"Lalka" Bolesława Prusa. Fragment trzeci

Bokulski mienił się, siedząc na fotelu. Już nie mógł znieść głosu Mraczewskiego. Kuzyn Krzeszowskich, myślał, dostanie bilet miłosny od panny Izabeli. A, infamis. Około siódmej sklep już stanowczo wyludnił się. Subiekci rozmawiali. Wokulski wciąż rachował. Wtem znowu usłyszał nieznośny głos Mraczewskiego, który mówił arganckim tonem, co mi pan panie Klejn będzie zawracał głos. Wszyscy socjaliści są złodzieje, bo chcieliby dzielić się cudzym. I szubrawcy, bo mają na dwu jedną parę butów i nie wierzą w chustki do nosa. Bokulski zamknął księgę i włożył ją do kantorka. – Panie Maraszewski, co pan każe? – spytał piękny młodzieniec, biegnąc do kantorka krokiem kontredansowym.

– Od jutra niech pan postara się o inne miejsce – rzekł krótko Bokulski. Maraszewski usłupiał. – Dlaczego, panie szefie, dlaczego? Dlatego, że u mnie już pan nie ma miejsca, to powiedziawszy, Wokulski wstał z fotelu i wyszedł na ulicę. W Wielki Piątek z rana Wokulski przypomniał sobie, że dziś i jutro hrabina Karolowa i panna Izabela będą kwestowały przy grobach. Trzeba tam pójść i coś dać, pomyślał. Chociaż, dodał po chwili, posłałem im już dywany, ptaszki śpiewające pozytywkę, nawet fontannę. To chyba wystarczy na zbawienie jednej duszy. Nie pójdę. Ale w Wielką Sobotę sprawa przedstawiła mu się całkiem z nowego punktu. Oszalałem, mówił, więc jeżeli nie pójdę do kościoła, gdzież ją spotkam?