Miasto zbudowane na trupach #144

Nie po to, aby wydobywać kolejny kamień, ale żeby zbudować potężne filary dokładnie pod liniami fasad pękających domów na powierzchni. Z uporem i niezwykłą metodycznością oznaczali trasy, wykuwając w litym wapieniu daty, swoje inicjały i nazwy ulic, które znajdowały się kilkadziesiąt metrów nad ich głowami. Stworzyli też nowatorski system podpór wykonanych na sucho, grubych murów z kamienia i gruzu, znanych w ich żargonie jako AG. To surowa technika architektoniczna, która miała wkrótce okazać się przydatna do zupełnie innych, znacznie bardziej makabrycznych celów. Praca w mroku, w gęstym pyle i przenikłym świetle pochodni była wyniszczająca. Wymagała ogromnego nakładu sił i wiązała się z nieustannym ryzykiem. Dobrze ilustruje to historia jednego z tamtejszych kamieniarzy – François de Cura.

Katakomby wcale nie potrzebują nadprzyrodzonych bydłów. Wystarczy im nasz własny, wystraszony umysł, który sam rzeźbi ludzkie cechy tam, gdzie ich po prostu nie ma. Zjawisko to było na tyle potężne i powtarzalne, że szybko znaleźli się ludzie, którzy postanowili z bezwzględną premedytacją to wykorzystać. Nie wszystkie legendy katakomb rodziły się bowiem z naturalnych halucynacji. Niektóre zostały starannie zaplanowane jako narzędzie socjologicznej i zbrodniczej manipulacji. W XIX wieku, daleko poza trasami oświetlanymi i patrolowanymi przez państwowych urzędników, dzikie i opuszczone galerie stały się wręcz idealnym schronieniem dla paryskiego marginesu społecznego. Bezwzględni bandyci, zorganizowane szajki nożowników i poszukiwani uciekinierzy potrzebowali dyskretnego, niewidzialnego miejsca.

Z sufitu zwisał pełnowymiarowy ekran kinowy. W wydrążonych wnękach zamontowano profesjonalny projektor. Tuż obok znajdowała się widownia, a w głębi sali w pełni zaopatrzony bar oraz mała kuchnia. Co więcej, cała jaskinia była profesjonalnie oświetlona i podłączona do sieci elektrycznej oraz aktywnej linii telefonicznej, które sprytni katafile w tajemnicy poprowadzili prosto z miejskiej infrastruktury nad ich głowami. W prywatnej podziemnej kolekcji taśm policjanci znaleźli klasyczne filmy noir z lat 50., a także współczesne thrillery. Zszokowani funkcjonariusze zabezpieczyli to surrealistyczne miejsce i wycofali się na powierzchnię, aby wezwać techników z Państwowego Zakładu Energetycznego w celu bezpiecznego odcięcia krecionego prądu.