84 Gry fabularne (RPG) stanowią fundament sukcesu zawodowego

I pomimo tego, że ten tekst ma już ponad 10 lat, to uważam, że nadal dzisiaj się broni. Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej, odsyłam link w opisie. Przejdźmy do tematu tego podcastu, czyli co łączy życie zawodowe z grami fabularnymi. W ogóle musicie wiedzieć, że podstawą do powstania tego materiału była oczywiście inicjatywa Collegium Fabularum, a w zasadzie warsztat, który przeprowadziłem w ramach jednego ze spotkań. I na tym warsztacie zastanawialiśmy się, jak można wykorzystać gry fabularne w życiu zawodowym. I zadałem to samo pytanie uczestnikom tego spotkania i uzyskałem następujące odpowiedzi. Jedno i drugie łączy komunikacja międzyludzka, bo i tutaj w pracy i przy RPGowym stole mamy ludzi, z którymi potrzebujemy się skomunikować po to, żeby porobić jakieś rzeczy razem.

Zatem ta komunikacja jest wszędobylska i tu i tu. Kolejna rzecz to w grach fabularnych bardzo silny jest nacisk na tworzenie relacji między bohaterami graczy, ale ponieważ kiedy kończymy sesję, zostajemy nadal, pozostajemy sobą, to potrzebujemy nauczyć się budować relacje z ludźmi dookoła nas, z naszą RPGową ekipą, żeby oni chcieli z nami cokolwiek dalej robić. I w pracy mamy to samo. Chcemy, znaczy chcemy, nie zawsze chcemy, ale potrzebujemy, żeby ludzie nas lubili, potrzebujemy, żeby ludzie dobrze się czuli w naszym towarzystwie po to, żebyśmy mogli robić w tej pracy różne rzeczy i pobierać za to wynagrodzenie. Kolejna rzecz, która łączy jedno i drugie

No i w firmach tak niekiedy bywa i przy stołach RPGowych też, że sobie o czymś pogadamy, że sobie nawet to rozłożymy na czynniki pierwsze, że wszyscy wiemy o co chodzi i jest takie powiedzenie, że jeżeli już rozumiemy problem, który mamy przed sobą, to on w połowie jest rozwiązany, ale połowa w biznesie, szczególnie to za mało, potrzeba domknięcia. Zatem warto, żeby sobie wyrobić umiejętność egzekwowania zadań do końca. Nie tylko po to, żeby sobie o czymś pogadać, ale żeby realnie to dowieźć, skończyć, zamknąć dany temat i prawdopodobnie to się będzie też łączyć dalej z analizą przyczyn problemu, bo jak wyegzekwujemy dane zagadnienie, to będziemy mieć potrzebę znalezienia nowego problemu, a może nie znalezienia, tylko identyfikacji. No bo znalezienie problemu może implikować takie myślenie, że a, lubię sobie wyszukiwać.

I gry fabularne uczą nas tego, żebyśmy mieli większe zrozumienie na potrzeby drugiego człowieka. Bo jeżeli nam brakuje tego zrozumienia, jeżeli nie sprawdzamy w co chcemy ze sobą grać, jak chcemy grać, co nam robi wspólnie dobrze przy stole, co nam robi źle, to nie odnajdziemy się w żadnej RPGowej ekipie. Bo dzisiaj już to środowisko jest dużo bardziej dojrzałe i ludzie chcą się dobrze bawić w RPGi i coraz częściej na szczęście słyszę, że jeżeli trafię do jakiejś toksycznej RPGowej ekipy, to jak najszybciej ją opuszczam. W pracy jest podobnie. Jeżeli trafiamy do środowiska, które nas nie wzmacnia, tylko nas osłabia, to też prędzej niż później je opuścimy. Wspomniałem też, że w RPGach i w życiu zawodowym przyjmujemy pewne role.

Zastanów się nad tym, bo to samo przyda ci się w życiu zawodowym. A jeżeli grasz w gry fabularne i zdarza ci się, że różne ekipy mówią ci dzięki, pograliśmy trochę już, więcej nie zagramy, upraszczając, to też możesz się zastanowić i prawdopodobnie w życiu zawodowym to są podobne rzeczy. Dla podobnych, przez podobne rzeczy w życiu zawodowym ktoś na przykład nie chce cię w twoim zespole. Ostatnie pytanie. Co twoja drużyna traci, gdy nie ma cię w zespole? To jest według mnie super pytanie, bo jak grasz w RPGi, no to coś wnosisz, a gdy nie ma cię przy danym stole, w danej ekipie, to oni coś tracą. I to samo jest w życiu zawodowym. Jeżeli ja do stołu RPGowego wnoszę nieoczywiste perspektywy, to to samo będę wnosił do ekipy w pracy.