HORROR RODZINY BECKERÓW – Egzorcyzm w telewizji! | ODCINEK 76

Tym razem był w kuchni, gdy przez uchylone drzwi zobaczył jak ktoś przechodzi korytarzem. Postać była wyższa, raczej męska. Zdecydowanie nie była to jego żona. Rzucił się w stronę drzwi i zawołał, ale odpowiedziała mu jedynie głucha cisza. Przeszukał cały budynek, ale nie znalazł nikogo. W marcu do mieszkania mieli wprowadzić się nowi lokatorzy. Młode małżeństwo. Dave i Ellen. Tak jak Beckerowie mieli ze sobą noworodka. Wieczorem, dzień przed wprowadzką młodego małżeństwa, Ed zszedł do piwnicy. Powiedział nowym lokatorom, że mogą korzystać z niej jako pralni, więc chciał ją uprzątnąć i przygotować.

W piwnicy panowała całkowita cisza. Usiadł na schodach, pogrążony w myślach o poprzednich mieszkańcach i ich psychicznej kondycji. I wtedy usłyszał ten dźwięk. Przenikliwy, ostry, nienaturalnie głośny. jakby ktoś ciągnął po podłodze ciężką komodę. Dźwięk dobiegał z kuchni mieszkania na parterze. Problem w tym, że Dave i Ellen jeszcze się nie wprowadzili, a dom był całkowicie pusty. Żadnych mebli, żadnych ludzi, a kiedy Ed poszedł to sprawdzić, znów nie zastał nikogo.

Od pojawienia się nowych lokatorów nie minęło nawet kilka dni, nim zaczęli zadawać pytania. Dave zatrzymał Eda na podjeździe i poprosił, by w przyszłości uprzedzać ich, zanim odetnie im prąd. Ed spojrzał zdziwiony na niego z wielkim zaskoczeniem na twarzy. Nie miał pojęcia o czym Dave mówi. Ten natomiast wyjaśnił, że prąd w ich mieszkaniu nagle się wyłączył. Wszystko pogrążyło się w ciszy i ciemności, ale gdy wyszedł na zewnątrz, zauważył, że Beckerowie nadal mają tą elektryczność. Uznał więc, że to Ed wyłączył ich bezpiecznik. Być może w odwecie za zbyt głośną muzykę? Kto wie?

Problem w tym, że Ed nie zrobił niczego takiego. A przerwy w dostawie prądu zaczęły się powtarzać. Dave szybko zauważył, że dzieje się to za każdym razem, gdy puszcza muzykę. Niezależnie od tego, jak cicho ją stawi. Każda próba uruchomienia sprzętu kończyła się tak samo. Wszystko gasło. Jakby ktoś nie chciał, by dźwięki rozbrzmiewały w tym mieszkaniu. Ed zapewniał, że nie ma z tym nic wspólnego, ale obiecał, że sprawdzi całą tę instalację. Wkrótce jednak pojawiły się również i inne problemy. Dave i Ellen początkowo pełni energii i radości, coraz częściej się kłócili.

Gdy razem więc wyszli na zewnątrz, kobieta już zniknęła. Ed założył, że to przypadkowa staruszka. Może sąsiadka, która po prostu przysiadła na chwilę, żeby odpocząć, ale w kolejnych tygodniach widział ją ponownie. Zawsze samotną. Siedzącą w tym samym miejscu, czasem wieczorem, czasem bladym świtem, zawsze tak samo milczącą. Kilka razy próbował nawiązać z nią rozmowę, ale bez skutku. Nie wypowiedziała ani jednego słowa. Nigdy nie wstała. Po prostu była. W końcu Ed zaczął wmawiać sobie, że to ktoś związany z Davem i Ellen. Może daleka krewna, może matka, a może opiekunka.

Był maj. Beckerowie spędzili dzień poza domem, ale gdy wrócili wieczorem, Dave natychmiast ich zatrzymał. Zaniepokojony opowiadał, że słyszał jak z ich mieszkania dobiegają głośne trzaski. Jakby ktoś rzucał meblami. Jednak wewnątrz wszystko było nienaruszone. Tylko zwierzęta siedziały skulone w rogu sypialni. W tej samej nocy Holly nagle zeskoczyła z łóżka i stanęła w drzwiach sypialni. Najerzona, warcząca, wpatrywała się w ciemny korytarz. Jakby widziała coś, czego ludzkie oczy nie mogły dostrzec. Wtedy Ed po raz pierwszy przyznał przed Marszą, że wierzy, że ten dom jest nawiedzony.

Tymczasem Marsza wyczerpana psychicznie. Postanowiła wyjechać z córką do swojej matki w Tulsa. Po raz pierwszy Ed został sam w domu. Zaraz po powrocie z lotniska spotkał Dave'a, który znów narzekał na problemy z prądem. W rozmowie wspominał, że słyszał o wyjeździe marszy i zapytał czy wszystko w porządku. Okazało się, że Dave i Ellen podejrzewali, iż małżeństwo Beckerów przeżywa kryzys. Często słyszeli kłótnie. dochodzące z ich mieszkania późną nocą. Ed nie miał serca im powiedzieć, że to nie oni się kłócą. Dave przyznał, że on i Ellen choć zawsze byli zgodną parą, od czasu przeprowadzki nieustannie się sprzeczają.

Ukrywała to jednak przed mężem. Dave był bardzo przesądny i wiedziała, że potraktowałby to zjawisko zbyt poważnie. A ona próbowała wierzyć, że to wszystko jest tylko dziwne. ale nieszkodliwe. Aktywność jednak nie ustawała. W końcu Ed nie wytrzymał. Wziął kilka dni wolnego i pojechał do marszy do Tulsa. On również potrzebował ucieczki. Po powrocie do domu, Dave czekał na nich z trzymiesięcznym wypowiedzeniem najmu. Powiedział, że odkąd Beckerowie wyjechali, z mieszkania na górze dochodziły niepokojące odgłosy. Wrzaski, huki, trzask łamanych mebli.

Dave i Ellen zgodzili się spotkać, by wspólnie porozmawiać o tym, co się tak naprawdę dzieje. Ellen przyszła wcześniej, chcąc najpierw porozmawiać z Marszą, bez obecności męża. Historie, które opowiadała, były przerażająco znajome, a jednak różniły się w detalach. Co tylko upewniało wszystkich, że mają do czynienia z więcej niż jednym bytem. Opowiedziała im o mężczyźnie, którego pewnej nocy zobaczyła stojącego nocą w pokoju dziecka, a który zniknął tak nagle jak się pojawił. O kłótniach, które słyszeli i które jak byli przekonani dochodziły z mieszkania Beckerów, mimo że ci byli wtedy setki kilometrów dalej.

Rytuał nie powiódł się. Aktywność duchów trwała dalej, jakby nic się nie stało. Dave i Ellen w końcu mieli dość i wyprowadzili się. Stało się jasne dla wszystkich, że nie ma żadnego sposobu, by to powstrzymać. Carol Simpson i Joseph kontaktowali się z Beckerami, by dowiedzieć się jak sobie radzą. Ed postanowił skłamać i powiedział im, że egzorcyzmy zadziałały. Był teraz przekonany, że nic nie mogą zrobić, by pomóc i nie chciał ich martwić bardziej. Zabrał się więc za sprzątanie mieszkania na parterze po wyprowadce Ellen i Dave'a. Gdy był tam na dole, zobaczył ją po raz ostatni.

Zniekształconą twarz z ciemnymi włosami i złowieszczym uśmiechem, unoszącą się tuż obok głowy Eda. W końcu zdesperowany właściciel domu zdecydował się na konfrontację z Jimem. Powiedział mu wprost, że powinni się wyprowadzić. Nie chciał ich wyrzucać, ale bał się o ich bezpieczeństwo. Jim potwierdził, że doświadczają tych samych dziwnych dźwięków i zjawisk, które wcześniej przeżyli Ellen i Dave, ale nadal nie wierzył, że mają one źródło nadprzyrodzone. Uważał, że jego żona jest po prostu na skraju załamania nerwowego. Nic więcej. Winą obarczał izolację, siedzenie w domu z dziećmi i towarzystwo dziwnych znajomych, którzy przychodzili, by urządzać seanse spircystyczne.