Reforma Jędrzejewicza

Historyczny leksykon IPN. 11 marca 1932 roku Sejm Rzeczypospolitej Polskiej uchwalił ustawę o reformie oświaty. Do historii przeszła pod nazwą łączącą ją z nazwiskiem autora ówczesnego ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego. Reforma Jędrzejewicza. Przyjęta wówczas struktura oświaty uważana była za jeden z największych sukcesów niepodległego państwa. I obowiązywała w Polsce do 1948 roku. Opowiada dr Waldemar Brenda z IPN w Olsztynie. Gdy ustawa została ogłoszona z podpisem prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, pełniący ten najwyższy urząd w państwie profesor Ignacy Mościcki stwierdzał we wstępie.

Doceniano w niej między innymi, iż projekt akcentuje silnie tendencję do związania szkoły z życiem. Podkreśla potrzebę oparcia wykształcenia inteligencji polskiej na kulturze łacińskiej, a w celowych na ogół postanowieniach tyczących się szkolnictwa zawodowego objawia słuszną dążność do stworzenia należycie wykształconego stanu średniego. Ustawa została przyjęta przez Sejm 11 marca 1932 roku. Weszła w życie w lipcu. Tym samym od roku szkolnego 1932-33 polska oświata wkraczała w nową epokę.

Tak głęboko przemyślana reforma była pierwszą po wielkiej wojnie poważną zmianą w konserwatywnej zazwyczaj organizacji szkolnictwa w Europie. Toteż eksperci tego zagadnienia w różnych krajach z zainteresowaniem obserwowali, jak Polska realizuje zamierzoną reformę. Zwłaszcza interesowały się tym organy Ligi Narodów, mianowicie Międzynarodowy Komitet Współpracy Intelektualnej w Genewie i takiż Instytut w Paryżu. W obu tych instytucjach brała udział Maria Curie-Skłodowska. Niestety rzeczywistą weryfikację reformy Janusza Jędrzejewicza przerwała wojna. Brutalna napaść na Polskę nastąpiła w chwili, gdy szkoły średnie kończył pierwszy Jędrzejewiczowski rocznik maturzystów.