Dziadek do orzechów rozdz. 9

Jest nim Syn twojego kuzyna. Nie pójdę spać, ciągnął dalej uradowany, gdyż pragnę jeszcze tej nocy przepowiedzieć młodzieńcowi przyszłość. Mówiąc to, zerwał z głowy swój nocny czapek i natychmiast przystąpił do obserwacji gwiazd. Syn tokarza lalek był ślicznym i zgrabnym młodzieńcem, który jeszcze nigdy w życiu nie golił się i nie nosił butów. Był wprawdzie za czasów wczesnej młodości pajacem na kilku gwiazdkach, ale nie było tego wcale po nim widać. W czasie świąt Bożego Narodzenia nosił piękny czerwony tużurek, obramowany złotem, pałasz przy boku, kapelusz pod pachą i miał kunsztowną fryzurę zakończoną z tyłu woreczkiem do włosów.

Dopiero wówczas jednak będzie mógł odzyskać swą postać. Gdy zabije siedmiogłowego syna mysi baby, króla myszy, i gdy pomimo jego brzydoty pokocha go pewna dama. I rzeczywiście tak się stało. Gdyż podczas świąt Bożego Narodzenia widziano młodego Drosselmayera w Norymberdze, w sklepie jego ojca, wprawdzie w postaci dziadka do orzechów, jednak jako prawdziwego księcia. Oto moje dzieci koniec bajki o twardym orzechu. Wiecie już teraz, dlaczego ludzie mówią tak często, to był twardy orzech do zgryzienia i dlaczego dziadki do orzechów bywają takie brzydkie. Na tym sędzia zakończył swe opowiadanie.