Grzegorz Łomacz: Do końca życia będę kojarzony z półfinałem igrzysk (MW Podcast #62)

Czuję stres, ale taki bardziej pozytywny. Dużo większą radość mi to sprawia. Nie przejmuję się, nie mam jakichś wielkich obaw. Wiem, na co mnie stać, jestem dość pewny siebie, także po prostu cieszę się tym, że mogę jeszcze występować na boisku. Jakbyśmy porównali Grześka z czasów Jastrzębskiego, Węgla czy Trefla i tego dziś, to jest więcej podobieństw czy różnic w Tobie między Wami? Między nami? Ja nie wiem, czy są w ogóle jakiekolwiek podobieństwa. Poza imieniem i nazwiskiem. Poza imieniem i nazwiskiem, tak. Nie, nie, to był... Ja bardzo lubię sobie, wiesz co, nawet życiowo po prostu stanąć obok i spojrzeć na siebie, tak jak nawet tu siedzę, często robię tak, że siadam obok i patrzę i oceniam sam siebie, czy dobrze zrobiłeś, czy jesteś w porządku, czy mogłeś lepiej zrobić.

Ale to jest o tyle ciekawe, że np. ci młodzi kibice albo kibice, którzy śledzą głównie kadrę, właśnie ciebie kojarzą od ostatnich lat tego opanowanego spokojnego. A z kolei ci mocno pamiętający czasy sprzed lat, no i to był jakby inny Grzesiek. Zastanawiam się, kiedy nastąpiła ta zmiana. Czy to może kwestia żony i dzieci, czy no nie wiem, no po prostu może wydoroślałeś później niż w wieku 18 czy 20 lat. Tak, no wiesz co, już wspominałem to w tym podcaście Łukasza, tak jak wcześniej mówiłeś. Był taki moment w moim życiu, miałem chyba 27 lat, gdzie ja odchodziłem z trefla, ja nie miałem półoferty, mnie nie chciał nikt po prostu.

Nie wiem, może i bym w tym się sprawdził, ale mam nadzieję, że się nie będę musiał przekonywać o tak. Co dzisiejszy Grzegorz Łomacz doradziłby temu Krzyśkowi z czasów Jastrzębskiego Węgla czy Trefla? Nic, nic bym nie doradził. Mówisz, że się zmieniłeś jako człowiek. Przez innych człowieków się poprawiłeś. Tak, tak, tak, ale wiesz co, no ja się zmieniłem, ale to dlatego, że taki byłem wcześniej. Może gdybym nie był taki wcześniej i nie robił jakichś, nie podejmował jakichś głupich decyzji, to dzisiaj absolutnie bym nie był w tym miejscu. W ogóle nie rozpatruję tego, ja lubię tamtego gościa też, żeby nie było, bo to jest, bo to jestem dalej ja.