FreeRun (09.06.2026)

Mamy taką rypaninę cztery czwarte, wszystko zawsze leci, tak jak to legendarne Sweet Home Chicago, grane przez wszystkich, co się dało, chociażby przez Blues Brothers. A tutaj mamy inne te podziały rytmiczne. Zazwyczaj to jest sześć ósmych. Zazwyczaj to są generalnie podziały ósemkowe, które mają imitować, tak twierdzą sami muzycy. Na ile to jest prawda, to nie wiem, bo nie byłem w sumie nigdy na pustyni. A w sumie chciałbym. Hmm, mogłaby być ciekawa przygoda. W każdym razie, te rytmy wykorzystane w tych bluesach tuarewskich mają imitować, uważajcie teraz, bo to jest hit, wielbłądzik rock. No, ponoć wielbłądy chodzą tak, jak ci gitarzyści grają właśnie, albo odwrotnie, ci gitarzyści tak grają, jak te wielbłądy na tej saharze chodzą. Nie mamy tam oczywiście klasycznej sekcji rytmicznej. Jest bęben tende i jakieś klaskanie zamiast sekcji.

I potem zredukowała zespół do Trio i w Trio nagrała taką znakomitą płytę Perpetual Void. Dwa, trzy lata temu, coś takiego. No mrok się leje na tej płycie Perpetual Void. Tam naprawdę Sanchez przechodziła przez trudne chwile życiowe i chyba to było słychać dość mocno na tych nagraniach. I stopniowo, co ciekawe, redukowała liczbę członków w zespole, aż doszła do grania solo, co jest dla niej dużym wydarzeniem, bo panicznie zawsze bała się grania solo. Panicznie bała się, niczym każdy radiowiec, tego momentu, że nie będzie wiedziała, co zagrać, że nie będzie miała żadnego pomysłu, żeby coś wyfrazować, żeby coś wymyślić, że po prostu będzie cisza, tak jak cisza w eterze. Straszna sprawa, tak? Dobrze Grant Greene gra z tyłu, to można sobie na to pozwolić chwilę. W sumie ten Grant Greene grający z tyłu ciekawszy niż wiele z tych utworów, które wam dzisiaj zagrałem.