Krzysztof Szydłowiecki cz.2

Natomiast właśnie za królem, pierwszą postacią, którą wyraźnie sportretował Stanisław Samostrzelnik, Widzimy wszystkie rysy twarzy, twarz jest dość owalna. Wiemy, że fizjonomicznie nie powinno się podchodzić do jakichś narodów, no ale ta cecha pucułowata twarz, ja się zawsze tak pocieszam, że mając pucułowatą twarz jest się typem słowiańskim. No więc rzeczywiście Krzysztof Szydłowiecki tak wyglądał. Jakby był stuprocentowym Słowianinem, bo ta pucułowata, okrągła twarz na to nam wskazuje. I on oczywiście też klęczy i ten jego brat Mikołaj też klęczy. A po drugiej stronie św. Stanisława jest przyjaciel Krzysztofa Szydłowieckiego, biskup krakowski Piotr Tomicki.

Natomiast już dolne części ciał, nogi na przykład bardzo tak schematycznie i byle jak, tak można by powiedzieć, że nie ma tutaj ręki artysty. Dlatego niektórzy sądzą, że to jakiś medalier był twórcą lamentu, no bo właśnie twarze medalier potrafi wspaniale zrobić, ale już ciało gorzej mu być może wychodzi. No ale widzimy doskonale wąsiki u psów, widać tę sierść, więc rzeczywiście wspaniale lament został przedstawiony. Dzisiaj się też bardzo często mówi, że być może to jest właśnie ten Piotr Tomicki, biskup, o którym wspominaliśmy, ten przyjaciel Szydłowieckiego, że on jest centralną postacią u góry umieszczoną i to by pasowało do takich motywów właśnie antykizujących, czyli odwołujących się do starożytności, antyk.

Tomicki był właśnie no takim humanistą, zresztą podobnie mówiliśmy jak i Szydłowiecki, był wielkim mecenasem kultury, sztuki, artystów i chciał zapewne właśnie zwrócić uwagę na taki motyw, który się rozwijał, że jak w antyku to była ta rozpacz po śmierci wszystkich tylko możliwych. Ale jest też inna koncepcja, że tą centralną postacią jest sam Krzysztof Szydłowiecki. Dlatego, że dokumenty są porozkładane, a myśmy mówili o tym, jak ważne urzędy pełnił w naszym kraju i to, że leżą przed nim dokumenty na stole, mogłoby sugerować to, o czym wspominaliśmy, że a może to jest wieść o śmierci dziecka albo o tej bitwie pod Mohaczem 1526. Choć z drugiej strony trzeba pamiętać, że lament został wykonany już po śmierci, czyli około 1536 roku.