MYŚLAŁA, ŻE JEDZIE NA DARMOWY ZABIEG | KHADIDJA O. I SHAHRABAN K. | NIEBEZPIECZNA SIEĆ #77

Śledczy przeanalizowali również dane zapisane przez systemy Mercedesa. Samochód rejestrował trasę, kolejne postoje oraz czas ich trwania. Połączenie tych danych z wiadomościami i zapisami połączeń pozwoliło odtworzyć znaczną część wydarzeń z 16 sierpnia. Żeby poznać ich początek, musimy się cofnąć o jeden dzień. Dzień przed zabójstwem Shahraban napisała do Shakira, że jutro mają dużo do zrobienia i że cieszy się na ten dzień. Wiadomość nie zawierała żadnych informacji ani nie nawiązywała do planu. Dopiero po tych tragicznych wydarzeniach zaczynało brzmieć to zupełnie inaczej. Przede wszystkim, że ten wspólny wyjazd, Shahraban i Shakira, nie był spontaniczny i że oboje przygotowywali się do wydarzeń następnego dnia.

W tym samym czasie, Shahraban kupiła kanistry na benzynę. W piwnicy Shakira przechowywano również walizki. Sledcze uznali później, że przedmioty te mogły być związane z dalszą częścią planu, ponieważ po zabójstwie zamierzano podpalić samochód razem z ciałem ofiary. Ostatecznie do tego nie doszło. W niektórych źródłach pojawiała się także wersja, że Shahraban miała zaproponować Shekirowi pieniądze, około 80 tysięcy euro, natomiast śledczy nie ustalili, żeby otrzymał taką kwotę i nie zdołali, tak jak mówiłam wcześniej, odpowiedzieć na pytanie, co go skłoniło do wzięcia udziału w tym planie. Następnego dnia Shahraban wyszła z domu rodziców w Monachium i powiedziała wtedy, że jedzie do tego Ingolstadt, żeby spotkać się z byłym mężem.

Wysiadła z samochodu, zupełnie nie myśląc o tym, że znajduje się w niebezpieczeństwie. Kiedy znalazła się poza autem, Szekir zaatakował ją od tyłu. Kilkakrotnie uderzył ją kastetem w głowę. Ciosy powaliły kobietę na ziemię i praktycznie odebrały jej możliwość obrony. Następnie Szekir wyjął nóż i zaczął zadawać kolejne ciosy. Na ciele kobiety, tak jak wspominałam, zanotowano później 56 ran. Ich rozmieszczenie pokazywało, że atak był długotrwały i niezwykle gwałtowny. Do jego przeważającej części doszło w lesie w pobliżu Eppingen. Dane z Mercedesa wykazały również, że między 19.28 a 19.40 samochód stał przez dokładnie 12 minut i 1 sekundę na parkingu w Bad Rapenau.

Ten postój stał się później ważnym elementem odtwarzania trasy. Nie udało się jednak z całkowitą pewnością przypisać do niego wszystkich wydarzeń, a nie ustalić dokładnej minuty śmierci Khadidji. Śledczy nie mieli natomiast wątpliwości, że została wyprowadzona z samochodu pod fałszywym pretekstem, zaatakowana z zaskoczenia i zabita przez Shakira. Shahraban uczestniczyła w przygotowaniu spotkania, prowadziła Mercedesa i doprowadziła kobietę do miejsca, w którym czekał na nią atak. Po zabójstwie ciało Khadidji umieszczono na tylnym siedzeniu. Shahraban ponownie usiadła za kierownicą, a Shakir zajął miejsce obok niej. Następnie przejechali z okolic Eppingen do Ingolstadt. I jak wspominałam, Plant zakładał również, że samochód zostanie podpalony, ale para nie zdążyła zrealizować tej części planu.

Ostatecznie pozostawili samochód w Ingolstadt w pobliżu miejsca zamieszkania Shakira. Niedługo później znaleźli go rodzice Shahraban. Ich pojawienie się przerwało dalszą realizację planu. Mercedes nie został podpalony, na jego tylnym siedzeniu nadal znajdowało się ciało Khadidji, a wewnątrz pozostały ślady, które później pomogły odtworzyć śledczym wydarzenia tamtego wieczoru. Mimo, że wydawało się, że sprawa jest jasna, to na rozpoczęcie procesu trzeba było czekać niemal półtora roku. W tym czasie, Shahraban i Shekir przebywali w areszcie, a przed sądem stanęli dopiero 16 stycznia 2024 roku. Sprawa od początku wzbudzała ogromne zainteresowanie.

Do końca nie odpowiedział również na najważniejsze pytanie. Co miał zyskać, uczestnicząc w zabójstwie zupełnie obcej kobiety? Shahraban początkowo także milczała. Z czasem zdecydowała się jednak złożyć wyjaśnienia i przedstawiła wersję, w której sama nie wiedziała o planowanym zabójstwie. Przyznała, że razem z Shakirem pojechała po Khadidżie i że znajdowała się z nimi w samochodzie. Twierdziła jednak, że nie zamierzała jej zabijać. Według jej relacji, Szekir niespodziewanie zaatakował Khadidżię w lesie, a później groził również jej. Miał zmusić Shahraban do dalszej jazdy i przewiezienia ciężko rannej kobiety do Ingolstadt. Shahraban utrzymywała, że próbowała powstrzymać Szekira, ale bała się, że sama zostanie zaatakowana.

Co też miało popierać wersję prokuratury o tym, że Shahraban szukała swojego sobowtóra. Obrona z kolei zaczęła skupiać się na różnicach pomiędzy kobietami. Przekonywała, że Shahraban i Khadijja nie były identyczne. Prawnicy oskarżonej twierdzili, że nazywanie ich sobowtórkami było przesadą i może wynikać z powierzchownego traktowania kobiet o podobnym kolorze włosów i karnacji. Dla oskarżenia nie miało jednak znaczenia, czy ustawione obok siebie wyglądały dokładnie tak samo. Liczyło się to, że Shahraban uważała, że podobieństwo wystarczy, aby jej rodzice w tych trudnych warunkach pomylili Khadidżię z własną córką. I dokładnie tak się stało. Przedstawiono też inne dane, o których wspominałam, a także to, że materiał biologiczny łączył Shakira z ofiarą, bo na ciele i ubraniu Khadidzi ujawniono liczne ślady jego DNA.

Oba zespoły obrońców żądały natomiast uniewinnienia. Podkreślały, że nie odnaleziono noża, czyli narzędzia zbrodni, nie istniało nagranie samego ataku, a na podstawie obrażeń nie można było jednoznacznie ustalić, kto trzymał narzędzie zbrodni. Oskarżeni przyjęli przy tym odmienne strategie i próbowali przerzucić odpowiedzialność za bezpośrednie zabójstwo na drugą osobę. Obrona Shahraban opierała się na jej wyjaśnieniach. Kobieta twierdziła, że to Szekir zaatakował Khadidżię bez jej wiedzy, a później groził również jej i zmusił ją do przewiezienia ciała. Prawnicy przekonywali, że nie przedstawiono dowodu, który jednoznacznie potwierdzałby, że ich klientka wcześniej uzgodniła z nim zabójstwo. Podważali również samą teorię sobowtóra.

Jednym z argumentów było to, że Khadidzia była od Shahraban o 10 cm wyższa i ważyła o 20 kg więcej. Prawnicy kwestionowali także przypisywany jej plan ucieczki. Wskazywali, że nie znaleziono pieniędzy, biletów lotniczych ani innych konkretnych przygotowań do opuszczenia kraju i rozpoczęcia nowego życia. Dowodem na to miało być też to, że Shahraban nie zniknęła po zabójstwie. Obrona Szekira zwracała natomiast uwagę na to, że to Shahraban założyła fałszywe konta, wyszukiwała podobne do siebie kobiety i nawiązała kontakt z Khadidzią. To ona miała też własny powód, żeby upozorować śmierć. Motywu Szekira nie udało się ustalić, a zdaniem jego prawników była to jedna z najpoważniejszych luk w oskarżeniu.

Przykonywali również, że ślady DNA Shakira znalezione na ciele Khadidji potwierdzały kontakt między nimi, ale same nie dowodziły, że to on zadał śmiertelne ciosy. Zwracali uwagę, że w wiadomościach dotyczących planów wypowiadała się głównie Shahraban. Shakir przez cały proces milczał i nawet pod koniec nie zabrał głosu. Sąd odrzucił jednak argumenty obu zespołów obrońców, uznał, że brak nagrania zbrodni i nieodnalezienie noża nie przekreślały pozostałych dowodów. W najważniejszych kwestiach sąd podzielił więc stanowisko prokuratury. Wyrok ogłoszono 19 grudnia 2024 roku. Sąd uznał, że mimo wielu sprzecznych relacji, zabrane dowody pozwalają odtworzyć najważniejsze elementy zbrodni.

W przypadku Shakira sąd nie stwierdził szczególnej wagi winy. Nie wynikało to z uznania jego udziału za mniej brutalne, lecz przede wszystkim z tego, że jego motyw pozostał niewyjaśniony. W związku z tym, Shakir będzie mógł ubiegać się o warunkowe zwolnienie po 15 latach, choć oczywiście nie oznacza to, że automatycznie je otrzyma. Początkowo obrońcy zapowiedzieli odwołania. Szekir później wycofał swój wniosek, a Shahraban nadal próbowała podważyć wyrok, jednak w listopadzie 2025 roku odrzucono jej skargę. W związku z tym oba wyroki są prawomocne. W imieniu ojca Khadidji wypowiedziała się jego pełnomocniczka. Powiedziała, że jej klient był tylko częściowo usatysfakcjonowany wyrokiem.

Z zadowoleniem przyjął najwyższą możliwą karę wymierzoną – shahraban. Jednak był rozczarowany i zły, że sąd nie stwierdził szczególnej wagi winy również w przypadku Shekira, któremu przypisano bezpośrednie wykonanie zabójstwa. Ojciec Khadidji przyszedł na proces przede wszystkim po odpowiedzi. Chciał zrozumieć, dlaczego jego córka została wybrana i co skłoniło Shakira do zadania jej 56 ciosów. Część wydarzeń udało się odtworzyć, ale motyw mężczyzny pozostał nieznany. Jak podkreślała pełnomocniczka, sam wyrok nie przyniósł ojcu Khadidzi spokoju ani pełnego zamknięcia tej historii. Zupełnie inaczej wyglądała sytuacja matki kobiety oraz pozostałych jej krewnych mieszkających w Algierii. Nie mieli własnego przedstawiciela w sądzie i twierdzili, że przez cały proces otrzymywali bardzo niewiele informacji.

I jaki motyw, waszym zdaniem, mógł mieć Szekir? Czy chodziło o jakieś zainteresowanie Shahraban? Czy może o te pieniądze? Choć, jak mówiłam, ostatecznie żadnego przekazania pieniędzy tam nie było. Dajcie znać, co o tym myślicie. Z góry dziękuję za wasze wypowiedzi, za całą aktywność, udostępnienie odcinka, łapki w górę, podbijanie i tak dalej. To naprawdę pomaga rozwijać ten podcast. Dziękuję Wam za wysłuchanie, życzę Wam dobrego dnia, dobranoc, do usłyszenia.