Pierwsze deski w karierze Roya Jonesa - Roy Jones Jr. vs Lou Del Valle

Była to ciekawa zbieżność, bo sam Jones miesiąc przed walką spotkał się z Alim, gdy najwybitniejszy promował swoją książkę w rodzinnym mieście Roya w Pensacoli na Florydzie. W dziewiątej rundzie Griffin tracił już kontrolę nad walką i zszedł na kolano, żeby złapać oddech i spróbować nadrobić deficyt w trzech ostatnich rundach. Lecz Roy nie cofnął pięści, dobił bezbronnego rywala i został za to zdyskwalifikowany, tracąc tytuł WBC. Porażka to porażka, nawet jeśli w takim akurat stylu. Przez nią Jones stracił status najlepszego boksera świata bez podziału na kategorie wagowe, wyprzedził go złoty chłopiec Oscar De La Hoya. Po zwycięstwie Oscara nad numerem 3, Pernellem i Tuckerem po prostu nie było innego wyjścia niż umieścić go na szczycie. Roy został zrzucony z pierwszej lokaty również w samej wadze półciężkiej, bo Dariusz Michalczewski w czerwcu 1997 został mistrzem WBA i IBF, będąc jednocześnie czempionem WBO.

Było tyle, że mocno jednostronne. Na wejście do ringu Jones będąc showmanem zaserwował koncert dla widowni, a po walce Michalczewski mógł tylko płakać, patrząc jak Roy rujnuje jego najlepsze zwycięstwo w karierze. Historia z Nanem miała jednak ciekawszy ciąg dalszy. W marcu 1998 zwakuowany pas zawalczyli w Niemczech właśnie Nan i Graziano Rocchigiani. Wygrał ten drugi, zaciekły rywal Michalczewskiego, co oznaczało, że Niemcy z powrotem przejmują wagę półciężką. Lecz po pewnym czasie Jones podbił do WBC i powiedział, siemka, chcę swój pas z powrotem, a te moje zabawy z przejściem do ciężkiej to był tylko żarcik. I organizacja oddała mu tytuł. Wcześniejsze kontrakty i treści umów uznano za błędy typograficzne, twierdząc, że Nan i Rocky Gianni bili się nie o główny pas, tylko o tymczasowy.

Zapamiętajcie ten wątek, bo wrócimy do niego po omówieniu walki z Del Vallem. Wracając do 1997, gdy Michalczewski zwakował pas WBA, bo organizacja postawiła mu ultimatum, że albo ich pas, albo WBO, to o tytuł zmierzyło się dwóch najwyżej plasujących się pretendentów, Del Valle i Eddie Smulders. Lou wygrał i został mistrzem. Wcześniej w swojej karierze o włos przegrał z ówczesnym mistrzem WBA Virgilem Hillem, choć posłał go w drugiej rundzie na deski z kontry. Miał się z Hillem zmierzyć ponownie w lutym 98, ale doznał kontuzji i wycofał się z walki. Honey Boy, czyli Miodowy Chłopak. Był to taki slang, że mógł przyjmować ciosy, a one zeslizgiwały się po nim jak po miodzie. Pochodził z bokserskiej rodziny o portorykańskich korzeniach. Jego siostra Melissa w latach 2000 zostawała mistrzynią świata w wadze superpiórkowej i superkoguciej.

Zakończył karierę z bilansem 36-6 z dwoma remisami, później został trenerem i wyszkolił mistrza świata w trzech kategoriach wagowych Badu Jacka. Roy miał już pasy WBC i WBA, doskonale wiemy, że do kompletu brakowało jeszcze jednego tytułu IBF. Ten Michalczewski zwakował, a przejął go William Guthrie, co ciekawe trenowany przez Roya Jonesa seniora. William stracił swój pas IBF już w pierwszej obronie, gdy został znokautowany przez Reggiego Johnsona. Skoro Jones wziął się w końcu za unifikację, wypadało ją dokończyć. I o tym opowiem Wam w kolejnym odcinku, jak w 1999 roku mistrz WBC i WBA Roy Jones Jr. zmierzył się z mistrzem IBF Regime Johnsonem w starciu o to, kto zostanie niekwestionowanym mistrzem wagi półciężkiej.