Miasto zbudowane na trupach #144

Wykonanie tego rozkazu miało się jednak okazać misją wyjątkowo trudną. Na czele inspekcji stanął doświadczony architekt – Charles Axar de Humeau. Kiedy on i jego ludzie zeszli pod ziemię, aby na własne oczy ocenić sytuację, zastali chaos, jakiego nikt na powierzchni się nie spodziewał. Czekało na nich 800 hektarów plątaniny zrujnowanych tuneli, ślepych załóków i niestabilnych, grożących zawaleniem komór, pogrążonych w ciemności. Nie było żadnych punktów odniesienia czy map. Był tylko chłód, wilgoć i sypiący się na głowy kamień. Diumu wiedział, że aby naprawdę uratować Paryż, musi stworzyć pod ziemią jego dokładne, lustrzane odbicie. W związku z tym podzielił otchłań na sektory. Inżynierowie i robotnicy zaczęli drążyć nowe korytarze.

Odpowiedź na ten niespotykany kryzys nadeszła spod ziemi. Inżynier Charles Axel Guillaume wciąż pracował przy zabezpieczeniu dawnych pustych kamieniołomów pod równiną Moch Rouge. Władze miasta dostrzegły w tym ufortyfikowanym przez niego mrocznym labiryncie genialne w swojej prostocie rozwiązanie. Postanowiono połączyć dwa potężne problemy Paryża w jeden radykalny projekt. Wypełnić grożące zawaleniem puste korytarze szczątkami, które zatruwały powietrze na górze. I tak rozpoczęła się operacja logistyczna na skalę niespotykaną wcześniej w nowożytnej Europie. Przenoszenie zmarłych trwało przez 15 miesięcy, od 1785 do 1787 roku.