PROCES DEMONA - OPĘTANIE Z BROOKFIELD!| ODCINEK 36

Ale to, co początkowo zdawało się tylko cieniem w kącie pokoju, stało się brzmieniem, które wywróciło życie całej rodziny do góry nogami. Historia, która wciągnęła w swoje sidła nawet doświadczonych badaczy zjawisk nadprzyrodzonych, Eda i Lorraine Warrenów. Opowiem Wam dziś o historii, która ukazuje, że zło może być realne. Że strach, przemoc i pragnienie krwi mogą być narzędziami czegoś, co nie poddaje się żadnym logicznym wyjaśnieniom. To historia o mocy, przed którą zwykły śmiertelnik nigdy nie powinien stanąć. To opowieść o niewidzialnych demonach, które w chwilach słabości mogą przejąć nasz umysł i ciało, czyniąc z nas marionetki w swoich bezlitosnych rękach.

W końcu, wyczerpana fizycznie i psychicznie, matka Davida zdała sobie sprawę, że tego co się dzieje nie można wytłumaczyć ani medycyną, ani psychologią. Wierząc, że ich syn jest ofiarą mrocznych sił, postanowiła zwrócić się o pomoc do Eda i Lorraine Warrenów. Pary znanych badaczy zjawisk paranormalnych, którzy specjalizowali się w przypadkach opętań. Była to decyzja, która miała na zawsze zmienić ich los. Kiedy Ed i Lorraine Warrenowie weszli do domu Gleicelów, od razu poczuli ciężką, przytłaczającą atmosferę. Lorraine mówiła, że w powietrzu wyczuwa coś demonicznego.

Coś, co nie należało do tego świata. David był już na skraju wyczerpania. Jego ciało wyglądało jak ciało starca. Oczy były pełne strachu, ale nie przypominały oczu dziecka. Jakby patrzył przez nie ktoś, kto znał tajemnice, których żaden człowiek nie powinien odkrywać. Pierwsza próba egzorcyzmu odbyła się w salonie. Ed trzymając Biblię w rękach zaczął modlitwy. a Lorraine starała się stworzyć barierę ochronną wokół rodziny. Ale w chwili, gdy Warrenowie zaczęli wypowiadać święte słowa, David uniósł głowę i wykrzywił twarz w grymasie, który wzmroził krew w żyłach obecnych.

Trzy dorosłe osoby ledwo były w stanie go utrzymać, bo siła, z którą walczył, zdawała się nie pochodzić z jego ciała. Kiedy Lorraine odczytywała słowa modlitwy, z oczu Davida zaczęły płynąć łzy. Ale nie były to zwykłe łzy. Były to ciemne, gęste krople, które wyglądały jak czarny tusz. Jakby jego ciało próbowało pozbyć się czegoś złego. David płakał i błagałby przestali, ale to, co przemawiało przez niego, nie miało w sobie cienia człowieczeństwa. On tu jest, wykrzyczał David, i nigdy nie odejdzie.

Egzorcyzm trwał wiele godzin. Kiedy David na chwilę opadał z sił, Lorraine poczuła jakby coś niewidzialnego dotykało jej ramienia. Chłodne, lodowate palce ostrzegały ją, by przestała. W takich momentach Ed trzymając krucyfiks czuł jakby walczył z czymś namacalnym. Z istotą, która była obecna w pokoju, choć niewidoczna. Kiedy David nagle chwilowo się uspokoił, cały pokój zamarł, jakby to zło opuściło jego ciało, ale tylko po to, by zaraz powrócić z jeszcze większą mocą. W egzorcyzmach uczestniczyła cała rodzina Davida, jego rodzice, rodzeństwo oraz chłopak jego siostry Debbie, Arnie Jane Johnson.

W obliczu tych przerażających wydarzeń, Arnie, widząc cierpienie młodego Davida, podjął decyzję, która, jak się później okazało, na zawsze zmieniła jego życie. Podczas jednego z ataków Davida przy Warrenach, Arnie w akcie desperacji złapał leżącego i wyginającego się chłopca na ziemi i rzucił wyzwanie demonowi, krzycząc... Zostaw go, weź mnie zamiast niego. To była tylko chwila. Słowa wypowiedziane z miłości, by odcalić młodego chłopca. ale Lorraine natychmiast go przestrzegła. Z siłami nadprzyrodzonymi nie należy igrać. Ernie jednak pewny siebie nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji, jakie miały nadejść.

Każdy, kto słuchał tych słów, czuł jak narasta wewnętrzny niepokój. Oto stało się coś, czego ani prawo, ani zdrowy rozsądek nie mogły objąć. Podczas procesu obrońca przywołał jako świadków Eda i Lorraine Warrenów, znanych badaczy zjawisk paranormalnych. Ich wejście na salę sądową wywołało poruszenie, a sam ich widok zdawał się jeszcze bardziej wzmocnić atmosferę grozy. Lorraine, drobna kobieta o przenikliwym spojrzeniu, stanęła przed ławą przysięgłych gotowa zeznawać. W swojej relacji szczegółowo opisała egzorcyzmy, którym poddany był David, brat dziewczyny Johnsona, Debbie.

To właśnie wtedy według Lorraine zły duch przeniósł się z chłopca na Erniego, przywiązując się do niego jak cień, który tylko czekał, by przejąć kontrolę w odpowiednim momencie. Lorraine opowiadała o tym z przejęciem, jakby znów przeżywała te wydarzenia. To było coś, czego nie da się wyjaśnić. Prostymi słowami. Zeznała, a jej głos drżał delikatnie, co jeszcze bardziej wzmacniało atmosferę na sali. Tamtego dnia czułam obecność czegoś. Czegoś, co nie pochodziło z tego świata. Kiedy spojrzałam na Erniego, zobaczyłam coś, czego nigdy nie zapomnę. Jego oczy były puste, a twarz wykrzywiona w grymasie gniewu, który nie należał do tego chłopaka.

Przysięgli z zapartym tchem słuchali Lorraine, a każdy szczegół opowieści zdawał się malować obraz tragedii, która narastała niczym burza. W miarę jak Lorraine opisywała wydarzenia, obecni w sądzie niemal czuli dziwny, niewidoczny chłód, który wydawał się przenikać powietrze. Ktoś w końcu wstał i wyszedł z sali, mówiąc później, że nie mógł dłużej wytrzymać tej przytłaczającej atmosfery. Prokurator z kolei nie zamierzał się poddawać. Podważając każde zeznanie Warrenów, sugerował, że cała historia opętania to jedynie wymówka, mająca na celu uniknięcia odpowiedzialności za morderstwo. Przywoływał dowody, które świadczyły o tym, że Ernie Chaney Johnson wpadł w gniew w dniu morderstwa, a świadkowie opisali, jak wybuchł, kiedy Bono zaczął zwracać się obraźliwie do Debbie.

Zdaniem prokuratora, gniew Johnsona był w pełni naturalnym uczuciem, które jednak doprowadziło do tragedii. Mimo tych dowodów, obecni na sali sądowej wciąż czuli ciężar sprawy. Kiedy Lorraine wspominała jak podczas egzorcyzmów odczuwała obecność zła, które przelało się na Erniego, cisza jaka zapadła przypominała moment zawieszenia przed burzą. Jej opis mrocznych sił wywołał falę szeptów, a przysięgli zdawali się jeszcze bardziej zagubieni, jakby nie byli pewni czy mają do czynienia z faktem, czy może koszmarem. Na ich twarzach malowało się nie tylko niedowierzanie, ale i strach. Jednak nawet kiedy prokurator starał się przedstawić swoje racje, na sali unosił się dziwny chłód, którego nie dało się wytłumaczyć klimatyzacją czy też nerwowym napięciem.

W jednym momencie, kiedy Lorraine opisywała szczegóły dnia morderstwa, ktoś przysiągł później, że w oddali usłyszał cichy szep. Nie wiadomo, czy to tylko wyobraźnia spłatała Figla, czy rzeczywiście na sali sądowej pojawiła się obecność, którą czuła Lorraine. Każdy dzień procesu przynosił nowe zeznania i dowody, ale również nowe napięcia i uczucie narastającej grozy. Relacje świadków, którzy widzieli jak Ernie Chaney Johnson wpadł w gniew i tracił kontrolę nad sobą, tylko pogłębiały atmosferę przerażenia. W oczach wielu osób Ernie wydawał się być postacią tragiczną, człowiekiem, który z jakiegoś powodu stał się narzędziem w rękach sił, których nie potrafili kontrolować.

Proces przeciągał się, a każde przesłuchanie zdawało się pogłębiać złowrogi nastrój. Przysięgli po każdej rozprawie wracali do domów z ciężarem w sercu, niepewni co powinni myśleć o tym wszystkim. Byli zmuszeni przemyśleć to czego doświadczyli i usłyszeli, zastanawiając się czym mogą wydać wyrok w sprawie tak niejednoznacznej. W trakcie procesu pojawiły się kolejne mroczne szczegóły. Lorraine Warren przywołała słowa Davida Gleicela, młodego chłopca, który mówił, że coś opuściło go i przeszło na Erniego. David, który był poddawany egzorcyzmom, wspominał, że demony często wspominały o krwi, którą chcą przelać i ofiary, której potrzebują.

Zeznanie Lorraine wstrząsnęły przysięgłymi, choć nikt nie miał odwagi przyznać, że ich słowa wywołały autentyczny strach. Pomimo argumentów obrony i wyraźnej desperacji prawnika Erniego, który próbował powoływać się na opętanie jako dowód na niewinność, sąd odrzucił ten argument. Uznał, że nawet jeśli morderstwo zostało popełnione pod wpływem czegoś nadprzyrodzonego, Ernie jako oskarżony odpowiada za swoje czyny. Po długiej i wyczerpującej rozmowie przysięgli jednogłośnie uznali Erniego za winnego morderstwa. Po uznaniu Erniego Jane'a Johnsona za winnego, jego historia wcale nie zakończyła się spokojnym odsiadywaniem wyroku.

Zaczął też szeptać w obcym języku, którego żaden z nich nie potrafił zidentyfikować. Jakby przywoływał coś, co nie należało do naszego świata. To były te same słowa i te same języki, których wcześniej używał David, młodszy brat jego dziewczyny. Podczas jednej z nocy, kiedy strażnicy usłyszeli przerazliwe krzyki dochodzące z jego celi, postanowili interweniować. Otworzyli drzwi i znaleźli Erniego Skulonego w kącie. drapiącego ściany do krwi, wyrywającego sobie włosy i drżącego na całym ciele. Na ścianie, którą drapał, pojawiły się symbole. Nie były to przypadkowe rysy, lecz precyzyjnie wyryte znaki, przypominające pieczęcie demoniczne, które Lorraine Warren później rozpoznała jako symbole przywołujące siły zła.

Ernie tracił na wadze, jego oczy głębiej zapadały się w czaszkę, a na twarzy pojawiły się cienie, jakby odbicie czerni, którą trzymał w środku. Wieści o dziwnych wydarzeniach w więzieniu szybko dotarły do Lorraine Warren, która poczuła, że musi interweniować. Z początku więzienna administracja odmówiła jej wizyty, obawiając się zamieszania i rozgłosu. Jednak gdy wydarzenia zaczęły przybrać coraz bardziej niepokojący obrót, Lorraine w końcu otrzymała pozwolenie. Gdy weszła do celi Erniego, mrok wydawał się wręcz namacalny. Pomimo jasnych świateł w celi panował półmrok, a Ernie siedział na zimnej metalowej pryczy.

całkowicie nieruchomy, z głową spuszczoną na piersi. Kiedy Lorraine zbliżyła się do niego, jej kroki zdawały się rezonować w pust celi, choć przysięgała później, że słyszała dodatkowe kroki, jakby ktoś szedł za nią. Gdy dotknęła ramienia Erniego, jej dłoń natychmiast przeszył lodowaty chłód, który wywołał dreszcz na całym jej ciele. W tym momencie Ernie zaczął krzyczeć, a jego ciało wyginało się w sposób nienaturalny. Głowa odchylała się do tyłu, kręgosłup giął się pod nienaturalnym kątem, a oczy przybrały szkarłatny odcień. Lorraine była przekonana, że w Erniego wstąpiło coś, czego nie dało się wyjaśnić racjonalnie.

Jeden ze starszych oficerów po kilkunastu latach służby został znaleziony w stanie bliskim obłędu. Siedział na ziemi w kącie ciemnego korytarza wpatrzony w przestrzeń, mamrocząc coś o oczach w mroku i o szepcie, który nigdy się nie kończy. Gdy w końcu udało się go uspokoić, nie potrafił wyjaśnić co widział, tylko powtarzał. One mnie widziały. Nie miałem szans. Z czasem więzienna administracja podjęła decyzję, że nie ma innego wyjścia. Uznali, że wbrew wszelkim zasadom racjonalności należy przeprowadzić kolejne egzorcyzmy. Tego dnia przed północą Lorraine Warren zjawiła się w więzieniu, tym razem w towarzystwie doświadczonego księdza, który widział już najgorsze demoniczne manifestacje.

Cela była zabezpieczona, zamknięta na trzy rygle, a wszystkie światła na korytarzu zostały przygaszone. Tylko kilku strażników zgodziło się pozostać w pobliżu, gotowych na wszystko, choć później wielu z nich żałowało tej decyzji. Lorraine weszła do celi, a ksiądz rozpoczął egzorcyzmy. Kiedy jego głos przerywał ciszę mrocznych korytarzy, w więzieniu rozległ się dźwięk przypominający trzask łamanych kości. Strażnicy słyszeli te przerażające dźwięki. Coś, co brzmiało jak agonalne wrzaski dochodzące zza ścian, które wywoływały ciarki i mroziły krew w żyłach.

Niektórzy więźniowie... przeklinali i krzyczeli, a jeden z osadzonych zaczął w histerii uderzać pięśćmi w kraty swojej celi, błagając by go wypuścili z tego miejsca. W środku celi ksiądz zmagał się z czymś, co przeczyło ludzkiej naturze. Ernie, który wydawał się początkowo bezwładny, nagle wygiął swoje ciało w sposób, którego nie potrafiłby dokonać żaden człowiek. Jego ręce i nogi drżały, wykręcały się w nienaturalnych kątach, a jego oczy wypełniała czarna pustka, jakby patrzył prosto w Chelsea, z której nie było ucieczki. Wokół niego unosił się zapach siarki, przenikliwy i gryzący, który zmusił Lorraine i księdza do osłonięcia twarzy.

W jednej chwili Ernie przestał się rzucać i spojrzał prosto na Lorraine. Jego usta poruszyły się, choć nie wydał żadnego dźwięku. Jednak Lorraine zrozumiała, że coś szepcze jej imię. Na jego twarzy pojawił się grymas przypominający uśmiech, złowieszczy i nieludzki, a głęboko z jego gardła wydobył się niski drgający śmiech, pełen ciemnych obietnic, których znaczenie przenikało jej duszę. Egzorcyzm trwał jeszcze długie godziny, pełne krzyków, trzasków i odgłosów, które zdawały się nie pochodzić z tego świata. Dopiero o świcie wrzaski ucichły, a atmosfera w celi zmieniła się.

Kiedy Lorraine i ksiądz opuścili więzienie, ich twarze były blade, a oczy były pełne strachu, którego nie potrafili ukryć. Po tym zdarzeniu Ernie zachowywał się spokojniej, ale strażnicy wiedzieli, że to jedynie cisza przed burzą. Po egzorcyzmach więzienie znowu spowiła cisza. Ernie Johnson przez kilka dni zdawał się niemal spokojny. Nie szeptał do siebie, nie wyrywał już symboli na ścianach i przez długie godziny siedział nieruchomo, patrując się w pustkę. Strażnicy, którzy widzieli go po rytuale, mieli jednak wrażenie, że jego spojrzenie się zmieniło.

Tego wieczoru sen był przerywany mrocznymi koszmarami, w których ciemne sylwetki pojawiały się za nim, a cichy niespokojny szept wzywał go po imieniu, jakby demoniczna istota, która niegdyś go opętała, nigdy tak naprawdę go nie opuściła. Nie mogąc zignorować tych wydarzeń, Ernie ponownie skontaktował się z Lorraine Warren, jedną osobą, która rozumiała prawdziwą naturę zła, z którym się zmagał. Lorraine zgodziła się pomóc, choć jej ostrzeżenie było jednoznaczne. Ernie musiał przygotować się na to, że jeśli zło ponownie go odnalazło, jego życie może już nigdy nie zaznać spokoju.

Lorraine czuła, że coś mrocznego wciąż ciąży nad nim, że istnieje jakaś niewidzialna nić, która nadal wiązała go z tamtym światem, pełnym cierpienia. i bólu. Postanowiła zebrać kilku egzorcystów, z którymi przeprowadziła rytuał mający ostatecznie zerwać wszelkie więzi z istotą, która niegdyś go odręczyła. Noc egzorcyzmu, który miał ostatecznie zerwać więź Erniego z ciemnością, odbyła się w małym, odizolowanym domu na skraju lasu. Lorraine przygotowała przestrzeń, okazając ją dymem i rozstawiając wokół świecę. Kilku doświadczonych egzorcystów zgromadziło się w okręgu, a ich modlitwy niosły się głucho po cichych ścianach pokoju.

W pokoju rozległy się jego przeraźliwe krzyki, lecz jego głos zdawał się rozbrzmiewać w dwóch różnych tonacjach. Jedna należała do niego, druga brzmiała głęboko i złowieszczo, jakby coś z wnętrza ciemności przejęło kontrolę nad jego duszą. W pewnym momencie Ernie wyrwał się z tego stanu i spojrzał na Lorraine z wyrazem absolutnego strachu. On nie odchodzi, wyszeptał jego głos pełen bólu. On jest we mnie, w mojej krwi. Mówi, że zawsze będzie blisko. Po tamtej nocy Ernie zniknął z życia publicznego, żyjąc na uboczu, unikając ludzi i starając się uciec przed cieniami, które jak sądził nadal czaiły się za rogiem jego życia.

obserwowało każdy ich krok. Lorraine Warren pozostała w kontakcie z Erniem, choć i ona widziała, że mężczyzna powoli zmienia się na skutek ciągłej walki z cieniem, który nigdy go nie opuścił. Ernie zdawał się coraz bardziej wyobcowany, jakby jego umysł zatruty był koszmarem, który nigdy nie miał końca. Z czasem przestał odpowiadać na listy, a jego dom popadł w coraz większe zaniedbanie. Mówi się, że Lorraine próbowała kilkakrotnie przeprowadzić jeszcze jeden egzorcyzm, ale za każdym razem coś jej przeszkadzało. Ernie wydawał się odległy, jakby sam nie chciał już dłużej walczyć.