Reforma Jędrzejewicza

W trakcie zamachu majowego Janusz Jędrzejewicz poparł komendanta Piłsudskiego i wkrótce potem otrzymał propozycję, aby z bezpartyjnego bloku współpracy z rządem kandydować do Sejmu. To dla niego było nowe wyzwanie, bo wcześniej raczej nie zabiegał o udział w polityce na takim szczeblu. Lojalny wobec obozu belwederskiego, do tej pory raczej angażował się w działalność społeczną, oświatową i kombatancką, w każdym z tych obszarów realizując idee bliskie Piłsudczykom. Historyk Zbigniew Osiński tak prezentował poglądy Jędrzejewicza, nie tylko zresztą na kwestie oświatowe, formułowane jeszcze w początkach II Rzeczypospolitej. W początkach lat dwudziestych w tygodniku Droga ukazał się cykl artykułów autorstwa Janusza Jędrzejewicza, z których wynika, iż za główny cel pracy wychowawczej uznawał on kształtowanie nowego człowieka, potrafiącego funkcjonować w nowej, powojennej epoce.

Dostał się do Sejmu z Okręgu Radomsko-Częstochowskiego. Został w parlamencie członkiem Komisji Konstytucyjnej i Komisji Oświatowej. W tej ostatniej uczestniczył w pracach nad zmianami w oświacie, a po śmierci Sławomira Czerwińskiego, ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego, w sierpniu 1931 roku Janusz Jędrzejewicz objął w rządzie Walerego Sławka tekę ministerialną. Za najważniejsze swe zadanie uznał gruntowną reformę systemu polskiego nauczania. Minister Janusz Jędrzejewicz wśród licznych założeń przygotowywanej przez siebie reformy zwracał uwagę na konieczność zmiany sposobu myślenia o szkolnictwie średnim.