Pierwsze deski w karierze Roya Jonesa - Roy Jones Jr. vs Lou Del Valle

Droga Jonesa do tej walki była bardzo wyboista, więc najpierw przedstawię Wam pełny kontekst panowania Roya jako mistrza WBC. Na początku 1997 roku Roy Jones Jr. został mistrzem świata WBC wagi półciężkiej, awansowany z poziomu tymczasowego czempiona, którym był po pokonaniu Mike'a McCalluma. O tej walce opowiadałem w poprzednim odcinku z tej serii. Mimo, że w tej kategorii wagowej Jones był świeżakiem, już pod kres 96, tuż po walce z McCallumem, według magazynu The Ring doszło do wstępnych negocjacji w sprawie kolejnego skoku wagowego Jonesa, tym razem do wagi junior ciężkiej, gdzie miałby zmierzyć się z ówczesnym mistrzem IBF Adolfo Washingtonem. Jednak negocjacje nie wypaliły, a Roy został w półciężkiej. I właśnie w swojej pierwszej obronie utracił pas WBC. W marcu 1997 zmierzył się z niepokonanym Montelem Griffinem, a trenerem rywala był Eddie Fudge, legendarny szkoleniowiec znany jako człowiek stojący za pogromcami Muhammada Allego.

Była to ciekawa zbieżność, bo sam Jones miesiąc przed walką spotkał się z Alim, gdy najwybitniejszy promował swoją książkę w rodzinnym mieście Roya w Pensacoli na Florydzie. W dziewiątej rundzie Griffin tracił już kontrolę nad walką i zszedł na kolano, żeby złapać oddech i spróbować nadrobić deficyt w trzech ostatnich rundach. Lecz Roy nie cofnął pięści, dobił bezbronnego rywala i został za to zdyskwalifikowany, tracąc tytuł WBC. Porażka to porażka, nawet jeśli w takim akurat stylu. Przez nią Jones stracił status najlepszego boksera świata bez podziału na kategorie wagowe, wyprzedził go złoty chłopiec Oscar De La Hoya. Po zwycięstwie Oscara nad numerem 3, Pernellem i Tuckerem po prostu nie było innego wyjścia niż umieścić go na szczycie. Roy został zrzucony z pierwszej lokaty również w samej wadze półciężkiej, bo Dariusz Michalczewski w czerwcu 1997 został mistrzem WBA i IBF, będąc jednocześnie czempionem WBO.

Zakończył karierę z bilansem 36-6 z dwoma remisami, później został trenerem i wyszkolił mistrza świata w trzech kategoriach wagowych Badu Jacka. Roy miał już pasy WBC i WBA, doskonale wiemy, że do kompletu brakowało jeszcze jednego tytułu IBF. Ten Michalczewski zwakował, a przejął go William Guthrie, co ciekawe trenowany przez Roya Jonesa seniora. William stracił swój pas IBF już w pierwszej obronie, gdy został znokautowany przez Reggiego Johnsona. Skoro Jones wziął się w końcu za unifikację, wypadało ją dokończyć. I o tym opowiem Wam w kolejnym odcinku, jak w 1999 roku mistrz WBC i WBA Roy Jones Jr. zmierzył się z mistrzem IBF Regime Johnsonem w starciu o to, kto zostanie niekwestionowanym mistrzem wagi półciężkiej.