Pierwsze deski w karierze Roya Jonesa - Roy Jones Jr. vs Lou Del Valle

Droga Jonesa do tej walki była bardzo wyboista, więc najpierw przedstawię Wam pełny kontekst panowania Roya jako mistrza WBC. Na początku 1997 roku Roy Jones Jr. został mistrzem świata WBC wagi półciężkiej, awansowany z poziomu tymczasowego czempiona, którym był po pokonaniu Mike'a McCalluma. O tej walce opowiadałem w poprzednim odcinku z tej serii. Mimo, że w tej kategorii wagowej Jones był świeżakiem, już pod kres 96, tuż po walce z McCallumem, według magazynu The Ring doszło do wstępnych negocjacji w sprawie kolejnego skoku wagowego Jonesa, tym razem do wagi junior ciężkiej, gdzie miałby zmierzyć się z ówczesnym mistrzem IBF Adolfo Washingtonem. Jednak negocjacje nie wypaliły, a Roy został w półciężkiej. I właśnie w swojej pierwszej obronie utracił pas WBC. W marcu 1997 zmierzył się z niepokonanym Montelem Griffinem, a trenerem rywala był Eddie Fudge, legendarny szkoleniowiec znany jako człowiek stojący za pogromcami Muhammada Allego.

Była to ciekawa zbieżność, bo sam Jones miesiąc przed walką spotkał się z Alim, gdy najwybitniejszy promował swoją książkę w rodzinnym mieście Roya w Pensacoli na Florydzie. W dziewiątej rundzie Griffin tracił już kontrolę nad walką i zszedł na kolano, żeby złapać oddech i spróbować nadrobić deficyt w trzech ostatnich rundach. Lecz Roy nie cofnął pięści, dobił bezbronnego rywala i został za to zdyskwalifikowany, tracąc tytuł WBC. Porażka to porażka, nawet jeśli w takim akurat stylu. Przez nią Jones stracił status najlepszego boksera świata bez podziału na kategorie wagowe, wyprzedził go złoty chłopiec Oscar De La Hoya. Po zwycięstwie Oscara nad numerem 3, Pernellem i Tuckerem po prostu nie było innego wyjścia niż umieścić go na szczycie. Roy został zrzucony z pierwszej lokaty również w samej wadze półciężkiej, bo Dariusz Michalczewski w czerwcu 1997 został mistrzem WBA i IBF, będąc jednocześnie czempionem WBO.

Gdy Lou miał 15 lat to trafił do aresztu dla nieletnich za kradzież, spędził tam rok. Mówił, że wyszedł stamtąd jako nowy człowiek i nie chciał już pod wpływem kumpli z ulicy robić głupich rzeczy. Zaczął boksować, a mając niespełnoroczne doświadczenie wygrał nowojorską edycję amatorskiego turnieju Golden Gloves. Roya i Lou łączyła wspólna przeszłość. W 1995 Jones za poleceniem wspomnianej Melissa Del Valle zaprosił Lou na swoje treningi i za 750 dolarów tygodniowo Del Valle został jego sparing partnerem. Przeboksowali wtedy 38 rund, przez co Lou uważał, że rozgryzł Jonesa bardziej niż Jones rozgryzł jego. Del Valle mówił, że od zawsze marzył o walce z Royem, co temu ostatniemu wcale się nie spodobało. Nie chodziło o samo marzenie, tylko, że Lou nigdy nie powiedział mu tego wprost, pokryjomo był jego fanem, a gdy nadszedł moment nagle wyskoczył z tym, że teraz to on z nim zawalczy i w oczach Jonesa Del Valle stał się przez to zdrajcą.

Nie tylko Roy i Lou byli w bojowym nastroju, bo podczas wejścia Jonesa do ringu fani zaczęli między sobą szarpaninę. Del Valle był mańkutem, co miało stanowić dla Jonesa dodatkowe wyzwanie. Prawym prostym trzymał na odległość lewą Roya, wyczuwając dystans i szukając możliwości wejścia z lewym krzyżowym, głównie na brzuch, w ramach przyciśnięcia Jonesa do lin i rzucenia się na niego. Po takiej pierwszej akcji Roy się przebudził, nagle zaczął polować na rywala, rzucał odwrócone 1-2 i odpalił się na nogach, żeby wybić Del Valla z rytmu. Można było odnieść wrażenie, że przeskakuje pół ringu, byle tylko doskoczyć do Lou i upolować go czymś szalonym. Jones uważał przy tym na lewą Del Valla i był na nią gotowy, co mogło wynikać ze wspólnych sparingów, wiedział, że nie ma co ryzykować. Przez to dość niezgrabnie odchylał się, gdy znajdował się przy Lou po swoich seriach i wyglądało to zabawnie.

W drugiej rundzie Del Valle wymuszał walkę w clinchu, chcąc zamęczyć Roya ciosami na ciało, ale Jones cwanie trzymał jego prawą rękę uniemożliwiając mu ruch i sam w niego nawalał. Roy przerzucił się na odwrotną pozycję, co Del Valle z początku wykorzystywał, szarżując na niego, ale po chwili wstrzymał się z agresją, obserwując co ten Jones knuje. Roy zaczął w końcu jabować, a także mógł celować w rywala lewym prostym, który teraz leciał od tyłu i to gdzieś Lou zaskoczyło. Na początku trzeciej rundy Jones niezłą kontrą ucelował Del Valle'a, wyciągnął go i rzucił lewą, po czym obaj panowie się uśmiechnęli. To starcie minecoota z udawanym minecootem było dość chaotyczne. Jones sierpami z odległości trafiał Lou, który tylko zachęcał go do dalszej ofensywy. Gdy już ruszał, robił to trochę nieporadnie, obszernymi ciosami dociskał Jonesa do lin i liczył, że coś tam ugra. Była to próba powtórzenia taktyk McCalluma i Griffina i na początku czwartej rundy nawet zadziałała.

Pierwszy raz poczuł bokserskie dno, lewy krzyżowy Lou wszedł na czysto, a Jones po nim stracił równowagę, jednocześnie ślizgając się na macie. Mocny cios plus fakt, że Roy kompletnie go nie widział. Nie ma co się dziwić, że skończyło się knockdownem. Del Valle próbował dokończyć robotę, ale mu się nie udało. Wchodził z rojem wzwarcia i nie miał jak ponownie wyprowadzić takiej bomby. Co do wspomnianego ślizgania, w następnej rundzie Roy co kilkadziesiąt sekund miał problem z utrzymaniem równowagi, głównie dlatego, że narożnik oblewał go taką ilością wody, iż spływała ona na matę i ta przemakała. Po knockdownie Jones trochę spoważniał, zaczął bardziej polować na głowę Del Valle'a i już tak bardzo nie ryzykował z doskokami, pewnie też przez ten śliski parkiet. Spokojniejszy Roy bez problemu wygrywał z rywalem, ale tempo walki mocno spadło. Doszły do tego jeszcze przerwy na różne poprawki u Del Valle'a, taśmy od rękawic czy wypadał mu ochraniacz na zęby, więc powiem tak, jeśli chcecie na własną rękę obejrzeć to starcie, na knockdownie możecie spokojnie skończyć seans.

Wbc, wba, light heavyweight champion of the world, and he is Roy Jones Jr. Roy Jones Jr. został nowym mistrzem WBA wagi półciężkiej, wygrywając zdecydowanie na kartach sędziowskich dwa razy 118-109 i raz 119-108. Co z tym całym pasem WBC? Wróćmy do wątku Rockiego, bo obiecałem. Żeby Graciano nie czuł się zbyt poszkodowany, zdegradowano go najpierw do rangi mistrza tymczasowego, a Jones został pełnoprawnym czempionem WBC. Niemiec miał zmierzyć się z Royem o ten pas pod kęs 99, ale gdy Rocky nie pojawił się na konferencji prasowej promującej walkę, promotorzy Jonesa ją odwołali, a WBC wyrzuciło go z rankingów za bezczynność. Rocky pozwał WBC i w 2003 wygrał sprawę.

Zakończył karierę z bilansem 36-6 z dwoma remisami, później został trenerem i wyszkolił mistrza świata w trzech kategoriach wagowych Badu Jacka. Roy miał już pasy WBC i WBA, doskonale wiemy, że do kompletu brakowało jeszcze jednego tytułu IBF. Ten Michalczewski zwakował, a przejął go William Guthrie, co ciekawe trenowany przez Roya Jonesa seniora. William stracił swój pas IBF już w pierwszej obronie, gdy został znokautowany przez Reggiego Johnsona. Skoro Jones wziął się w końcu za unifikację, wypadało ją dokończyć. I o tym opowiem Wam w kolejnym odcinku, jak w 1999 roku mistrz WBC i WBA Roy Jones Jr. zmierzył się z mistrzem IBF Regime Johnsonem w starciu o to, kto zostanie niekwestionowanym mistrzem wagi półciężkiej.