Grzegorz Łomacz: Do końca życia będę kojarzony z półfinałem igrzysk (MW Podcast #62)

Także myślę, że za każdym razem jest to indywidualne podejście, akurat te Stany Zjednoczone, bo cały czas się ich trzymamy. Ja nigdy nie lubiłem, nienawidziłem z nimi grać, bo oni mają po prostu fenomenalny system bloku obrony, ale akurat na ten jeden mecz to wyszło. Zastanawiam się, bo rozmawialiśmy o tych zmianach w siatkówce, a co jeśli chodzi o zmiany na pozycji rozgrywającego. Ja tu mam takie szczęście, że w ostatnich tygodniach rozmawiałem z dwoma rozgrywającymi, z Mikielem Baranowiczem i z Joe Worsleyem i rozmawialiśmy o tym właśnie, jak ta generacja, najpierw Gianellego, a teraz Nikołowa, zmienia punkt widzenia na pozycję rozgrywającego. Że dziś już rozgrywający nowy, światowej klasy, musi umieć mocno przywalić z serwisu i mieć świat fizyczny, umieć zaatakować też.

Taki styl, że tak powiem, de checo, jakby na pewno nie wyginie. Ale nie zazdrościsz Nikołowowi albo Janellemu tego stylu i gry? Nie, nie, nie, ja nigdy nie miałem takich aż możliwości, żeby brać się za ataki i za mocny serwis, chociaż kiedyś dużo inaczej zagrywałem, ale nie, nie, no ja zdaję sobie sprawę, gdzie są moje mocne strony, gdzie są moje słabe strony i staram się wykorzystywać na maksa to, co mi ktoś tam z góry dał, także na tym to chyba wszystkim polega. Baranowicz mi opisał historię rozmowy z Marką Meonim i on mu powiedział, że rozgrywający to tak naprawdę w swój prime wchodzą po trzydziestce, że dopiero po trzydziestce oni stają te doświadczenia zbierane przez lata procentuje i tak naprawdę w przypadku rozgrywających nie należy tak mocno przywiązywać wagi do wieku.