Odcinek 124: "Smashing Machine" i "Po polowaniu"

Dzień dobry, nazywam się Julia Taczenowska. Dzień dobry, nazywam się Jakub Popielecki. A to jest nasz podcast. Mam parę uwag. Dzisiaj mamy nie tylko parę uwag, ale parę filmów. Tak, mamy dwa filmy, czyli parę. I jakąś głupawkę ewidentnie. Smashing Machine i po polowaniu, czyli mamy odcinek postwenecki, tak to można nazwać. Jeden z tych filmów startował w konkursie głównym, drugi nie. W sumie nie wiem czemu. To ja też nie wiem czemu. Jeden z nich dostał nagrodę nawet za najlepszą reżyserię. Drugi nic nie dostał, bo był poza konkursem. Ja bym zaczął od Smashing Machine. Ty byś zaczął od Smashing Machine. Dobra. Ja próbowałam sobie wymyślić, co może łączyć te filmy.

To byłby idealny odcinek, w którym rozmawiamy i o Smashing Machine, i o... Jak się nazywa film z Timmy? Smarty Supreme? Smarty Supreme. No ale Marty'ego Suprema już się wstrzymali. Nie jest gotowy, chociaż już tam go gdzieś pokazywali. I podobno jest super. I ja się cieszę, bo gdybym miał wybrać na który z filmów Braci Sawdy czekam bardziej, to właśnie na ten drugi. A czemu? Czemu? No Timmy, chociażby. To jest ciekawe, bo... Ale ten już widziałeś, więc na niego nie czekasz. Good point. No bo to jest ciekawe, bo to Benny Safdie jest jakby bardziej sprawdzonym z dwóch braci. W sensie, okej, oni nakręcili cały szereg filmów razem, ale tak to jest z braćmi, że w sumie to nie wiadomo, kto za co odpowiada i nie wiadomo, czy jak się nie rozdzielą, to aby nie stracą swoich supermocy.

Tak, ma inne nazwisko w każdym ich wzoru. Tak, ale chodzi o to, że nawet to nie jest tak, że on bierze te same role, które pasują do niego. Tylko wie, że w Oppenheimerze jest zupełnie kimś innym niż na przykład w Klątwie, gdzie gra dziwnego producenta czy tam reżysera filmowego. No ja właśnie się śmiałem przed chwilą też do ciebie, że dlatego w Smashing Machine gra Emily Blunt, że Benny Safdie chciał, żeby wreszcie mu podała rękę. Jeśli ktoś pamięta Oppenheimera. No ale przede wszystkim w tym filmie jest Dwayne Johnson. To może o Dwaynie Johnsonie jeszcze chwilę, skoro już o Benny Safdie pogadaliśmy. Lubisz, nie lubisz? Wiesz co, on wygląda jak pozytywny koleś, w tym sensie, że jako jego persona, nie wiem czy to kwestia PR-owa, w każdym razie on się sprzedaje jako taki good guy, że jest silny, ale jest też ciepły, jest przyjacielski.

Rabban ma trzy sceny, w których głównie na kogoś krzyczy, a mimo to w tych trzech scenach czujesz jakby tragedię tej postaci. To, że on nie dorasta do tej roli, którą Baron Vladimir na niego ceduje. Jakby czujesz to, że jest mu przykro, że on by chciał, ale nie umie i tak dalej. I to jest w większości wygrane przez Batistę po prostu w samych spojrzeniach, w języku ciała i tak dalej. Dwayne Johnson przede wszystkim by takiej roli nie zgodził się zagrać nawet, bo mówię o roli Rabana. No bo Raban jest postacią trzecioplanową, która jeszcze zostaje upokorzona. The Rock musi być postacią pierwszoplanową, która wygrywa. No tak, ale czy w tym filmie... No właśnie, dlatego rola w Smashing Machine na pewno jest przełomem w jego karierze.

Tak, tak, tak. I nie mówię tego jako zarzutów. Nie, no to jest taki film. Po prostu to są cechy tamtego filmu. Tak. Okej, w skali Deryna, to jest ciekawe, w skali Deryna Aronowskiego zapaśnik jest tym spokojnym, wyciszonym, przy ziemi filmem. Ale w skali świata, no nie wiem. Zwłaszcza jak postawisz obok niego to Smashing Machine, które jest raczej takie... jakąś taką ciepłą nawet mam myśl o tym filmie. Nie wiem czemu, bo tu się dzieją też dramatyczne rzeczy. Mówiłaś właśnie o tych scenach kłótni, ale jakby też trochę ten finał inaczej ustawia ten film, gdzie finał zapaśnika jest takim samobójczym finałem kogoś, kto rzuca wszystko i po prostu chrzanić to skacze, bo muszę. To tutaj masz finał, w którym facet przegrywa i jakby uświadamia sobie chyba absurd trochę tej swojej napinki całej, bo jest ta scena, w której on się śmieje pod prysznicem.

Coś tam się jednak komuś udaje. Tak, że to jest taki film, który właśnie ci pokazuje, że właśnie, że świat nie jest czarno-biały i że właśnie może nie ma co być czarno-białym jakby w swoich poglądach też. To jest też ten paradoks poznawczy, że nie jesteś w stanie wyjść z siebie i zobaczyć siebie obiektywnie. I to jest z jednej strony prawdziwe i mądre, a z drugiej strony... no to kurde, co mam z tym zrobić, nie? W sensie nigdy po prostu nie wyjdziesz z siebie. Więc w tym sensie ten wniosek jest nie konstruktywny, tylko jest po prostu, może nie destruktywny, ale jest frustrujący. Jak mówimy o frustracji płynącej ze Smashing Machine, to tu mamy inny rodzaj frustracji. Tu mamy frustrację, która płynie z wniosku, czy z przesłania tego filmu, gdybyśmy byli w stanie sformułować przesłanie.