Reforma Jędrzejewicza

Gdy po 1926 roku składano kolejne projekty nowego systemu oświaty, spory międzypartyjne sprawiały, że kwestie edukacji traktowano albo po macoszemu, albo instrumentalnie i stawały się ofiarą politycznego zamętu. Sytuacja zmieniła się, gdy w 1931 roku ministrem został piłsudczyk i działacz społeczny Janusz Jędrzejewicz. Przyszły autor Reformy Oświatowej z 1932 roku pochodził z Podola. Miał ormiańskie korzenie i podobnie do wielu swych pobratymców od pokoleń związanych z polską kulturą, był od lat młodzieńczych zaangażowany w patriotyczną działalność niepodległościową.

W trakcie zamachu majowego Janusz Jędrzejewicz poparł komendanta Piłsudskiego i wkrótce potem otrzymał propozycję, aby z bezpartyjnego bloku współpracy z rządem kandydować do Sejmu. To dla niego było nowe wyzwanie, bo wcześniej raczej nie zabiegał o udział w polityce na takim szczeblu. Lojalny wobec obozu belwederskiego, do tej pory raczej angażował się w działalność społeczną, oświatową i kombatancką, w każdym z tych obszarów realizując idee bliskie Piłsudczykom. Historyk Zbigniew Osiński tak prezentował poglądy Jędrzejewicza, nie tylko zresztą na kwestie oświatowe, formułowane jeszcze w początkach II Rzeczypospolitej. W początkach lat dwudziestych w tygodniku Droga ukazał się cykl artykułów autorstwa Janusza Jędrzejewicza, z których wynika, iż za główny cel pracy wychowawczej uznawał on kształtowanie nowego człowieka, potrafiącego funkcjonować w nowej, powojennej epoce.