Diabeł tam był i patrzył na zbrodnię

Nazywała się Corian Cervantes. Miała 15 lat. Włosy czarne jak krucze skrzydła. Policzki okrągłe. Oczy w kolorze morskiej zieleni. Nosiła koszulkę zespołu Rob Zombie. Tę z charakterystycznym logo, którą kochała najbardziej. Uwielbiała również koty. Miała ich w domu kilka. Każdemu z nich dała wyjątkowe imię. Traktowała je jak członków rodziny. W szkole nie była odludkiem ani gwiazdą. Po prostu zwyczajna nastolatka, jak ich tysiące w każdym amerykańskim mieście. Rodzina mówiła na nią pieszczotliwie, z tą szczególną czułością, która przychodzi dopiero wtedy, gdy ktoś odchodzi. Wspominali jej bąbelkową osobowość. To określenie, którego używała ciocia Corian. Bąbelkowa. Oznaczało to, że dziewczyna była żywa, energiczna, pełna nastoletniego entuzjazmu, który potrafił być zarówno urzekający, jak i irytujący, często w tym samym momencie.

Nastolatka była mocno zdenerwowana po kłótni z ojcem. Pewnie poszła do koleżanki. Chce pokazać, że najbliżsi nie będą nią szącić. Odezwie się za kilka godzin. Wróci przed wieczorem albo przed północą. Ale północ minęła, a telefon milczał. Następnego dnia babcia Corian pojechała pod szkołę. Czekała, obserwowała tłum młodzieży wylewający się z budynku. Szukała tej charakterystycznej czarnej koszulki rob zombie, ciemnych włosów i znajomego uśmiechu. Ale Corian nie wyszła. Rodzina zaczęła dzwonić. Do przyjaciół, znajomych, każdego, kto mógłby coś wiedzieć. Wysyłali wiadomości, sprawdzali ulubione miejsca dziewczyny. Jeździli po okolicy, próbowali zachować spokój, ale w ich głowach pojawiała się cicha panika.

Nie mógł spać. Postanowił pójść zapalić skręta w opuszczonym mieszkaniu, które czasami używał jako swojego prywatnego miejsca. Lokal znajdował się w kompleksie The Base, po drugiej stronie ulicy, gdzie znajdował się dom Corian. Wszedł przez niezamknięte drzwi. Było zimno w środku. Ciemno. Nie było prądu. I wtedy to zobaczył. To było ciało, które leżało na podłodze salonu. Tak zniekształcone i pokiereszowane, że przez moment nie rozpoznał w nim człowieka. Prawa strona twarzy była szczególnie uszkodzona. Wokół ciała leżały fragmenty białej porcelany. Na ścianach symbole, odwrócony krzyż i pentagram. A kiedy w końcu zrozumiał, kogo widzi, bo rozpoznał czarną koszulkę zespołu Rob Zombie, przesiąkniętą krwią, świat przestał mieć sens.

Tylko zimno, ciemność i zapach. Ten szczególny, mdlący zapach, który mówi ci, że znajdujesz się w sąsiedztwie śmierci. Ciało leżało na podłodze salonu, na wprost drzwi wejściowych. Dziewczyna naga od pasa w dół, koszulka Rob Zombie wciąż na miejscu, ale czarny stanik był na nią nałożony. To dziwny, niepokojący szczegół, który zasugerował, że ktoś ubrał ją tuż po śmierci. Ale najgorsza była twarz. Kondon później zeznawał, że potrzebowano pomocy dentysty sądowego, aby zidentyfikować ciało. Porcelanowa pokrywa od spłuczki, ciężka, solidna, została użyta jako narzędzie zbrodni. Roztrzaskana na dziesiątki fragmentów wokół ciała.