Grzegorz Łomacz: Do końca życia będę kojarzony z półfinałem igrzysk (MW Podcast #62)

Czuję stres, ale taki bardziej pozytywny. Dużo większą radość mi to sprawia. Nie przejmuję się, nie mam jakichś wielkich obaw. Wiem, na co mnie stać, jestem dość pewny siebie, także po prostu cieszę się tym, że mogę jeszcze występować na boisku. Jakbyśmy porównali Grześka z czasów Jastrzębskiego, Węgla czy Trefla i tego dziś, to jest więcej podobieństw czy różnic w Tobie między Wami? Między nami? Ja nie wiem, czy są w ogóle jakiekolwiek podobieństwa. Poza imieniem i nazwiskiem. Poza imieniem i nazwiskiem, tak. Nie, nie, to był... Ja bardzo lubię sobie, wiesz co, nawet życiowo po prostu stanąć obok i spojrzeć na siebie, tak jak nawet tu siedzę, często robię tak, że siadam obok i patrzę i oceniam sam siebie, czy dobrze zrobiłeś, czy jesteś w porządku, czy mogłeś lepiej zrobić.

To jeżeli spojrzę na siebie w Jastrzębiu czy w Gdańsku te paręnaście lat temu, to był zupełnie inny człowiek i zupełnie inny zawodnik. Ale to w sensie, było coś dobrego w tamtych młodych grześkach? Nie no, na pewno było coś dobrego. Na pewno było coś dobrego, ale też było bardzo dużo demonów, bardzo dużo złego. Ja zawsze lubiłem zaglądać tak naprawdę do każdych drzwi i lubiłem doświadczać i próbować się przekonać samemu, nie zważając do końca na to, co ktoś mówi. I gdzieś To, że gdzieś tu się sparzyłem, tam się sparzyłem, myślę, że dało mi, dało mi to przekonanie do miejsc, doprowadziło mnie do miejsca, w którym jestem dzisiaj.

Taka trampolina, o której mógłbym mówić do jutra, a jednocześnie mógłbym też nic nie mówić, bo po prostu to jest nie do opisania, ile siły, energii oni mi dają. W takim codziennym byciu po prostu to jest coś nieocenionego. Tam mam taki całkowity spokój, mam wszystko poukładane i to mi bardzo, bardzo też pomaga sportowo. Pamiętam właśnie, jak wspomniałeś o tym transferze do Lubina. Nawet chodziła po strojeńce Plota, że ty może wrócisz do strojeńki, do pekpolu, który był w pierwszej lidze wtedy wysoko dosyć. No wiem, chyba nawet tata mi powiedział wtedy o takim komentarzu i powiedziałem nigdy w życiu. No ale to był, to byłem w czasach jeszcze tego... Starego Grześka.

Tak, starego Grześka, jakiegoś mojego altera, którego, o którym już... Znaczy pamiętam, ale odcinam się od niego. Ile procent z obecnej kariery zrobiłbyś, gdybyś poszedł do Szwajcarii? Bo tam miałeś tamtą ofertę ze Szwajcarii. Tak, ale to widzisz... Połowę byś osiągnął tego może? Nie wiem, nigdy się nie dowiem. Może też bym, gdzieś mi tam przeskoczyło i zapaliłaby mi się ta żarówka nad głową, ale nie wiem i chyba się cieszę, że się nie dowiem. Wspomniałeś właśnie o rodzinie, że to kompletnie zmieniło ciebie. Pamiętam, jak rozmawiałem parę lat temu z Iwanem Zajcewem. On powiedział, zwrócił uwagę na taką rzecz, że jemu głowę strasznie dzieci oczyściły, jeżeli chodzi o siatkarza. Że po przegranym meczu, nie wiem, nie wyszedł mu mecz, po prostu przegrali.

Nie, to na serio, jak po tym co mówisz, to jak pamiętam tego właśnie starszego Grześka, no to nie wiem, no gdzie się podział tamten? Coś zostało w tobie jeszcze, Santego? Masz jeszcze coś takiego jakoś? Na pewno mam, na pewno mam. No w dużej części jestem tym samym gościem. Ale też bardzo dużo pracowałem nad sobą, nie ukrywam. Chciałem poznać siebie, chciałem poznać swoje mechanizmy i chciałem pochować te rzeczy, które po prostu mi we mnie nie pasowały, kiedy jak usiadłem obok siebie, powiedziałem sobie, stary, ale to jest nie okej, to jest nie okej, to jest niefajne, nie możesz tak robić. I gdzieś te demony sobie Gdzieś tam chowam, nie wiem gdzie, w którym części działa, ale gdzieś tam one sobie myślę, że na dzień dzisiejszy śpią.