MYŚLAŁA, ŻE JEDZIE NA DARMOWY ZABIEG | KHADIDJA O. I SHAHRABAN K. | NIEBEZPIECZNA SIEĆ #77

A w rzeczywistości spotkała się z Shakirem, razem siedli do czarnego Mercedesa i wyruszyli do Eppingen oddalonego od Monachium o około 160 km. To właśnie tam mieszkała Khadidzia. Do tego momentu kobiety znały się wyłącznie z internetu. Khadidzia sądziła, że rozmawia z osobą związaną z salonem kosmetycznym. Nie wiedziała, że Shahraban wcześniej przeglądała jej zdjęcia, porównywała je ze swoim wyglądem i wybrała ją spośród wielu innych kobiet. Kiedy samochód pojawił się pod jej domem, Shahraban przedstawiła się jako osoba, z którą wcześniej wymieniała wiadomości. W aucie znajdował się również nieznany Khadidzi, mężczyzna i był nim właśnie wspomniany Shekir. Obecność dodatkowej osoby nie skłoniła jej jednak do wycofania się ze spotkania.

Ten postój stał się później ważnym elementem odtwarzania trasy. Nie udało się jednak z całkowitą pewnością przypisać do niego wszystkich wydarzeń, a nie ustalić dokładnej minuty śmierci Khadidji. Śledczy nie mieli natomiast wątpliwości, że została wyprowadzona z samochodu pod fałszywym pretekstem, zaatakowana z zaskoczenia i zabita przez Shakira. Shahraban uczestniczyła w przygotowaniu spotkania, prowadziła Mercedesa i doprowadziła kobietę do miejsca, w którym czekał na nią atak. Po zabójstwie ciało Khadidji umieszczono na tylnym siedzeniu. Shahraban ponownie usiadła za kierownicą, a Shakir zajął miejsce obok niej. Następnie przejechali z okolic Eppingen do Ingolstadt. I jak wspominałam, Plant zakładał również, że samochód zostanie podpalony, ale para nie zdążyła zrealizować tej części planu.

W czasie pobytu w areszcie przeciwko Shekirowi pojawiło się jeszcze jedno podejrzenie. Miał sporządzić listę zawierającą nazwiska i adresy 13 osób związanych ze sprawą. Przy pięciu nazwiskach znajdowały się specjalne oznaczenia. Według oskarżenia właśnie te osoby miały zostać zabite, a pozostałe zastraszone albo zranione. Shakir miał przekazać listę współosadzonemu, ponieważ sądził, że ten wkrótce wyjdzie na wolność i będzie mógł wykonać jego polecenia. Mężczyzna odmówił, oddał mu kartkę i poinformował o wszystkim śledczych. Wątek ten był omawiany podczas postępowania, ale ostatecznie za to nie usłyszał żadnego wyroku. Proces okazał się znacznie bardziej skomplikowany niż początkowo przewidywano.

Trwał 53 dni, a sąd przeprowadził około 190 przesłuchań świadków. Analizowano telefony, wiadomości, nagrania głosowe, dane nawigacyjne Mercedesa, wyniki badań DNA, zeznania bliskich oraz zachowanie oskarżonych przed i po zabójstwie. Najtrudniejsze nie było jednak samo wykazanie, że Shahraban i Shekir spędzili z Khadijją ostatnie godziny jej życia. Wskazywało na to wiele niezależnych dowodów. Sąd musiał ustalić, czy rzeczywiście wspólnie zaplanowali jej śmierć, kto bezpośrednio zadawał ciosy i dlaczego w ogóle wybrali właśnie ją. Shakir, jak wspominałam, przez cały proces korzystał z prawa do milczenia. Nie przedstawił swojej wersji wydarzeń, nie wyjaśnił swojej relacji z Shahraban i nie powiedział, dlaczego pojechał z nią po Khadidżię.

Do końca nie odpowiedział również na najważniejsze pytanie. Co miał zyskać, uczestnicząc w zabójstwie zupełnie obcej kobiety? Shahraban początkowo także milczała. Z czasem zdecydowała się jednak złożyć wyjaśnienia i przedstawiła wersję, w której sama nie wiedziała o planowanym zabójstwie. Przyznała, że razem z Shakirem pojechała po Khadidżie i że znajdowała się z nimi w samochodzie. Twierdziła jednak, że nie zamierzała jej zabijać. Według jej relacji, Szekir niespodziewanie zaatakował Khadidżię w lesie, a później groził również jej. Miał zmusić Shahraban do dalszej jazdy i przewiezienia ciężko rannej kobiety do Ingolstadt. Shahraban utrzymywała, że próbowała powstrzymać Szekira, ale bała się, że sama zostanie zaatakowana.

Przykonywali również, że ślady DNA Shakira znalezione na ciele Khadidji potwierdzały kontakt między nimi, ale same nie dowodziły, że to on zadał śmiertelne ciosy. Zwracali uwagę, że w wiadomościach dotyczących planów wypowiadała się głównie Shahraban. Shakir przez cały proces milczał i nawet pod koniec nie zabrał głosu. Sąd odrzucił jednak argumenty obu zespołów obrońców, uznał, że brak nagrania zbrodni i nieodnalezienie noża nie przekreślały pozostałych dowodów. W najważniejszych kwestiach sąd podzielił więc stanowisko prokuratury. Wyrok ogłoszono 19 grudnia 2024 roku. Sąd uznał, że mimo wielu sprzecznych relacji, zabrane dowody pozwalają odtworzyć najważniejsze elementy zbrodni.

Według ustaleń sądu, Shahraban świadomie wybrała Khadiję ze względu na podobieństwo wyglądu. Skontaktowała się z nią przez Instagram, zwabiła ją propozycją bezpłatnego zabiegu i wspólnie z Shekirem zawiozła w odludne miejsca. Jej celem było upozorowanie własnej śmierci i rozpoczęcie nowego życia. Sąd uznał również, że Shekir od początku znał plan i to on odpowiadał za odebranie życia Khadiji. Oboje zostali uznani za winnych wspólnego zabójstwa i skazani na dożywotnie pozbawienie wolności. Shahraban została też dodatkowo uznana za winną próbę nakłonienia Volcana do zabicia starszego brata Ravana. W jej przypadku sąd stwierdził szczególną wagę winy. Oznacza to, że zwolnienie jej po 15 latach nie będzie co do zasady możliwe, a ewentualne wyjście na wolność może być rozważane dopiero znacznie później.

W przypadku Shakira sąd nie stwierdził szczególnej wagi winy. Nie wynikało to z uznania jego udziału za mniej brutalne, lecz przede wszystkim z tego, że jego motyw pozostał niewyjaśniony. W związku z tym, Shakir będzie mógł ubiegać się o warunkowe zwolnienie po 15 latach, choć oczywiście nie oznacza to, że automatycznie je otrzyma. Początkowo obrońcy zapowiedzieli odwołania. Szekir później wycofał swój wniosek, a Shahraban nadal próbowała podważyć wyrok, jednak w listopadzie 2025 roku odrzucono jej skargę. W związku z tym oba wyroki są prawomocne. W imieniu ojca Khadidji wypowiedziała się jego pełnomocniczka. Powiedziała, że jej klient był tylko częściowo usatysfakcjonowany wyrokiem.