Przywództwo przyszłości

My mamy takie wzorce. Współczuję. Doświadczeniom życiowym w pracy. Nie wszyscy takie mamy same. Tutaj odwołując się do tej tezy dotyczącej człowiek czy rozum w centrum, to wydaje mi się, że połączenie tej uczuciowości z rozumem to odbyło się już dawno temu. Nawet pisał o tym Adam Mickiewicz, prawda, że nie tylko szkiełko i oko jest potrzebne. Natomiast to, co powiedzmy Państwo tutaj mówią, to znowu zależy. To znaczy, że są takie chwile, gdzie potrzebujemy więcej empatii, Od tego lidera i są takie chwile, gdzie potrzebujemy od niego więcej przywództwa i zdecydowania. Ten prawdziwy leadership też polega na tym, że lider nie jest jednowymiarowy, tylko potrafi adoptować się do zmieniających warunków i nadawać tempo grupie. No i dlatego tutaj Pani Jowita ma to złe doświadczenie i myśli, że teraz trzeba się zmienić.

To znaczy, że oni faktycznie wiedzą kiedy co. Powiem coś niepopularnego pewnie tutaj w tym miejscu, ale ja nie jestem fanką Elona Muska osobiście. Natomiast przeczytałam ostatnio książkę jego biograficzną i bardzo mnie uderzyła faktycznie jego mądrość. Jego odejście do przywództwa. Jego mądrość w delegowaniu, bo on faktycznie potrafił w wielu miejscach powiedzieć, wiesz co, dobra, ty jesteś ekspertem, to się tym zajmij, nie? I nie miał tego takiego micromanagementowego gdzieś tam, powiedzmy... To się w Twitterze zmieni. Pewnie tak. Każdy koder będzie musiał się tłumaczyć. Ale wiecie, mówiliście, Jowito, panie prezesie, o ludziach, których pan wychował w jakimś sensie albo dał im szansę, żeby się rozwinęli. Ja pamiętam swoje czasy w Trójce czy w TVN-ie, tego dziś już też nie ma i to jest właśnie a propos przywództwa duży, myślę, problem. Nie oczekiwało się od takiego Kaczkowskiego czy od takiego Waltera, że oni będą mieli dla ciebie Bóg wie ile czasu i będą coachować cię cały dzień.

Choć dziś, jak patrzymy na rynek medialny, to właśnie to, co wraca fajnie do łask, to tacy ludzie, którym, liderzy, nomen omen, którym ufamy, to mogą być liderzy informacji, to wcale nie musi być wtedy Marka Sensu Stricto, to może być właśnie dziennikarz, redaktor, któremu publiczność ufa bardziej niż firmie, w której pracował. To on bierze 100 informacji i zostawia nam 10. I my wiemy, że możemy mu zaufać. Te 10 jest naprawdę ważnych. Nie żałujemy tych 90, których nie ma na stole, także więc to jest fajne. Ale znów, skoro mówimy o przebodźcowaniu, Jowita na to zwracała delikatnie uwagę. Glider, który mówi, nie wiem. Jak często się panu zdarzało mówić, nie wiem, poszukajmy kogoś mądrzejszego. Na pewno nie unikałem takiej, powiedzmy, sytuacji. Nie unikam, bo ona jest normalna. Że są kwestie, gdzie nie mogę rozstrzygnąć, nie wiem. Ale chciałem zainspirować was, że czasami w firmie jest taka sytuacja, że nie wiemy, czy A jest lepsze od B, B od C.