Wiedźmin - krew elfów | S01E06

Czynów i decyzji, choć niekiedy przynoszą smutek i żal, się nie żałuję. Z krzaków oprócz łamanych gałęzi, trzasków, przepychania się przez chaszcze słychać zmodulowany głos Satry. O! Jestem wielkim, groźnym wiedźminem! Nie potrafię się komunikować! Słychać taki głośny trzask, kiedy Satra się przewraca. Kurw! Zaraza! Muriel! Ja dźgnęłam teranowe ptrzewia! Czy... Bo mu zagroził. Powiesz mi, że to nie jest... Ała kurwa. Powiesz mi, że to nie jest akcja? Może mi powiesz, że to jest bezczynność?

Ale jak to? Kochasz go, ale nie chcesz go widzieć? Co tam się przydarzyło, Muriel? Kto to jest? Nigdy o nim nie mówiłaś. Nie mówiłam i wciąż nie chcę mówić. Bo może ja boję się odsłonić. Może boję się, że ktoś mi powie, że to ja byłam nieskończenie głupia i naiwna. Obie te cechy nie przystoją czarodziejce. Kiedyś Satra.

Czuć zresztą ciepło, które się na naszych twarzach natychmiast układa. Siadam. Przez jakiś czas faktycznie posłusznie gram. Co sobie zażyczysz, Muriel? Ale po dosłownie dwóch piosenkach siadam w kącie i wyciągam notatnik. I zaczynam mamrotać do siebie pod nosem. Mamrotać, zapisywać, grać coś na lutni, mamrotać, zapisywać, grać. I znasz, znacie wszyscy ten widok, bo tak wygląda Satra, kiedy pisze nową balladę. I po pewnym czasie podchodzę do Muriel i wtykam jej w ręce notatnik.

Myślę, że zaraz po wyjściu Ronadina, Coni podchodzi do Yornvilla z takim troszeczkę nieprzeniknionym uśmiechem. Strzela jeszcze oczami w kierunku przepalanki, która gdzieś tam została. Oj, Wiedźminie, Wiedźminie. Przecie ci to dałam, abyś się zaprzyjaźnił. Taka przyjaźń w waszym przypadku surowa, jak i z pozostałymi, co? Zaprzyjaźniłem się przecież, chodzi jeszcze. Ooo, Bogom dziękować w takim razie. O! Przypalanki jeszcze trochę. Jak zadzierzgniecie dalej więzi, to kto wie? Może śpiewać razem będziecie kiedy? Śpiewanie to jest satra. A, no pewnie. Piękną pieśń wczoraj śpiewała.

No to po prostu żyć za mądrość. Zapomniała, że kości trzeba wyciągnąć, ale to wszystko wina kaca. Dobrze. Dwie dziesiątki. To jest szesnaście. Yorn, Satra i Ronadin. Czy przez te półtorej godziny chcielibyście odegrać jakąś scenę, czy przechodzimy już do sceny, kiedy dojeżdżacie, jesteście już nieopodal wypalanki?

Są trzy stany, kiedy Satra milczy. Jest to czarna rozpacz, obrażenie się i kac. Nigdy nie wiadomo, który z tych stanów akurat trwa. Przepraszam, Yorn nigdy nie wie, który z tych stanów akurat trwa. Świetnie. Nie przeszkadzam Ronadinowi ani Yornowi, więc myślę, że... Chyba, że Yorn zapragnie coś powiedzieć. Jak dla mnie możemy być już wypalani? Co Yorn miałby ci powiedzieć?

O, jak wy w podróży, to chleba dostaniecie. To może jeszcze jak... Eleon! Elenor! Sama zapominam, jak oni się zło w tych nerwach. Elenor, chodź, przynieś chleba. Ja tak szuram trochę, trochę upłatam je, zanim ona pójdzie. To może zanim pójdziemy, to może pani by coś napisała tej linii, albo Satra tutaj pomoże. No ja pisać nie umiem. No Xattra tam coś pisze. Tylko żeby od was było, bo my tam... Znaczy Xattra potrafię, ja to bym zapomniał. Kocham cię córko moja.

Przejeżdżacie obok chaty, kiedy zatrzymujecie się tutaj dokładnie. Ja zakładam, że tutaj mniej więcej, gdzie jest Satra, staje wóz. Tak właśnie. Widzicie, że przy samej chacie krząta się jakaś kobieta. Starsza, nieco grubsza, która właśnie przekłada jakieś rzeczy pod samą chatą. Jak już tylko zastanawiacie się nad tym, żeby ruszyć dalej,

A potem widzisz tą krasnoluda, który Z taką długą, w ogóle totalnie rozsypaną brodą i włosami, z blizną przez całe oko, rusza bez słowa, z takim morderczym wzrokiem skierowanym w ciebie. Ronadin, widząc, że coś się dzieje, zdejmij sobie stabilnością 1 Satra. Pomogę! A jakże, pomogę! Mówi ten z mieczem i w kolczudze. Tamten wycelowuje z kuszy w swoim kierunku.

Ale to jeszcze nie koniec. Satra, dostrzegasz, że od strony tej chaty, zza rogu tej chaty kapłana, by być precyzyjnym to pokażę, Pojawia się kolejny gość. Oj, trochę za bardzo się powiększył. Pojawia się kolejny gość. I ten nie jest odzbrojony w żadną broń strzelecką, ale rusza takim gwałtownym krokiem, po prostu rusza w swoim kierunku.

Poproszę cię, Satra, o rzucenie na... Podejmij ryzyko. To będzie... To opatrywanie, które tutaj jest niezbędne. Pamiętaj, że w razie czego możesz użyć jeszcze ku przeznaczeniu jako ostatniej deski ratunku. Na kościach mam sześć. Plus zimna krew. Moja zimna krew chyba nie jest wcale na jakimś wysokim poziomie. No nie, nie jest. Łącznie to będzie siedem. To może pobawię się w adobokata diabła.

Jeśli mogę, mistrzu. Gry mi pomoże. Pozwoli? Chciałam spróbować pomóc Satrze. Bo jako, że Yorn przyjął krytyczną ranę, to może dalej działać. Mhm. A więc jak widzę, Satra, że ci się trzęsą ręce, że upuszczasz rzeczy, to w którymś momencie po prostu, no niestety tą uwaloną krwią dłonią, łapię twoją rękę i zaciskam na niej palce, przytrzymując. Mhm. Satra. Dobra, zróbmy tak. Bez rzutu. Robiłaś to już wiele razy. Pamiętasz? Tak jak ćwiczyliśmy.