84 Gry fabularne (RPG) stanowią fundament sukcesu zawodowego

Albo po prostu wchodzimy w jakąś rolę w zespole. Jestem liderem, jestem kimś, kto wspiera, jestem kimś, kto dba o atmosferę. Dokładnie to samo w jednym i w drugim uniwersum. W uniwersum, czyli w pracy i w RPGach. Umówmy się, że będę tak wymiennie określał te dwie sfery. I ostatnia rzecz. RPG dla wielu osób, w tym dla mnie, to jest ich pasja. Idealnie byłoby, gdyby będąc w pracy na jakimś stanowisku, też realizować je z pasją. Warto do tego dążyć, bo jeżeli robimy coś z pasją, jeżeli nasza praca dostarcza nam jakiejś satysfakcji, to prawdopodobnie będziemy w niej skuteczniejsi. I jednocześnie czasami zdarza się, że gramy w RPG bez pasji. Bo na przykład zaangażowaliśmy się w jakąś grę, która totalnie nam nie leży, ale na przykład zrobiliśmy to dla ludzi, bo lubimy z ludźmi naszymi ulubionymi to robić, ale niekoniecznie sprawia nam to satysfakcję i wtedy cierpimy.

To ludzie od RPGów chętniej proszą o feedback. Wprawdzie zazwyczaj dotyczy to takich technicznych rzeczy, co ci się podobało w tej historii albo co ci się nie podobało, ale ci już będący dwa kroki dalej już zrozumieli, że warto też pytać, dobra, jak ci się ze mną gra? Jakie moje zachowania pomagają ci w tym, żeby ta gra była dla ciebie bardziej komfortowa? Czego chcesz ode mnie więcej, czego chcesz ode mnie mniej? Wiecie, mam nadzieję, że wiecie, o co chodzi. Zatem kolejna umiejętność w RPGach, która bardzo przydaje się w życiu zawodowym. No i trzecia, zadawanie pytań. W grach fabularnych wiele mechanik, czyli zasad opisujących dany setting, czyli świat, polega na tym, że można zadawać pytania. Osoba, której zadajemy to pytanie, najczęściej mistrz gry, ma na nie odpowiedzieć i my z tą odpowiedzią mamy coś później zrobić.

I gry fabularne uczą nas tego, żebyśmy mieli większe zrozumienie na potrzeby drugiego człowieka. Bo jeżeli nam brakuje tego zrozumienia, jeżeli nie sprawdzamy w co chcemy ze sobą grać, jak chcemy grać, co nam robi wspólnie dobrze przy stole, co nam robi źle, to nie odnajdziemy się w żadnej RPGowej ekipie. Bo dzisiaj już to środowisko jest dużo bardziej dojrzałe i ludzie chcą się dobrze bawić w RPGi i coraz częściej na szczęście słyszę, że jeżeli trafię do jakiejś toksycznej RPGowej ekipy, to jak najszybciej ją opuszczam. W pracy jest podobnie. Jeżeli trafiamy do środowiska, które nas nie wzmacnia, tylko nas osłabia, to też prędzej niż później je opuścimy. Wspomniałem też, że w RPGach i w życiu zawodowym przyjmujemy pewne role.

Oczywiście kiedy gramy tak jak w najbardziej naturalny dla nas jako ludzi sposób. Nie jako dla naszych bohaterów, tylko osób, które się w to bawią. Czasami w RPGach robi się takie eksperymenty, że gra się zupełnie inną rolę niż jest nam ona bliska tak personalnie. I to jest świetny eksperyment, bo wtedy gry fabularne pomagają nam rozwijać w sobie swego rodzaju empatię. Wcielamy się w zupełnie inne buty niż zazwyczaj nosimy, więc rozwijamy się trochę bardziej. Eksperymentujemy, doświadczamy trochę innych emocji niż zazwyczaj one przez nas przepływają. Zatem gry fabularne to jest trochę taki roleplay, nawet się tak nazywają. I ja to rozpatruję tak, że kiedy wysyłamy człowieka w kosmos, to ten człowiek na przylądku Canaveral to też roleplayuje, odgrywa.