HORROR RODZINY BECKERÓW – Egzorcyzm w telewizji! | ODCINEK 76

Nadszedł w końcu pierwszy grudnia. Po tygodniach pracy budynek był wreszcie w na tyle dobrym stanie, by można było się do niego wprowadzić. Bach nie mógł pomóc, więc Ed poprosił o wsparcie swojego przyjaciela, Georgia. George był niewidomy, stracił wzrok w wyniku ran odniesionych podczas wojny w Wietnamie. Jednak mimo to pozostał silnym, sprawnym mężczyzną, który z dumą udowadniał, że nie potrzebuje specjalnego traktowania. Razem spędzili zimny, deszczowy dzień, przenosząc meble do nowego domu. Marsha w tym czasie rozpakowywała pudła i próbowała urządzić kuchnię. Wszystko szło bardzo sprawnie.

Nic nie zwiastowało kłopotów, aż do chwili, gdy Ed zauważył coś dziwnego. George co jakiś czas gwałtownie się wzdrygał, jakby coś wyczuwał obok siebie. Niekiedy odwracał głowę, jakby próbował zidentyfikować dźwięk lub też obecność tuż za plecami. Na początku Ed zignorował te reakcje, uznając je za odruch wynikający z jego ograniczonego pola orientacji. W końcu George nie widział. Polegał głównie na słuchu i wyczuciu przestrzeni. Może po prostu miał złudzenie? A później George niespodziewanie zawołał z głębi mieszkania.

Kto tam jest? Ed aż się zatrzymał. Zamurowało go. W głosie przyjaciela słychać było napięcie. Nie brzmiał jakby żartował. George? Wszystko w porządku? Zapytał podchodząc do niego. Mężczyzna stał nieruchomo z twarzą zwróconą w stronę korytarza. Przysięgam ci, Ed, ktoś tu jest. Słyszałem kroki. Za mną. Tu w mieszkaniu. Ed spojrzał na niego z niedowierzaniem. Byli przecież tylko we trójkę. On, George i Marsha. Ale George był wyraźnie poruszony. Nie wyglądał na kogoś, kto dałby się ponieść wyobraźni.

Nie tylko same drzwi. Tym razem klamka najpierw się obróciła, a dopiero potem drzwi zostały pchnięte. Cokolwiek tam było, z każdą nocą stawało się śmielsze. Jakby okazywało niezadowolenie, że nie jest już ignorowane. Następnego ranka Beckerowie obudzili się w lodowatym, zimnym mieszkaniu. Ed odkrył, że zawory gazu na poddaszu zostały zakręcone. Jednak nie pamiętał, żeby to zrobił. Tego samego dnia wieczorem odwiedzili ich George i jego żona, Annie. Ed wspominał już kiedyś George'owi o nawiedzeniach, ale ten zawsze uważał to za brednie.

Podczas kolacji Ed zaczął prowokować Bena, aż drzwi kuchenne poruszyły się same. Annie zamarła. George, nie widząc dokładnie co się stało, pozostał sceptyczny. Nagle jeden z metalowych trzpieni z kuchennej szafki wypadł i uniósł się nad stołem. Z impetem uderzył potem w blat. Tuż przed Georgem. Mężczyzna chociaż twierdził, że nadal nie wierzy w duchy, więcej już do domu przy Campbell Street. Nie wrócił. Pewnego popołudnia... Ed po raz kolejny zobaczył starszą kobietę, siedzącą na schodach. Za każdym razem, gdy próbował pokazać się marszy, ta znikała.