Diabeł tam był i patrzył na zbrodnię

Chodziła do Clear Lake High School w Teksasie. Później przeniesiono ją do szkoły Clear Lake Alternative Path. Nie była idealna. Nikt w tym wieku przecież nie jest. Zdarzały się problemy, drobne konflikty, typowe nastoletnie błędy. Ale Corian była kochana, miała przyjaciół, którzy opisywali ją jako osobę o wielkim sercu, wyrazistą, odważną w swoich opiniach. To, co za chwilę usłyszysz, wymaga, abyś najpierw zrozumiał, że Corian nie była statystyką i tragicznym nagłówkiem w gazetach. Była dziewczyną, która żyła, śmiała się, słuchała muzyki zbyt głośno i kłóciła się z ojcem o błahostki. Ale jak już doskonale wiesz, najstraszniejsze potwory nie czają się w cieniach legend. Czasem siedzą obok nas, w szkolnej ławce, uśmiechając się jak przyjaciele.

Jest czwartek, 4 lutego 2014 roku. Dzień, który zaczął się tak zwyczajnie, jak to było tylko możliwe. Corian obudziła się w swoim domu w Clear Lake. Założyła swoją ulubioną koszulkę. Może pomyślała o szkole albo o niczym szczególnym. Bo czy piętnastolatka kiedykolwiek myśli o czymś naprawdę ważnym w zwykły czwartkowy poranek? Postanowiła nie iść do szkoły. Wagarowała. To nie był pierwszy raz i zapewne nie miał być ostatni. Nastolatki wagarują. Tysiące z nich robiło to tego samego dnia w całych Stanach. To tylko drobny akt buntu. Moment słabości. Decyzja, o której większość z nas nawet nie pamięta tydzień później. Ale jej ojciec się dowiedział. Możesz sobie wyobrazić tę scenę, prawda?