Dziadek do orzechów rozdz. 9

Stał tak cały błyszczący w sklepie swego ojca i rozgryzał orzechy młodym dziewczętom, które ochrzciły go ślicznym imieniem Dziadka do orzechów. Na zajutrz rano uszczęśliwiony astronom objął zegarmistrza za szyję i zawołał. Mamy go! Mamy! To na pewno on! Ale nie wolno nam, kochany kolego, zaniedbać dwóch ważnych rzeczy. Po pierwsze, Musimy dorobić twojemu drogiemu siostrzeńcowi mocny drewniany warkocz i połączyć go z dolną szczęką w ten sposób, żeby można ją było za pomocą warkocza silnie naciskać. Powtórę zaś, musimy po powrocie do stolicy starannie ukryć, żeśmy przywieźli młodzieńca, który ma rozgryźć orzech krakatuka, gdyż powinien on zjawić się dopiero po pewnym czasie.

W lęku przedśmiertnym piszczała i kwiczała żałośnie. Twardy orzechu krakatuka, przez ciebie śmierć już do mnie puka. Pi, pi, pi. Lecz dziadek długo nie pożyje, bo mysi król go wnet zabije, niestraszne mu złośliwe dziadki. On pomści śmierć swej drogiej matki. Pi, pi, kwi, kwi. Z tym okrzykiem umarła mysi baba i ciało jej zostało wyniesione przez nadwornego palacza. Nikt się nie troszczył o młodego Drosselmayera, ale królewna przypomniała ojcu jego obietnicę i król rozkazał przywołać bohatera.

Dopiero wówczas jednak będzie mógł odzyskać swą postać. Gdy zabije siedmiogłowego syna mysi baby, króla myszy, i gdy pomimo jego brzydoty pokocha go pewna dama. I rzeczywiście tak się stało. Gdyż podczas świąt Bożego Narodzenia widziano młodego Drosselmayera w Norymberdze, w sklepie jego ojca, wprawdzie w postaci dziadka do orzechów, jednak jako prawdziwego księcia. Oto moje dzieci koniec bajki o twardym orzechu. Wiecie już teraz, dlaczego ludzie mówią tak często, to był twardy orzech do zgryzienia i dlaczego dziadki do orzechów bywają takie brzydkie. Na tym sędzia zakończył swe opowiadanie.