Pierwsze deski w karierze Roya Jonesa - Roy Jones Jr. vs Lou Del Valle

Jones przez to w końcu poczuł motywację w ringu, nawet jeśli obudziła się przez własną nieuwagę. Mając w pamięci pierwszą walkę, w rewanżu zdemolował Griffina i zamknął usta wszystkim krytykom, odzyskując swój pas. Po tym starciu WBC miało już dla niego gotowego, obowiązkowego pretendenta, Michaela Nanna, byłego mistrza wagi średniej i superśredniej, dokładnie tak jak Jones. Do tej walki jednak nie doszło. Time Warner, czyli właściciel HBO nie było zainteresowane emisją starcia Jones kontra Nan, choć podobno Roy dostał od nich pozwolenie na stoczenie jej na innej stacji. Dlaczego wspominam o tym? Bo wymówką Jonesa było to, że nie może walczyć z Nanem na gali pay-per-view na Request TV, bo była to stacja rywalizująca z HBO i w taki sposób złamałby swój kontrakt telewizyjny. Ostatecznie Jones stwierdził, że przechodzi do wagi ciężkiej, by zawalczyć z Busterem Douglasem, który wrócił do ringu w 96 po niemal 6-letniej przerwie.

Jak możecie zauważyć, Roy w tamtym okresie stał się dość marudny, nie był zbyt podekscytowany wcześniej wspomnianą walką z Hillem i mówił, że nie stęsknił się za ringiem, wolał siedzieć w domu, łowić ryby i zajmować się swoimi kurami, ale biznes to biznes, choć i od tej strony popadł w konflikt z HBO. Telewizja ostatecznie dała mu nowy 3-letni kontrakt, pół miliona dolarów za sam podpis, 3,5 za walkę z Hillem, a do tego jeszcze Rolls Royce'a. Na walkę z Del Vallem odzyskał motywację stwierdzając, że nie musi już sobie zaprzątać głowy ludźmi w garniturach. Roy Jones Jr. i Lou Del Valle zmierzyli się 18 lipca 1998 roku w unifikacyjnym starciu o pasy WBA i WBC. Jones z bilansem 36-1, Del Valle 27-1. Miała to być pierwsza unifikacja w karierze Jonesa i to właśnie przy niej po raz pierwszy zaliczył deski.