HORROR RODZINY BECKERÓW – Egzorcyzm w telewizji! | ODCINEK 76

Witajcie drodzy słuchacze w dzisiejszym materiale. Chicago rok 1971. Miasto wciąż drgało echem burzliwych lat 60. Ulice pachniały benzyną i lodowatym powietrzem. Sron osiadał na szybach zaparkowanych samochodów. a w powietrzu nosiło się coś trudnego do nazwania. Może to niepokój, a może oczekiwanie. W jednej z cichych dzielnic przy niepozornej ulicy młode małżeństwo Edwin i Marsha Becker rozpoczynało nowy rozdział życia. Byli oni dopiero co po ślubie. Marsza spodziewała się dziecka.

Tydzień później jego oferta została przyjęta. Z entuzjazmem zabrał Marszę, by pokazać jej nowy dom. Martwił się jedynie jak zareaguje na okolice, więc wybrał trasę, która omijała najbardziej zaniedbane rejony dzielnicy. Chciał, żeby to miejsce, choć dalekie od ideału, zrobiło na niej jak najlepsze pierwsze wrażenie. Wspólnie zwiedzili mieszkanie na górze. Ed odetchnął z ulgą. Tym razem Myra nie pojawiła się, by wywołać kolejną kłótnię. Marsha przyznała, że dom wymaga sporo pracy i choć zauważyła, że w środku panuje nienaturalny chłód, dostrzegała również w nim potencjał.

Ledwo skrywano wrogość. Ta rodzina najwyraźniej nie miała ze sobą najlepszych relacji. Pomimo napięć doprowadzono formalności do końca. Beckerowie stali się właścicielami dwupiętrowej nieruchomości przy ulicy Campbell. Nie mieli jednak pojęcia co tak naprawdę właśnie wzięli na swoje barki. Ed wraz z młodszym bratem, Bachem, natychmiast przystąpili do pracy. Chcieli przygotować mieszkanie na górze dla Marszy i dziecka, które miało pojawić się już w kolejnym miesiącu. Jednym z pierwszych kroków była wymiana zamków w drzwiach wejściowych. Ed zajął się tym od razu, podczas gdy Badge udał się na piętro, by rozpocząć inne prace.

Łańcuszek był owinięty wokół kurków w taki sposób, jakby ktoś go celowo odczepił. Zdziwiony Ed uznał, że musiał się po prostu zagapić, jest przecież rano, może nie docisnął korka. W ciągu dnia próbował kilka razy zadzwonić do domu, by sprawdzić jak radzi sobie Marsza. Za każdym razem linia była jednak zajęta. Od rana do wieczora. Wrócił więc poirytowany. Finanse były napięte, a nieustanne rozmowy telefoniczne oznaczały gigantyczny rachunek. Kiedy jednak zapytał Marszę z kim tak długo rozmawiała, to ta spojrzała na niego zdezorientowana. Przysięgała, że nie dotykała przez cały dzień telefonu.

Nic niezwykłego. Trochę przyciągu, luźne zawiasy, zużyta instalacja. Ot to. Zarówno Ed, jak i Marsza przez długi czas nie dzielili się ze sobą tym, co widzą. Ale podczas gdy Ed wciąż próbował znaleźć racjonalne wyjaśnienie, analizował zdarzenia jak zagadkę, którą da się rozwiązać. Marsza natomiast nie miała wątpliwości. Od pierwszych dni była przekonana, że ich dom wcale nie jest pusty. 20 grudnia Beckerowie zorganizowali chrzest swojej córeczki, Christine. Po uroczystości Ed zaprosił księdza, by ten pobłogosławił ich nowe mieszkanie.

Marsza i goście wrócili do domu wcześniej. Chwilę później zjawił się Ed wraz z duchownym. Już od progu coś było nie tak. Ed zauważył, że drzwi wejściowe są zamknięte od środka, co wydało mu się bardzo dziwne. Gdy tylko spróbował je otworzyć, pojawiła się Majra. Skrzecząc i wrzeszcząc, obrzuciła księdza stykiem obelg. Tym razem cała jej furia skupiła się właśnie na nim. Domagała się, by natychmiast on opuścił budynek. Mimo wszystko ksiądz wszedł po schodach do salonu. Wyjął pojemnik ze święconą wodą i małą książeczkę z modlitwami. Uniósł buteleczkę, zaczął modlitwę po łacinie i potrząsnął wodą.

Marsza zamarła. Dla niej był to wystarczający sygnał. Coś lub ktoś dawał znać, że tu jest i nie są sami. W tym samym czasie Ed zaczął odczuwać coś dziwnego w piwnicy. Za każdym razem, gdy schodził tam sam, czuł chłód przeszywający kark. Wrażenie, jakby ktoś stał tuż za nim. Oddech za uchem. Obecność. A jednak, gdy się odwracał, nikogo nie było. Tylko pusta przestrzeń i znajomy, duszący zapach czegoś przypalonego. Czasem dochodziły do niego stamtąd dziwne dźwięki. Jakby odległa kłótnia do syna mężczyzny i kobiety.

Po nowym roku Ed uznał, że w domu brakuje jeszcze jednego towarzysza, kogoś kto mógłby dotrzymać marszy towarzystwo. Mieli oni już kota, ale tym razem Ed przywiózł do domu psa. Trzyletni husky, zmieszany z owczarkiem. Nazwali więc ją Holly. Holly od początku była niespokojna. Zaczęła szczekać w losowych momentach dnia i nocy, rzucając się ku drzwiom frontowym lub też tylnym, jakby po drugiej stronie ktoś stał. Ale gdy Ed sprawdzał, nikogo tam nie było. Wkrótce potem wydarzyło się coś, czego nie dało się już zignorować. Była noc. Ed spał, gdy obudziło go ciche, ale wyraźne warczenie psa.

Nigdy wcześniej na nim nie był. Właściwie nie był nawet pewien jak się tam dostać. Dopiero po dłuższym czasie odkrył zamaskowany właz. Znajdował się w zabudowanym ganku z tyłu domu. Wszedł po skrzypiącej drabinie. Znalazł tam zaledwie kilka zakurzonych pudełek pełnych rzeczy bez znaczenia i pustkę, która zdawała się mieć własne spojrzenie. Coś w tej przestrzeni wywoływało w nim głęboki niepokój. Nie został tam ani chwili dłużej niż to konieczne. Tak jak piwnica wpływała na marsze, tak na niego działało poddasze. Niestety nie mógł go unikać. Odkrył, że właśnie tam znajdowały się zawory odcinające gaz do pieców w obu mieszkaniach.

Rodzina i znajomi skarżyli się, że gdy dzwonili, linia była nieustannie zajęta. Między Marszą a Edem zaczęło narastać napięcie. Nie było kłótni, raczej milczenie. Niezręczne, ciężkie, przeniknięte wzajemnym niezrozumieniem, jakby każdy z nich osobno próbował oswoić się z tym, co się dzieje i każde osobno przegrywało. W końcu po tygodniach trwania tej całej ciszy, to właśnie Marsha przełamała mur. Ed, ja myślę, że ten dom jest nawiedzony. Ed zaprzeczył. Tak jak robił to wiele razy. Winą obarczał wszystko, co można było racjonalnie wytłumaczyć.

Zdeterminowany, by choć trochę uspokoić marsze, Ed zdecydował się zadzwonić do lokalnego księdza i poprosić go o ponowne poświęcenie domu. Ale ksiądz odmówił, bez względu na to jak bardzo Ed nalegał. Wieczorem tego samego dnia Ed spotkał Mayrę. Wyprowadzam się w tym tygodniu, oznajmiła chłodno. I cieszę się, że odchodzę. Mam już dość, że włazisz do mojego mieszkania w nocy i przestawiasz rzeczy. Ed zamarł. Nie odpowiedział. Majra spojrzała na niego po raz ostatni i rzuciła jeszcze. Ten dom jest teraz cały twój.

Uwagę Eda szczególnie przyciągnęła przednia sypialnia. Panował tam przenikliwy chłód, jakby temperatura w tym jednym pomieszczeniu spadała o kilka stopni. Coś w tej sypialni budziło jego niepokój. Nie potrafił wskazać przyczyny, ale czuł. że musiał się stamtąd jak najszybciej oddalić. I tak też zrobił. Tego samego dnia, kiedy sprzątał w jadalni, kątem oka dostrzegł znajomą sylwetkę. Kobieta stała w korytarzu, tuż obok drzwi do zimnej sypialni. Przez ułamek sekundy Ed był pewien, że to Marsza. Ale gdy się odwrócił, nie było tam nikogo. Początkowo uznał to za złudzenie, może grę światła i cieni, ale niedługo potem zdarzyło się to ponownie.

Ich awantury słychać było przez cienkie ściany. Bekerowie mieszkający nad nimi zaczęli się więc niepokoić. Ich spokojne niegdyś sąsiedztwo zmieniało się w kwarenę napięć i niedopowiedzeń. Coś zdawało się podsycać niepokój i wywoływać agresję. Kilka tygodni później Ed wracał po pracy do domu, gdy zauważył starszą kobietę siedzącą na werandzie kamienicy. Minął ją, grzecznie się przywitał. Uśmiechnął się, lecz nie odpowiedziała ani słowem. Zaintrygowany zapytał więc Marszy, czy wie kim była, ale ona również nie miała pojęcia.

Był maj. Beckerowie spędzili dzień poza domem, ale gdy wrócili wieczorem, Dave natychmiast ich zatrzymał. Zaniepokojony opowiadał, że słyszał jak z ich mieszkania dobiegają głośne trzaski. Jakby ktoś rzucał meblami. Jednak wewnątrz wszystko było nienaruszone. Tylko zwierzęta siedziały skulone w rogu sypialni. W tej samej nocy Holly nagle zeskoczyła z łóżka i stanęła w drzwiach sypialni. Najerzona, warcząca, wpatrywała się w ciemny korytarz. Jakby widziała coś, czego ludzkie oczy nie mogły dostrzec. Wtedy Ed po raz pierwszy przyznał przed Marszą, że wierzy, że ten dom jest nawiedzony.

Nie mogli sobie pozwolić na wyprowadzkę, więc Ed próbował oswoić sytuację. Nadal rozmawiał na głos z Benem, próbując żartować, choć Marsza była coraz bardziej przerażona. Ed sądził, że mają do czynienia z duchem obecnością, która może przedstawiać rzeczy, ale nie jest wcale niebezpieczna. Obiecał, że jeśli sytuacja się zmieni, odejdą stąd bez wahania. Z czasem Ed zaczął eksperymentować. Zawiązał sznurek między uchwytem drzwi kuchennych a framugą, by przekonać się, czy rzeczywiście ktoś lub coś się otwiera. I tego wieczoru, podczas kolacji, zobaczyli to na własne oczy.

Podczas kolacji Ed zaczął prowokować Bena, aż drzwi kuchenne poruszyły się same. Annie zamarła. George, nie widząc dokładnie co się stało, pozostał sceptyczny. Nagle jeden z metalowych trzpieni z kuchennej szafki wypadł i uniósł się nad stołem. Z impetem uderzył potem w blat. Tuż przed Georgem. Mężczyzna chociaż twierdził, że nadal nie wierzy w duchy, więcej już do domu przy Campbell Street. Nie wrócił. Pewnego popołudnia... Ed po raz kolejny zobaczył starszą kobietę, siedzącą na schodach. Za każdym razem, gdy próbował pokazać się marszy, ta znikała.

Tymczasem Marsza wyczerpana psychicznie. Postanowiła wyjechać z córką do swojej matki w Tulsa. Po raz pierwszy Ed został sam w domu. Zaraz po powrocie z lotniska spotkał Dave'a, który znów narzekał na problemy z prądem. W rozmowie wspominał, że słyszał o wyjeździe marszy i zapytał czy wszystko w porządku. Okazało się, że Dave i Ellen podejrzewali, iż małżeństwo Beckerów przeżywa kryzys. Często słyszeli kłótnie. dochodzące z ich mieszkania późną nocą. Ed nie miał serca im powiedzieć, że to nie oni się kłócą. Dave przyznał, że on i Ellen choć zawsze byli zgodną parą, od czasu przeprowadzki nieustannie się sprzeczają.

Ukrywała to jednak przed mężem. Dave był bardzo przesądny i wiedziała, że potraktowałby to zjawisko zbyt poważnie. A ona próbowała wierzyć, że to wszystko jest tylko dziwne. ale nieszkodliwe. Aktywność jednak nie ustawała. W końcu Ed nie wytrzymał. Wziął kilka dni wolnego i pojechał do marszy do Tulsa. On również potrzebował ucieczki. Po powrocie do domu, Dave czekał na nich z trzymiesięcznym wypowiedzeniem najmu. Powiedział, że odkąd Beckerowie wyjechali, z mieszkania na górze dochodziły niepokojące odgłosy. Wrzaski, huki, trzask łamanych mebli.

Dave i Ellen zgodzili się spotkać, by wspólnie porozmawiać o tym, co się tak naprawdę dzieje. Ellen przyszła wcześniej, chcąc najpierw porozmawiać z Marszą, bez obecności męża. Historie, które opowiadała, były przerażająco znajome, a jednak różniły się w detalach. Co tylko upewniało wszystkich, że mają do czynienia z więcej niż jednym bytem. Opowiedziała im o mężczyźnie, którego pewnej nocy zobaczyła stojącego nocą w pokoju dziecka, a który zniknął tak nagle jak się pojawił. O kłótniach, które słyszeli i które jak byli przekonani dochodziły z mieszkania Beckerów, mimo że ci byli wtedy setki kilometrów dalej.

Porodziła mu, żeby zawsze nosił krzyż. I co ważniejsze, żeby nie zwracał temu bytowi zbyt wiele uwagi. Im więcej dasz mu energii, tym silniejsze się stanie, powiedziała cicho. Na koniec spojrzała na nich oboje i dodała. Sprzedajcie to miejsce. I to jak najszybciej. Zanim odeszli, wręczyła marszy książkę. Stosunkowo nową powieść grozy. Egzorcysta. Nigdy jej nie przeczytali. W tamtym czasie mieli już dość własnych demonów. Później Ed powiedział, że cieszył się, że wtedy nie sięgnęli po tę książkę. Biorąc pod uwagę to, co miało się wkrótce wydarzyć, lektura tylko pogłębiłaby ich stres.

Stało na środku pokoju sztywne, jakby widziało coś, czego ludzie nie potrafili dostrzec. Kiedy Ed podszedł do niego, pies odskoczył, skulił się i warczał na ścianę. Następnego ranka również przeskoczył przez ogrodzenie i już nigdy go nie odnaleziono. Marsza i Ellen rozpoczęły własne dochodzenie. Szukały jakiegokolwiek logicznego wyjaśnienia lub też skutecznego rozwiązania. Marsza przekazała Edowi kontakt do osób, które określiła jako ekspertów od duchów.

Wydawało mu się, że rzucają tylko niejasne ogólne komentarze, które każdy mógłby dopasować do własnych doświadczeń. Aż do momentu, Kiedy Barbara spojrzała na Eda i powiedziała jedno słowo. Pociski. Mężczyzna zamarł. Pociski? Powtórzył niepewnie. Co z nimi? Barbara spojrzała mu prosto w oczy i odpowiedziała. Są w słoiku. W piwnicy. Ed w tym momencie zbladł. Nie powiedział o tym nikomu, nawet Marsza nie wiedziała. Minął już rok od tego przypadkowego odkrycia, a on sam niemal o tym zapomniał. To co powiedziała Barbara o pociskach.

Wielebny Davis ogłosił, że dom jest oczyszczony. Jednak Ed nie mógł pozbyć się wrażenia, że ani on, ani Joseph nie wyglądali na pewnych siebie czy zadowolonych. Martwił się, że rytuał nie zadziałał, a księża zdawali sobie z tego sprawę. Po krótkim wywiadzie szybko opuścili dom, zostawiając Beckerów tylko z ekipą telewizyjną. Ed nagrał cały przebieg egzorcyzmów własnym dyktafonem, a następnego wieczoru wraz z Marszą przesłuchiwali nagranie. usłyszeli wszystkie spodziewane dźwięki. Egzorcyzmy, ćwierkanie ptaków, nagły podmuch wiatru. Zauważyli też dziwne stukanie, które pojawiało się przerywanie przez cały rytuał.

Pojawiło się również coś, czego nie potrafili wyjaśnić, a co zdawało się nie pasować do tego, co wierzyli, że nawiedza ich dom. Cichy, ale wyraźny głos, Małego dziecka mówiącego. Mama. Ed obudził się o piątej rano. Na początku nie był pewien dlaczego, ale wtedy to usłyszał. Płaczącą kobietę dochodzącą z ich salonu. Obudził Marszę, która również to słyszała. Ed sięgnął po dyktafon, który nadal leżał obok łóżka. Lecz w momencie, gdy nacisnął przycisk nagrywania, dźwięk ustał.

Zbywał wszystko. Ignorował ostrzeżenia Eda i tłumaczył sobie, że April po prostu przechodzi przez jakiś trudny okres. Tymczasem April pogrążała się w coraz głębszym mroku. Często przesiadywała w kuchni Beckerów, nieustannie paląc papierosy. Chodząc tam i z powrotem po pomieszczeniu, jakby coś nie dawało jej spokoju. Wciąż powtarzała marszy, że czuje się obserwowana. Kiedy już udawało jej się zasnąć, nękały ją koszmary. Śniła o ciemnej, zakapturzonej postaci. Słyszała głosy, które namawiały ją do odebrania sobie życia. Budziła się w środku nocy, słysząc jak ktoś gra na pianinie pojedyncze dźwięki.