Grzegorz Łomacz: Do końca życia będę kojarzony z półfinałem igrzysk (MW Podcast #62)

No po tym półfinale ja wiesz co ja miałem, nie wiem, kilkaset wiadomości naprawdę na telefonie. Nigdy tak czerwony nie był. W reprezentacji jest tak... Grzegorz Łomacz, grający w kadrze z czwórką z przodu. To jest realny scenariusz? To jest bardzo ciężki kaliber pytania. No, na dzień dzisiejszy możemy mieć problem, jeżeli rocznik 97 nam gdzieś tam już ucieknie i postanowi odejść na sportową emeryturę reprezentacyjną, to na pewno możemy mieć problem z taką jakością, jaka jest obecnie.

Cześć Grzeg, miło mi Cię gościć w moim podcaście. Dziękuję za przyjęcie zaproszenia i za chęć rozmowy. Cześć, dzięki bardzo. Bardzo lubię ostatnio rozmawiać, także chętnie, chętnie dzisiaj też parę słów zamienię. Ostatnio masz właśnie, no, oblegany jesteś, przy czym dzisiaj mogę powiedzieć, że to jest chyba najbardziej ostrołęcki podcast siatkarski. Bo jednak, no, jesteś w ogóle drugim gościem z Ostrołęki, Przemek Świercz, amfutbolista był u mnie, ale jeżeli chodzi o siatkówkę, no to... Cieszę się, ja zawsze pamięcią bardzo miło wspominam o Strołękę, zresztą odwiedzam też, bo rodzice i siostra dalej tam mieszkają, także cieszę się, że z kimś ze Strołęki mogłem zamienić parę słów. Jak dzisiaj wygląda twoje życie, gdy ludzie, gdy słyszą o Grzegorzu Łomaczu, to od razu myślą o półfinale igrzysk?

Ma mistrzostwo świata, mistrzostwo Europy, Liga Narodów, tych sukcesów było. Nawet o samym medalu nie mówi się w Twoim kontekście tak wiele, jak o tym jednym meczu. Mi bardzo przychodzi na myśl Polska-Rosja 2006 i Grzegorz Szymański, który wszedł na zmianę i odmienił losy meczu i do dziś, gdy się myśli o jego karierze, to przypomina mu się ten mecz właśnie. Tak, no waga tego meczu ze Stanami była chyba najwyższa od kilku dekad, także dlatego pewnie będę kojarzony. Tak się już utarło. Oczywiście dużo innych rzeczy też jest na moim koncie, ale tak naprawdę cieszę się, że to się wydarzyło, ale nie chcę już też żyć historią, bo jeżeli będę żył tą historią, to po prostu w niej zostanę.

Bo wchodzicie raczej parami niż z pierwszą? Też podejrzewam, że na treningach być może jest tak, że jakoś macie jedną szóstkę kontra drugą szóstkę. Michał Winiarczyk, Grzegorz Łomacz, PGE GiEK Skry Bełchatów, Ghostrifter. Może tak, może nie jest to regułą, ale może tak być i często pewnie tak jest, bo na treningach rzeczywiście ta pierwsza szóstka trenuje ze sobą. O ile tam powiedzmy przyjmujący jeszcze czasem się zrotują, no to atakujący raczej są stali. Grzegorz Łomacz, PGE GiEK Skry Bełchatów, Ghostrifter. Trudniej jest nawiązać tą nić z atakującym czy środkowym? Wiesz co, no ja ci powiem, że ze środkowym nie jest trudno, bo że mi jest najłatwiej, aczkolwiek chyba nie do końca to jest prawda. A z każdym tak samo. Z każdym tak samo. Każdy rozgrywający też ma jakieś, powiedzmy, swoje bardziej ulubione odbicie do przodu, do tyłu, na środek, które mu bardziej pasuje.

Staram się docenić to, co mam, oczywiście brać ze sobą te dobre, pozytywne rzeczy, ale cały czas, no mimo tego PESEL-u, o którym też mówimy, chciałbym się rozwijać non stop i jako zawodnik, jako człowiek chciałbym po prostu być najlepszą wyższą siebie. Ciekawi mnie podejście, no bo jak może ktoś nie wie, no to twój tata przecież jest trenerem siatkarskim. Jak wyglądała zawsze właśnie, czy ty lubiłeś albo lubisz z tatą rozmawiać o siatkówce, o swojej grze, czy jednak... Wiesz co, bardzo ciężki temat poruszyłeś, bo parę razy rozmawialiśmy o tej siatkówce. Niekoniecznie się też we wszystkim zgadzaliśmy i te rozmowy gdzieś tam się ucinały, ale nie, no możemy jakby całkowicie myślę, że dzisiaj swobodnie porozmawiać, tak, no bo ta siatkówka, którą on grał czy nawet uczył dzieci, no to jest zupełnie inne czasy i trochę inaczej też się do tego podchodzi i analizuje dzisiaj niż jak on to robił wcześniej.

Twój brat jeszcze gra w Luksemburgu? Tak, coś tam pogrywa, no. Jeszcze tam... To mocno właśnie taka siatkarska rodzina. Tak, tak, tak. U nas mocno siatkarsko było, ale brat jeszcze tam... Jeszcze coś tam jakieś podrygi ma. Wspomniałeś o tym PESELu, stety ile było niestety, więc tu akurat rodzi się moje pytanie. Grzegorz Łomacz grający w kadrze z czwórką z przodu, to jest realny scenariusz? To jest bardzo ciężki kaliber pytania. Nie umiem na nie odpowiedzieć. Ale czy to wynika, że nie możesz odpowiedzieć, bo nie jesteś trenerem? Jeżeli mnie pytasz, żebym powiedział, że nie, to jest temat zakończony kadra, nie umiem tak powiedzieć.

Gdzieś to może tak społecznie się utarło, że już jest końcówka i schyłek, ale Ale nie, no naprawdę zawodnicy, nawet dużo starsi ode mnie, też dobrze sobie radzą i grają na wysokim poziomie. Michał Winiarczyk Wspomniałeś w rozmowie z TVP Sport, że nawet jak będziesz miał 70 lat, to będziesz miał cały czas ochotę na grę w kadrze. Grzegorz Łomacz Tak, no jakby reprezentacja to jest reprezentacja, to jest po prostu, to jest taki honor w ogóle, to jest absolutnie coś wyjątkowego. A tobie, na przykład w tym roku, teraz, gdzie miałeś wolne, to bardziej brakowało gry w kadrze czy przebywania w kadrze z tymi zawodnikami, kolegami dobrze ci znanymi? Bo niektórzy często jak rozmawiam z byłymi siatkarzami, to oni mówią, że oni najbardziej tęsknią nie za sukcesami, tylko za atmosferą szatni.

Nie wiem, może i bym w tym się sprawdził, ale mam nadzieję, że się nie będę musiał przekonywać o tak. Co dzisiejszy Grzegorz Łomacz doradziłby temu Krzyśkowi z czasów Jastrzębskiego Węgla czy Trefla? Nic, nic bym nie doradził. Mówisz, że się zmieniłeś jako człowiek. Przez innych człowieków się poprawiłeś. Tak, tak, tak, ale wiesz co, no ja się zmieniłem, ale to dlatego, że taki byłem wcześniej. Może gdybym nie był taki wcześniej i nie robił jakichś, nie podejmował jakichś głupich decyzji, to dzisiaj absolutnie bym nie był w tym miejscu. W ogóle nie rozpatruję tego, ja lubię tamtego gościa też, żeby nie było, bo to jest, bo to jestem dalej ja.

A może po prostu tak mówisz, bo tańci by nie posłuchali ciebie. Michał Winiarczyk, Grzegorz Łomacz, PGE GiEK Skry Bełchatów, Ghostrifter. Michał Winiarczyk, Grzegorz Łomacz, PGE GiEK Skry Bełchatów, Ghostrifter. Tego Ci życzę i zarazem Ci dziękuję za to, że znalazłeś czas, że dało radę spotkać się, porozmawiać tutaj w Bełchatowie. Bardzo miło było Ciebie gościć. Zawsze gdzieś tam wspominaliśmy przed rozmową, że jak w spale się widzimy, to wspominamy o tej Ostrołęce.