Hrabia Monte Christo. 22. Kontrabandziści

W takim ubiorze, gdy odniósł Żakopowi pożyczone spodnie i koszulę, stanął przed dowódcą panny Amelii i na nowo musiał mu powtórzyć całą zmyśloną historię. Kapitanowi nie chciało się wierzyć, że ten elegancki marynarz jest tym samym człowiekiem, który ociekający wodą Nagi, brodaty, z algami we włosach i niemal umierający, został przez niego przyjęty na pokład. Ujęty jego wyglądem, ponowił swoje propozycje angażu, ale Edmund, który miał już swoje własne plany, zgodził się służyć tylko przez trzy miesiące. Załoga panny Amelii rzadko odpoczywała, podlegając dowódcy, który niezwykł tracić czasu na próżno. Tydzień zaledwie bawili w Livorno, a już statek był załadowany wzorzystymi muślinami, przemyconą bawełną, angielskim tytoniem i prochem, których urzędnicy skarbowi zapomnieli ostemplować.

Zaoferował mu opiekę nad sobą, swoją premię. Jacobo z oburzeniem odmówił. Z serdeczności i oddania, jakie od pierwszej chwili Jacobo okazywał Edmundowi, narodziło się w sercu Edmunda coś na kształt sympatii do niego. Ale Jacopo nie wymagał więcej, odgadł u Edmunda instynktem jakąś niezwykłą wyższość, którą Edmundowi udawało się ukrywać przed innymi. I tak, w czasie długich dni na pokładzie, gdy statek przemykał śmiało po lazurowym morzu i dzięki pomyślnemu wiatrowi sternik mógł się obejść bez pomocy, Edmund z kartą morską w ręku użył Jacopa, jak niegdyś biedny ksiądz nauczał jego samego. Pokazywał Jacopowi linie wybrzeży, Tłumaczył działanie Busoli, uczył go czytać w wielkiej księdze otwartej nad naszymi głowami, która zowie się niebem, a na której błękitnych kartach sam Bóg kaligrafuje diamentowe litery.