Dziadek do orzechów rozdz. 9

Ach, gdyby to on rozgryzł orzech krakatuka i został moim mężem. Młody Drosselmeier złożył grzeczny ukłon królowi i królowej, a także księżniczce Pirlipacie, wziął z rąk najwyższego mistrza ceremonii orzech Krakatuka, włożył go między zęby, pociągnął mocno za warkocz i krach! Skorupa rozpadła się na drobne kawałki. Zgrabnie oczyścił jądro orzecha z przylegającej skórki i z dworskim ukłonem podał je królewnie. Potem zamknął oczy i począł się cofać. Księżniczka natychmiast połknęła orzech i o cudzie cała brzydota znikła, a na miejscu potworka stała dziewica anielskiej urody, o twarzy jak gdyby utkanej z płatków lilii i róży, o wspaniałych błękitnych oczach i pysznych, złocistych włosach.