MYŚLAŁA, ŻE JEDZIE NA DARMOWY ZABIEG | KHADIDJA O. I SHAHRABAN K. | NIEBEZPIECZNA SIEĆ #77

Sąd nie ustalił, aby Ravan rzeczywiście planował zrobić jej krzywdę. Shahraban zaczęła też zadawać poznanym mężczyznom niepokojące pytanie. Czy byliby gotowi kogoś dla niej zabić? Według relacji z tego okresu wracała do tego tematu w rozmowach z kilkoma osobami. Większość nie chciała mieć z tym nic wspólnego. W końcu trafiła jednak na Volcana. Kogo chciała się pozbyć? Nie chodziło o jej byłego męża, a jego starszego brata. Shahraban obwiniała go o przerwanie ciąży i ostateczny rozpad małżeństwa. Uważała, że to on sprzeciwił się pojednaniu i przekonał Ravana, żeby do niej nie wracał. Chciała się na nim zamścić. Według późniejszych wyjaśnień kobiety, Volkan zapewniał, że zabójstwo nie będzie dla niego problemem.

Z jej perspektywy wszystko było ustalone. Wskazała człowieka, którego chciała się pozbyć, uzgodniła cenę, przekazała zaliczkę i wyjaśniła, jakich dowodów oczekuje. Teraz czekała na wiadomość, że starszy brat Ravana nie żyje. Mijały jednak kolejne dni, a Volkan nie przesyłał żadnych zdjęć. Powód był prosty. Od początku wcale nie zamierzał nikogo zabijać. Udawał gotowość do wykonania zlecenia, ponieważ chciał wyłudzić od Shahraban pieniądze. Przyjął 5000 euro i po prostu zniknął. W tym czasie szwagier Shahraban żył i nic mu wcale nie zagrażało. W końcu zniecierpliwiona kobieta napisała do Falkana, że to obrzydliwe i słabe z jego strony, że ją oszukał.

Kazała mu też oddać pieniądze i nazwała go żałosnym człowiekiem. Była rozczarowana, że Falkan nie okazał się płatnym zabójcą. Ale nie zamierzała na tym poprzestać. Nadal chciała zrealizować swój plan. Skoro Falkan zabrał pieniądze i nie wykonał zlecenia, Shahraban musiała znaleźć kogoś innego. Wtedy w jej życiu pojawił się Shekir. Był to 23-letni mężczyzna pochodzący z Kosowa. Znali się dosyć krótko. Część źródeł sugerowała, że łączyła ich również relacje intymne, ale charakter tej znajomości nigdy nie został jednoznacznie wyjaśniony. Nie wiadomo też, w jaki sposób Shahraban przekonała go do udziału w swoim planie. Później Shekir nie miał ochoty wyjaśniać tego wszystkiego i nie przedstawił własnej wersji wydarzeń.

W niemieckich i zagranicznych mediach nazywano ją morderstwem sobowtóra, ponieważ główna teoria oskarżenia brzmiała niemal jak scenariusz filmu. Shahraban miała wyszukiwać w internecie podobne do siebie kobiety, złabić jedną z nich propozycją współpracy, doprowadzić do jej śmierci, a następnie wykorzystać ciało do upozorowania własnego zabójstwa. Na ławie oskarżonych zasiedli Shahraban oraz Shekir. Obojgu zarzucono wspólne zamordowanie Khadidji. Shahraban odpowiadała dodatkowo za próbę nakłonienia Folkana do zabicia starszego brata Ravana. Prokuratura uważała ją za pomysłodawczynię obu planów, natomiast Shekirowi przypisywała bezpośrednie zaatakowanie Khadidji kastetem i zadanie jej 56 ciosów nożem.

I choć zeznania Ravana nie dowodziły bezpośrednio, że Shahraban zabiła Khadiję, pokazywały jednak, jak silny konflikt łączył ją z jego rodziną i dlaczego mogła chcieć zarówno upozorować własną śmierć, jak i skierować podejrzenie na byłego męża. Podczas procesu zeznawał także Volkan, któremu Shahraban wcześniej zaproponowała 10 tys. euro za zabicie starszego Bretta Rowana. Volkan przyznał, że przyjął 5 tys. euro zaliczki, chociaż od początku nie zamierzał nikogo zabijać. Ale tak naprawdę prokuratura przede wszystkim chciała przedstawić wiadomości i nagrania głosowe, jakimi dysponowała, a które były wysyłane między właśnie tą dwójką. I na jednym z nagrań słychać było, jak przez kilkanaście minut Shahraban instruowała Volcana, żeby nie okazywał szwagrowi litości i upewnił się, że mężczyzna nie żyje.

Te wiadomości były też dowodem na to, że domagała się zdjęć potwierdzających wykonanie zlecenia. Obrona przekonywała, że to Folkan jako pierwszy zaproponował zabójstwo, a Shahraban nie musiała traktować jego słów poważnie. Trudno było jednak wyjaśnić, dlaczego w takim razie przekazała mu 5000 euro i dopytywała o dowody śmierci szwagra. Folkan otwarcie przyznał, że od razu chciał ją oszukać. W sensie od samego początku. Nigdy nawet nie zakładał, że wykona to zlecenie. Ale nie było też tak, że uniknął kary. Mimo tego, że się do wszystkiego przyznał, to w osobnym postępowaniu został skazany na rok pozbawienia wolności w zawieszeniu. Kolejnym elementem procesu było przedstawienie wyników oceny psychiatrycznej.