84 Gry fabularne (RPG) stanowią fundament sukcesu zawodowego

Cześć! Zapraszam Cię do wyjątkowego dla mnie odcinka podcastu, bo dzisiaj opowiem Ci o moim ulubionym hobby, które od ponad 25 lat dostarcza mi najlepszej intelektualnej rozrywki oraz wielu emocjonalnych i emocjonujących przeżyć. I ostatnio zostałem poproszony o to, żeby połączyć to hobby z życiem zawodowym i poprosili mnie wspaniali ludzie z takiej inicjatywy Collegium Fabularum, która to ma miejsce obecnie w każdą sobotę w Łodzi. A jeżeli chcesz wiedzieć więcej, to w opisie do tego odcinka zostawiam właściwy link do miejsca, z którego możesz zaczerpnąć więcej informacji. Hobby, o którym dzisiaj ci opowiem, to Gry fabularne zwane też RPGami i spojrzymy na nie z perspektywy tego, jakim mogą być fundamentem do twojego sukcesu w życiu zawodowym.

Opowiem o kompetencjach, które możesz rozwijać grając właśnie w owe gry. Czym one w ogóle są? Bo być może spotykasz się z tym pojęciem, z tą formą rozrywki po raz pierwszy. Zatem warto wiedzieć, że gry fabularne towarzyszą nam już od ponad 50 lat i możemy nazywać je wymiennie właśnie grami fabularnymi, grami wyobraźni, role-playing games z angielskiego. Jest to forma właśnie intelektualnej i emocjonującej lub nawet emocjonalnej rozgrywki. Rozgrywki i rozrywki, do której potrzebujesz zasadniczo paczki przyjaciół, grupy znajomych albo swoich ulubionych ludzi, z którymi spotkasz się w tej samej przestrzeni, przy jednym stole albo na spotkaniu online i w ramach

Pewnego zbioru zasad i mechanik będziecie opowiadać sobie, współtworzyć interaktywną opowieść np. w waszym ulubionym świecie fantasy, science fiction, czy też odwołując się do jakiejś ulubionej prozy, niekoniecznie fikcyjnej, ale nawet możecie rozgrywać gry fabularne, których miejsce akcji toczy się np. w trakcie jakiegoś ważnego I w ramach tej zabawy możecie wspierać się różnego rodzaju tak zwanymi handoutami, czyli na przykład stworzyć sobie różnego rodzaju mapy, plansze, używać figurek albo po prostu zostawić wszystko w przestrzeni właśnie waszej wyobraźni. I to, co jest tutaj też kluczowe, no to

Mógłbym mówić długo o grach fabularnych jako takich. Odsyłam was do innych miejsc, na przykład w internecie, jeżeli chcecie zobaczyć, jak to wygląda z perspektywy sesji online. Sesja to jest właśnie spotkanie, gdzie rozgrywa się ową historię. Zapraszam Was na kanał Targ Przygód, gdzie ja też się pojawiam, ale znajdziecie tam też różnego rodzaju publicystykę na temat gier fabularnych, poradniki oraz sesje jako takie. Sam też napisałem artykuł, gry fabularne dodają stały modyfikator do inteligencji i w tym oto artykule zastanawiam się nad tym jak... To hobby pozwala nam rozwijać różnego rodzaju inteligencję. Logiczną, muzyczną, językową, manualną, emocjonalną.

I pomimo tego, że ten tekst ma już ponad 10 lat, to uważam, że nadal dzisiaj się broni. Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej, odsyłam link w opisie. Przejdźmy do tematu tego podcastu, czyli co łączy życie zawodowe z grami fabularnymi. W ogóle musicie wiedzieć, że podstawą do powstania tego materiału była oczywiście inicjatywa Collegium Fabularum, a w zasadzie warsztat, który przeprowadziłem w ramach jednego ze spotkań. I na tym warsztacie zastanawialiśmy się, jak można wykorzystać gry fabularne w życiu zawodowym. I zadałem to samo pytanie uczestnikom tego spotkania i uzyskałem następujące odpowiedzi. Jedno i drugie łączy komunikacja międzyludzka, bo i tutaj w pracy i przy RPGowym stole mamy ludzi, z którymi potrzebujemy się skomunikować po to, żeby porobić jakieś rzeczy razem.

Medium to zasady i struktury. W grach fabularnych są mechaniki, są settingi, są podręczniki pełne różnego rodzaju zasad, opisów tego, co możemy, czego nie możemy, w jaki sposób możemy osiągać dane cele, jak tworzymy swojego bohatera gracza, jak on lub ona może oddziaływać na otaczający świat. I w firmie mamy to samo. Regulaminy, procedury. Procesy i kiedy gramy w gry fabularne, to wcześniej, zanim usiądziemy do stołu, potrzebujemy przeczytać podręcznik, upraszczam, zrozumieć zasady i jeżeli my prowadzimy grę, to potrzebujemy te zasady wyłożyć ludziom dookoła nas. Bo często tak jest, że gracze nie czytają podręczników, więc spada to na mistrzów gry.

I czasami wykonując różnego rodzaju obowiązki zawodowe, wykonujemy je, bo jesteśmy dorośli, bo mamy jakiś system wartości, bo mamy kredyt hipoteczny na głowie i pasja musi poczekać, bo wcześniej musi przyjść pensja. Idealnie jest, kiedy możemy połączyć jedno z drugim. To znaczy, kiedy odczuwamy pasję i do gier fabularnych i do tego, co Co jest naszym głównym zadaniem w życiu zawodowym. I tych połączeń między jednym i drugim można na pewno znaleźć więcej. Zatem skoro te światy są do siebie tak bliskie i oczywiście są ogromne różnice między nimi, bo za granie w gry fabularne powiedzmy, że nikt nam nie płaci, chociaż można o tym też podyskutować, jak na grach fabularnych zarabia się dzisiaj pieniądze. Tak w pracy dla wielu osób kwintesencją jest to, że idę tam do tak zwanej roboty i oczekuję wynagrodzenia.

Builder AI, który miał zmienić wszystko, a finalnie okazało się, że tam są, że tam nie ma sztucznej inteligencji, tylko są właśnie programiści z Indii, którzy na podstawie wpisanych przez ludzi promptów bardzo szybko dostarczali dane rozwiązanie. Nie wchodźmy w to. Trend jest jednak taki, że czas przydatności pewnych umiejętności skraca się, pewnych kompetencji technicznych, ale, tak jak też sugeruje Guild, są pewne durable, a ja je nazywam długowieczne, umiejętności, a w zasadzie kompetencje. I sobie to też rozłożymy na czynniki pierwsze, bo chcę się z wami podzielić takim moim konceptem na tzw. Ja to tak sobie nazwałem. Długowieczne kompetencje, które będziecie nabywać w trakcie grania w gry fabularne, a potem te kompetencje przydadzą się w życiu zawodowym.

KOMUNIKACJA Z DRUGIM CZŁOWIEKIEM Zastanowimy nad tym, jak skutecznie korzystać z AI, to bez skutecznego i umiejętnego wykorzystania kompetencji komunikacji międzyludzkiej, to będzie nam się trudno porozumiewać nawet z sztuczną inteligencją, bo nawet ona nas nie będzie rozumieć. Druga z kompetencji to jest rozwiązywanie problemów. Cały czas mamy jakieś problemy do rozwiązania w pracy i w grach fabularnych. W zasadzie gry fabularne polegają na tym, że zbieramy drużynę i ta drużyna ma rozwiązać jakiś problem, uratować świat.

Czego potrzebujemy do realizacji tego zadania? Kogo potrzebujemy do realizacji? Jak to może w czasie wyglądać? Zatem gry fabularne bazują na planowaniu, bo na przykład potrzebujemy zaplanować, kiedy się spotkamy. W gry fabularne grają ludzie i ludzie mają życie poza grami fabularnymi. Rodziny, zobowiązania, prace. Zatem ktoś, kto zajmuje się na przykład prowadzeniem danej kampanii albo chce skrzyknąć ludzi do jakiejś sesji, czyli ten mistrz gry, Warto, żeby ta osoba potrafiła planować i doprowadzić do tego, że ci ludzie się w końcu spotkają. I w firmach też tak jest, że przydaje się mieć taką umiejętność, żeby skrzyknąć ludzi w jednym miejscu albo wystawić tak jakiś proces, żeby on przebiegł mniej lub bardziej zgodnie z jakimś naszym planem.

Przejdźmy do drugiej umiejętności. Umiejętność feedbacku. W życiu zawodowym, w świecie, w uniwersum pracy cały czas gadamy o feedbacku, o tym, jakie to jest ważne, jak istotne jest kreowanie kultury zdrowego, konstruktywnego feedbacku, czy to negatywnego, czy pozytywnego. Myślę, że w temat feedbacku w ogóle nie muszę wchodzić, a dla osób, które nie grają w gry fabularne, a pracują, to może będzie wartościową informacją, że w grach fabularnych macie bardzo dużo feedbacku i ludzie tutaj dużo częściej o niego proszą. Najczęściej ten feedback ma dotyczyć tego, jeżeli ja jestem mistrzem gry, to weź mi powiedz, co ci się podobało w trakcie tej sesji albo co mam zrobić inaczej, żeby ci się podobało na następnej. I ja widzę ogromną różnicę pomiędzy ludźmi, którzy grają w RPGi, a tymi, którzy nie grają, w kontekście tego, czy dana osoba prosi i czy jest otwarta na informację zwrotną, bo z moich obserwacji to mogą być jakieś dowody anegdotyczne, ale może ludzie, którzy też grają w RPGi, to potwierdzą albo nie.

To ma nas doprowadzić do jakiegoś skutku, to ma być pewien związek przyczynowo-skutkowy. Zatem w grach fabularnych uczymy się zadawania tych pytań. Tak, żeby osiągać te cele, które chcemy, albo rozwiązać jakiś problem, który jest w danej przygodzie, który mamy. I w pracy zadawanie pytań paradoksalnie to też jest umiejętność, która się bardzo przydaje. Jeżeli zadajemy te pytania nieumiejętnie, to nie dostajemy od naszych współpracowników wiedzy, Albo kontekstu, który pomoże nam wykonać jakieś zadanie. Albo jeżeli zadajemy je nieumiejętnie, to na przykład denerwujemy wszystkich tymi pytaniami i ludzie mają już dość, bo... I my to poznajemy po tym, jak słyszymy, przestań dzielić włos na czworo albo na *** dążysz. Uczymy się zadawać pytania, grając w gry fabularne i będąc na przykład mistrzem gry, mistrzowie gry, według mnie ci najbardziej efektywni, skuteczni i doświadczeni,

Czyli jeżeli chcemy dobrze czuć się w grach fabularnych, to potrzebujemy grać w te gry fabularne, które nas satysfakcjonują. Jeżeli chcemy dobrze czuć się w życiu zawodowym, to potrzebujemy robić to, co sprawia nam chociaż trochę tej frajdy. Nawet jeżeli niekoniecznie łączymy życie zawodowe z czymś przyjemnym, to warto, żebyśmy w pracy robili rzeczy, które nas satysfakcjonują i do których jesteśmy predysponowani. I dolewają nam trochę czekolady do kubka, a nie cały czas, jak przychodzi poniedziałek, to myślimy sobie o nie, znowu będę musiał robić to, co muszę robić w pracy. Ja byłem kiedyś w tym miejscu i byłem bardzo sfrustrowany. Zatem właściwe otoczenie, trzeci element tego triumviratu obok czasu i sukcesów i porażek oraz umiejętności opanowania ich właśnie w tych sekwencjach, w połączeniach i w rozumieniu umiejętności jako elementów systemów zachowań, wiedzy i postaw.

Ich interesuje to, jak my gramy w te gry fabularne. Czy gramy z perspektywą taką, że chcę włączać innych w moje działania, albo jak bawimy się w dany setting, to staram się, nie wiem, podważać ten setting, tworzyć jakieś nowe jego zasady, albo pokazywać tę samą rzeczywistość z różnych perspektyw. Zatem warto sobie poćwiczyć we własnym umyśle sposoby, Które służą nam przy wykorzystaniu różnego rodzaju kompetencji, umiejętności, tego co wpisujemy sobie w CV. Ostatnio zrobiłem analizę 20 CV i wypisałem z nich umiejętności jakie ludzie tam podają jako antyprzykłady. I wśród takich antyprzykładów jest właśnie kreatywność, ktoś wpisał kiedyś charyzma, inna osoba wpisała komunikatywność, wielozadaniowość, kompetencje interpersonalne, znajomość programu, czyste powietrze.

Wpisała jedna osoba, która kandydowała kiedyś do firmy, z którą współpracowałem na stanowisko sprzedażowe. I może to byłaby przydatna umiejętność, gdybyśmy mieli cokolwiek wspólnego z tego typu programami. I kiedy idziecie grać w gry fabularne, to jest trochę podobnie, bo jeżeli nie zastanowicie się nad tym, z kim gracie, w co gracie, tylko będziecie bardzo mocno naciskać na to, co wam jest bliskie, jeżeli bardzo dobrze opanowaliście znajomość programu Czyste Powietrze, A w danym otoczeniu, a powiedziałem już, że otoczenie jest bardzo istotnym i kluczowym elementem do sukcesu w życiu zawodowym i w RPG, to jeżeli tamto jest niepotrzebne, to będziecie przestrzeliwać i bardzo szybko się okaże, że nikt z wami nie chce nic robić.

I gry fabularne uczą nas tego, żebyśmy mieli większe zrozumienie na potrzeby drugiego człowieka. Bo jeżeli nam brakuje tego zrozumienia, jeżeli nie sprawdzamy w co chcemy ze sobą grać, jak chcemy grać, co nam robi wspólnie dobrze przy stole, co nam robi źle, to nie odnajdziemy się w żadnej RPGowej ekipie. Bo dzisiaj już to środowisko jest dużo bardziej dojrzałe i ludzie chcą się dobrze bawić w RPGi i coraz częściej na szczęście słyszę, że jeżeli trafię do jakiejś toksycznej RPGowej ekipy, to jak najszybciej ją opuszczam. W pracy jest podobnie. Jeżeli trafiamy do środowiska, które nas nie wzmacnia, tylko nas osłabia, to też prędzej niż później je opuścimy. Wspomniałem też, że w RPGach i w życiu zawodowym przyjmujemy pewne role.

Boromir bardziej zainwestował w różnego rodzaju umiejętności techniczne zamiast w długowieczne kompetencje i wiemy, jak to się skończyło. No i moglibyśmy sobie świetnie poanalizować każdą z postaci w tej oto drużynie. I można się też zastanowić nad tym, Jak oglądamy nasz ulubiony film czytamy ulubioną książkę to pewni bohaterowie w nas rezonują. I kiedy gramy w gry fabularne to można szukać różnego rodzaju połączeń. Jaką rolę ja odgrywam w drużynie. Czy jestem właśnie takim liderem że jak mamy zagadkę do rozwiązania to będę szukał możliwości żeby drużyna. Jak się nad tym zastanowić, to w życiu zawodowym przyjmujemy podobne role jak nasi bohaterowie graczy, gdy gramy w RPGi.

Oczywiście kiedy gramy tak jak w najbardziej naturalny dla nas jako ludzi sposób. Nie jako dla naszych bohaterów, tylko osób, które się w to bawią. Czasami w RPGach robi się takie eksperymenty, że gra się zupełnie inną rolę niż jest nam ona bliska tak personalnie. I to jest świetny eksperyment, bo wtedy gry fabularne pomagają nam rozwijać w sobie swego rodzaju empatię. Wcielamy się w zupełnie inne buty niż zazwyczaj nosimy, więc rozwijamy się trochę bardziej. Eksperymentujemy, doświadczamy trochę innych emocji niż zazwyczaj one przez nas przepływają. Zatem gry fabularne to jest trochę taki roleplay, nawet się tak nazywają. I ja to rozpatruję tak, że kiedy wysyłamy człowieka w kosmos, to ten człowiek na przylądku Canaveral to też roleplayuje, odgrywa.

Odgrywa role kosmonauty. Kosmonauty. Astronauty, który poleci w kosmos zanim jeszcze to zrobi. Wchodzi do symulatorów, ćwiczy na sucho i gry fabularne są ćwiczeniem na sucho różnego rodzaju kompetencji i umiejętności, na przykład sprzedażowych. Wspomniana obsługa klienta albo zrozumienie potrzeb klienta, umiejętności sprzedażowe, negocjacyjne, podchodzenie do konfliktów. W grach fabularnych mamy to cały czas i znowu nie mam na to badań, tylko obserwacje, ale widzę dużo większą biegłość w używaniu różnego rodzaju kompetencji u graczy RPG niż u osób, które tego nie robią, chyba że ktoś hobbystycznie bawi się w... Jak można się inaczej hobbystycznie zajmować, jak nie bawiąc w improwizacje albo w inne takie intelektualne hobby, które rozwijają różnego rodzaju inteligencję.

No i gdy gramy w te gry fabularne, możemy się zastanowić nad kilkoma kwestiami. Które moje postawy i zachowania pomagają w drużynie? Tej drużynie, z którą gram przy stole i tej drużynie, w którą się wcielamy. Bo na pewno takie są. Można się też zastanowić nad tym, które moje kompetencje pomagają rozwiązywać problemy i osiągać cele. I mówię tutaj o kompetencjach moich personalnych jako gracza, bo siadając przy jakimś stole coś wnoszę. Na przykład potrafię ludziom poszerzyć perspektywę albo ją pogłębić, albo ją zawęzić, albo zredukować do najbardziej esencjonalnych tematów. I można sobie pozadawać tego typu pytania, jak też pytanie, co sprawia, że inni chcą mnie w swojej drużynie. Czy jeżeli grasz w gry fabularne, To co sprawia, że inni ludzie cię zapraszają do gry?

Zastanów się nad tym, bo to samo przyda ci się w życiu zawodowym. A jeżeli grasz w gry fabularne i zdarza ci się, że różne ekipy mówią ci dzięki, pograliśmy trochę już, więcej nie zagramy, upraszczając, to też możesz się zastanowić i prawdopodobnie w życiu zawodowym to są podobne rzeczy. Dla podobnych, przez podobne rzeczy w życiu zawodowym ktoś na przykład nie chce cię w twoim zespole. Ostatnie pytanie. Co twoja drużyna traci, gdy nie ma cię w zespole? To jest według mnie super pytanie, bo jak grasz w RPGi, no to coś wnosisz, a gdy nie ma cię przy danym stole, w danej ekipie, to oni coś tracą. I to samo jest w życiu zawodowym. Jeżeli ja do stołu RPGowego wnoszę nieoczywiste perspektywy, to to samo będę wnosił do ekipy w pracy.

Nieoczywistą perspektywę, nowe sposoby działania, odważne strategie, eksperymenty. To samo wnoszę w życiu zawodowym, ja jako Maciek, do życia RPG-owego ludzi, z którymi gram w gry fabularne. No i na koniec. Ostatnia już rzecz. Zastanowiłem się też nad tym, gdzie widziałbym gry fabularne na takiej macierzy, która obrazuje, które skille, umiejętności będą najbardziej przydatne w 2030 roku, czyli w przyszłości. I wśród tych najbardziej core'owych, podstawowych umiejętności Jest oczywiście AI, jest oczywiście ciekawość i uczenie się, zarządzanie talentami, myślenie systemowe, krytyczne myślenie czy analityczne, kreatywne myślenie i oczywiście wszystkie te...

Umiejętności, które wymieniłem, używamy ich w trakcie grania w gry fabularne, rozwijamy je. I od nas zależy, na ile będziemy robili to świadomie. Bardzo polecam sobie robić takie eksperymenty, no bo za każdym razem, kiedy potrzebujemy wymyślić jakąś historię albo stworzyć swojego bohatera, to trenujemy swoje kreatywne myślenie albo... Musimy poszerzyć swój zakres wiedzy i zaczynamy na przykład rozwijać swoją ciekawość i jesteśmy w takim procesie długiego albo wręcz długowiecznego uczenia się. I to są core'owe skille na 2030 rok, przynajmniej według Światowego Forum Ekonomicznego. Na koniec polecam kilka materiałów, o których mówiłem wcześniej, a w zasadzie kilka linków, wszystkie będą w opisie, czyli mój artykuł o tym, jak gry fabularne zwiększają, a w zasadzie dodają stały modyfikator do inteligencji oraz

Polecam Targ Przygód, jeżeli chcecie zobaczyć jak się gra w gry fabularne przez internet, posłuchać trochę publicystyki, poradników. I jeżeli jesteście w Łodzi albo bywacie w Łodzi, polecam Collegium Fabularum, świetna inicjatywa organizowana przez pasjonatów gier fabularnych, którzy właśnie poszerzają ludziom i pogłębiają perspektywę na RPGi. Jeżeli to byłoby dla was coś nowego, na pewno podpowiedzą jak zacząć i prawdopodobnie znajdziecie tam pokrewne i dobre dusze, które was poprowadzą przez cały proces. Bardzo Wam dziękuję za wysłuchanie. Wyszedł ten materiał dosyć długi, podzielę go na rozdziały i mam nadzieję, że dotrwacie do samego końca. Do zobaczenia, dzięki, cześć.