Miasto zbudowane na trupach #144

Louis-Étienne-Héry-Caude de Ture był inżynierem i wizjonerem. Kiedy na początku XIX wieku objął stanowisko Generalnego Inspektora Kamieniołomów i zszedł do podziemi, stanął w obliczu przytłaczającego chaosu. Pod równiną Moch Rouge piętrzyły się bezkształtne góry ludzkich szczątków. Nie było w tym żadnego porządku czy szacunku, a jedynie surowy dowód na to, Jak miasto brutalnie pozbyło się swojego sanitarnego problemu. Dla Chieriquada de Turiego, człowieka epoki oświęcenia, taki stan rzeczy był nie do przyjęcia. Postanowił uporządkować otchłań nadając jej nową formę i znaczenie. Inżynier sięgnął po sprawdzone techniki. Znał doskonale metody dawnych górników i kamieniarzy, w tym system tzw. AG, solidnych murów z dużych, dopasowanych kamieni, które układano bez użycia zaprawy, aby powstrzymały osypujący się z tyłu, bezużyteczny gruz.

Paryż powstał z surowej materii wydartej głębiną, a w zamian za to oddał tym samym głębinom swoich zmęczonych stwórców i ich wapienne kości. To perfekcyjna, nieubłagana pętla istnienia i ostateczny triumf natury nad cywilizacją. W tym ostrym, nowym świetle słynna inskrypcja, którą Hierich Caudet-Hur nakazał dumnie wyryć na wejściowych filarach, nabiera dziś zupełnie innego, głębokiego wymiaru. Złowrogo brzmiące słowa wiersza – stój, tu jest imperium śmierci – jest już tylko tanim teatralnym rekwizytem mającym na celu wywołanie sztucznego dreszczu uspragnionych wrażeń turystów. To nie jest groźba ze strony jakichś nieziemskich, pilnujących mroku demonów. Jest to cicha ludzka pokora.