Angola. Ukryty skarb Afryki

Wejściówka do tego klubu na cały dzień, w tym oczywiście były napoje i wszystko, taka podstawowa, to było około 50 euro. A tyle samo słyszałam, że ludzie zarabiają przez miesiąc w zupełnie innej prowincji, gdzie są tereny tylko rolnicze, gdzie zupełnie inne są problemy niż pobyt w klubie plażowym. Więc to mnie tak bardzo uderzyło. Poza tym też bardzo dużo słyszałam o właśnie tej ogromnej korupcji. I to wszyscy bardzo... W ogóle to, co mnie uderzało podczas tych wszystkich rozmów i to, że znam język portugalski, to jakby też było dużą taką dla mnie wartością, bo ludzie też bardziej się przede mną odpierali. I pamiętam, że wszyscy mi opowiadali o jednej rzeczy. O prezydencie, byłym prezydencie Angolii, Dos Santos, który już nie żyje, zmarł w Barcelonie kilka lat temu.

Więc wszystko to, co Neto chciał, to było wszystko niszczone przez dos Santosza, więc była taka zupełnie inna narracja. A do tego jakby zabudowywał też pamięć o Portugalczykach, bo jest taki świetny przykład w Luandzie. Mianowicie w Luandzie w centrum jest fort, który jeszcze wybudowali Portugalczycy. To jest dzisiaj Muzeum Narodowe. Zresztą uważam, że każdy powinien je odwiedzić chociażby z jednego względu. Po pierwsze, oczywiście historia tego kraju jest tam bardzo ciekawie przedstawiona i w dużej mierze bardzo rzetelnie, patrząc już dzisiaj z perspektywy też i na wojnę domową, jak to wszystko tam się odbywało przez te kilkadziesiąt lat. Natomiast to, co jest najpiękniejsze tam i co mnie najbardziej zachwyciło, to są płytki azulejusz, czyli coś, co przywieźli tam Portugalczycy. I to są pierwsze płytki, które widziałam w swoim życiu, będąc w wielu miejscach związanych z Portugalią, które miały przedstawienie zwierząt takich jak nosorożce, żyrafy.

Przepiękne, przepiękne i to jest niesamowicie zadbane. To też mnie uderzyło, że dzisiaj to jest bardzo zadbane, ale słyszałam informację o tym, że kiedy Santosh był u władzy, to kazał dużo rzeczy gdzieś tam po Portugalczykach też zacierać. I między innymi wybudował tuż pod tym fortem gigantyczne centrum handlowe, które właśnie dzisiaj ma te wszystkie butiki znanych marek projektantów. By gdzieś zasłonić właśnie ten fort. Kupował sobie oczywiście nieruchomości na całym świecie, w tym miał apartament w Dubaju i o tym się mówi bardzo głośno w Angolii, że my tutaj jesteśmy na skraju ubóstwa i żyjemy za kilkadziesiąt euro miesięcznie. Mamy podstawowe problemy z edukacją, a nasz prezydent kupuje sobie apartament w Dubaju i mieszka w najdroższych miejscach na świecie.