovanna mówi, że spotkanie było umówione tak, że miała ona zadzwonić do domu państwa Gregorich o 16.30 i wtedy telefonicznie ustalić z Mirellą kiedy i gdzie dokładnie się widzą. Mówi, że o umówionej godzinie zadzwoniła, odebrała jednak matka Mirelli i powiedziała jej, że córka wyszła z domu o 14.20 spotkać się z Alessandro de Luca. Godzinę później Giovanna mówi, że dzwoni znowu.