HORROR RODZINY BECKERÓW – Egzorcyzm w telewizji! | ODCINEK 76

25 lipca 1970 roku Edwin Becker, 24-letni mężczyzna, przemierzał jedną z trudniejszych dzielnic Chicago. Jego żona Marsha była w zaawansowanej ciąży, a dotychczasowa wynajmująca jasno dała do zrozumienia, że nie życzy sobie dzieci w swoim mieszkaniu. Ed więc desperacko szukał jakiegokolwiek wyjścia. I wtedy natknął się na ogłoszenie. Budynek na sprzedaż. Poprzedni właściciel zmarł, a jego dzieci postanowiły sprzedać dom. To mogła być naprawdę okazja, na którą czekał. Nie oczekiwał, że będzie to dom z marzeń, ale był to dom przekształcony na dwa oddzielne mieszkania.

Jedno mogliby wynajmować, a w drugim zamieszkać sami. Pomysł wydawał się bardzo rozsądny. Ed nie był nawet pewien, czy faktycznie stać go na własny dom, ale to mogła być jego szansa życiowa. Dotarł więc na Campbell Street. Widok nie zachwycił, budynek wyglądał na zaniedbany, brudny, ponury. Wielkie drzewo przy wejściu tłumiło światło dzienne, a po obu stronach piętrzyły się trzy kondygnacyjne kamienice rzucające długie cienie. Ale Ed powtarzał sobie, że to tylko etap przejściowy. Spokojnie, planował zostać tam kilka lat, do czasu znalezienia czegoś lepszego.

Wszystko było stare, zaniedbane, pokryte warstwą kurzu i wyraźnie nosiło ślady długotrwałego zapomnienia. Podczas zwiedzania Ed zauważył drzwi prowadzące na strych. Były zamknięte na głucho, jakby miały za zadanie chronić to, co znajduje się po drugiej stronie. Zapytał o nie, ale Art wzruszył ramionami i życił krótko, bez przekonania. Tam nic nie ma, nie ma co się interesować. Wtedy więc zeszli do piwnicy. Niska, ledwo półtora metrowa przestrzeń zmuszała Eda do ciągłego schylania się, co tylko potęgowało poczucie klaustrofobii. Wewnątrz znajdowały się trzy oddzielne pomieszczenia skonstruowane z cienkich drewnianych paneli.

Jedno z nich było zupełnie puste, drugie służyło jako składzik na węgiel, natomiast trzecie było zamknięte na kłódkę. Na przodzie piwnicy urządzony był dziwnie przytulny, choć zaniedbany pokój. Znajdował się tam stary piec, kilka krzeseł i zapomniane sprzęty. Unosił się tam intensywny zapach spalonego drewna, co wydało się Edowi co najmniej dziwne. Piec sprawiał wrażenie nieużywanego od bardzo dawna. Później weszli jeszcze do mieszkania Mary, która nie przestawała zrzędzić i rzucać oskarżeń w stronę agenta. Ed chcąc uniknąć awantury samodzielnie przeszedł przez wnętrza.

W jednej sypialni tej położonej na froncie budynku poczuł coś niepokojącego. Temperatura była wyraźnie niższa niż w pozostałych pomieszczeniach. Ten sam chłód, który wcześniej poczuł w piwnicy. No ale piwnica to normalne, a tutaj? Nie pasowało to do upalnego lipcowego dnia, ale Ed zepchnął to na dalszy plan. Przecież domy mają swoje kaprysy. Mimo wszystko widział w tym miejscu bardzo duży potencjał. Cena nieruchomości była bardzo kusząca i niska. Zaledwie 16,5 tysiąca dolarów. Wystarczyło zebrać 825 dolarów wkładu własnego, co wydawało się osiągalne.

Tydzień później jego oferta została przyjęta. Z entuzjazmem zabrał Marszę, by pokazać jej nowy dom. Martwił się jedynie jak zareaguje na okolice, więc wybrał trasę, która omijała najbardziej zaniedbane rejony dzielnicy. Chciał, żeby to miejsce, choć dalekie od ideału, zrobiło na niej jak najlepsze pierwsze wrażenie. Wspólnie zwiedzili mieszkanie na górze. Ed odetchnął z ulgą. Tym razem Myra nie pojawiła się, by wywołać kolejną kłótnię. Marsha przyznała, że dom wymaga sporo pracy i choć zauważyła, że w środku panuje nienaturalny chłód, dostrzegała również w nim potencjał.

Ufała ocenie męża. Tylko jedno miejsce wzbudzało w niej wyraźny sprzeciw i niepokój. Piwnica. Kiedy zeszli tam razem po raz kolejny, uderzył ich ten dziwny, duszący zapach spalenizny. Ed rzucił, że mogliby urządzić tam pranie, ale Marsha nawet nie chciała o tym słyszeć. Nie zamierzała korzystać z piwnicy, nie chciała tam schodzić. Ani teraz, ani nigdy. Ed sądził, że to po prostu kwestia brudu, że zmieni zdanie, kiedy pomieszczenie zostanie posprzątane i odnowione. Ale kobieta była nieugięta. Powiedziała wprost, że coś w tej przestrzeni ją odpycha.

Coś, co sprawia, że czuje się bardzo nieswojo i nie potrafiła tego wyjaśnić. Kilka miesięcy później już po narodzinach dziecka Ed był gotowy by sfinalizować zakup. Wtedy pojawił się niespodziewany warunek. Sprzedający zażądali by Mejra mogła pozostać w mieszkaniu na parterze przez jeszcze 90 dni po zakończeniu transakcji. W dniu podpisania umowy młode małżeństwo i ich prawnik spotkali się w biurze z dziećmi poprzedniego właściciela. Każde z nich miało przy sobie swojego prawnika. Atmosfera była tak gęsta, że można było ją ciąć nożem. Dało się wyczuć napięcie, chłód i coś więcej.

Ledwo skrywano wrogość. Ta rodzina najwyraźniej nie miała ze sobą najlepszych relacji. Pomimo napięć doprowadzono formalności do końca. Beckerowie stali się właścicielami dwupiętrowej nieruchomości przy ulicy Campbell. Nie mieli jednak pojęcia co tak naprawdę właśnie wzięli na swoje barki. Ed wraz z młodszym bratem, Bachem, natychmiast przystąpili do pracy. Chcieli przygotować mieszkanie na górze dla Marszy i dziecka, które miało pojawić się już w kolejnym miesiącu. Jednym z pierwszych kroków była wymiana zamków w drzwiach wejściowych. Ed zajął się tym od razu, podczas gdy Badge udał się na piętro, by rozpocząć inne prace.

Nie minęło wiele czasu, gdy na zewnątrz wybiegła Myra. Zobaczyła co robią i zaczęła domagać się wyjaśnień. Krzyczała, podnosiła głos, jakby sytuacja była dla niej zupełnym zaskoczeniem. Ed próbował spokojnie tłumaczyć, że teraz to on jest właścicielem budynku. Że będzie musiała się wyprowadzić po upływie trzech miesięcy, zgodnie z podpisaną umową. Powiedział to jasno, bez złośliwości, choć bardzo stanowczo. Mayra zareagowała jednak w sposób, który wywołał w nim dziwne uczucie niepokoju. Zamiast wściekłości zaczęła się bardzo głośno śmiać. Głośno, prawie historycznie, jakby coś ją naprawdę bawiło.

Pomiędzy kolejnymi atakami śmiechu rzucała teksty typu Nie jesteś właścicielem tego domu i nigdy nie będziesz. Po chwili odwróciła się na pięcie i wróciła do środka, zamykając za sobą strzaskiem drzwi. Ed wciąż słyszał jej głos. Chichot powtarzany z uporem słowa. Myślisz, że jesteś właścicielem tego domu? Następnego dnia Edowi udało się w końcu opróżnić mieszkanie z rzeczy poprzednich właścicieli. Pomógł mu w tym jeden z sąsiadów. Gdy przestrzeń była już czysta, Ed i Batch zabrali się do remontu. Brat zajął się malowaniem tylnej sypialni, ale Ed szybko zauważył, że Batch co chwilę odwraca głowę i zerka w stronę szafy stojącej na końcu pokoju.

Zapytał, co się dzieje, ale Batch zbył temat, wzruszając ramionami. Dopiero później przyznał, że miał dziwne wrażenie, jakby ktoś go stale obserwował. Na początku wydało mu się to śmieszne i nieistotne. Ed podszedł do szafy i otworzył jej drzwi. W środku nie było nic. Pusta przestrzeń, jak należało się spodziewać. Jednak kątem oka zauważył coś stojącego przy tylnej ścianie wnęki. Najpierw myślał, że to po prostu kawałek deski. Ale kiedy wyjął z szafy i odwrócił przedmiot, oboje zrozumieli, że trzymają w rękach coś zupełnie innego.

Stara, zniszczona tablica Ouija. Wyglądała na mocno zużytą, jakby była intensywnie użytkowana wiele lat temu. Wysiąknięta czasem. albo czymś innym. Przyjrzeli się wtedy znalezisku, ale żaden z nich nie chciał mieć z tym nic wspólnego. Ed bez słowa wyniósł planszę na zewnątrz i wyrzucił. Miał nadzieję, że to wystarczy, by pozbyć się tego dziwnego wrażenia, które zaczęło ich otaczać od chwili wejścia do tego domu. Tego samego dnia postanowili przyjrzeć się bliżej zamkniętej komórce w piwnicy. Był to niewielki, wydzielony drewnianymi ściankami schowek, którym Ed wcześniej nie zawracał sobie głowy.

Były też rysunki nagich postaci kobiecych, stare wydania Playboya i pisma nudystyczne. Tysiące zdjęć, setki stron. dziesiątki pudełek. Na wielu z nich ktoś ręcznie napisał jedno i to samo imię. Ben. W kącie piwnicy natknęli się na słoik z nabojami ukryty pomiędzy belkami pod sufitem. Ed przez chwilę obracał go w dłoniach, jakby szukał odpowiedzi po czym odstawił je na miejsce. Zapomniał o nim aż do momentu późniejszych wydarzeń. Wtedy wszystko zaczęło układać się w całość. Te wybuchy agresji, histeryczny śmiech, co najmniej dziwne zachowanie lokatorki z dołu, dziwna obsesja.

Ten dom i jego mieszkańcy kryli w sobie coś mroczniejszego niż Ed na początku przypuszczał. Coś co przenikało kolejne pokoje, coś głęboko zaburzonego. Jego uwagę przyciągnęło też wykończone pomieszczenie w piwnicy. Stały tam krzesła i piec. Wyglądało niemal tak, jakby ktoś tam mieszkał. I ten zapach. Zapach palonego drewna wciąż unosił się w powietrzu. I jeszcze jeden mały szczegół. Drzwi do piwnicy zabezpieczone były kłódką. Od zewnątrz. Jakby ktoś był tam czasem zamykany.

Nadszedł w końcu pierwszy grudnia. Po tygodniach pracy budynek był wreszcie w na tyle dobrym stanie, by można było się do niego wprowadzić. Bach nie mógł pomóc, więc Ed poprosił o wsparcie swojego przyjaciela, Georgia. George był niewidomy, stracił wzrok w wyniku ran odniesionych podczas wojny w Wietnamie. Jednak mimo to pozostał silnym, sprawnym mężczyzną, który z dumą udowadniał, że nie potrzebuje specjalnego traktowania. Razem spędzili zimny, deszczowy dzień, przenosząc meble do nowego domu. Marsha w tym czasie rozpakowywała pudła i próbowała urządzić kuchnię. Wszystko szło bardzo sprawnie.

Nic nie zwiastowało kłopotów, aż do chwili, gdy Ed zauważył coś dziwnego. George co jakiś czas gwałtownie się wzdrygał, jakby coś wyczuwał obok siebie. Niekiedy odwracał głowę, jakby próbował zidentyfikować dźwięk lub też obecność tuż za plecami. Na początku Ed zignorował te reakcje, uznając je za odruch wynikający z jego ograniczonego pola orientacji. W końcu George nie widział. Polegał głównie na słuchu i wyczuciu przestrzeni. Może po prostu miał złudzenie? A później George niespodziewanie zawołał z głębi mieszkania.

Kto tam jest? Ed aż się zatrzymał. Zamurowało go. W głosie przyjaciela słychać było napięcie. Nie brzmiał jakby żartował. George? Wszystko w porządku? Zapytał podchodząc do niego. Mężczyzna stał nieruchomo z twarzą zwróconą w stronę korytarza. Przysięgam ci, Ed, ktoś tu jest. Słyszałem kroki. Za mną. Tu w mieszkaniu. Ed spojrzał na niego z niedowierzaniem. Byli przecież tylko we trójkę. On, George i Marsha. Ale George był wyraźnie poruszony. Nie wyglądał na kogoś, kto dałby się ponieść wyobraźni.

To był pierwszy raz, gdy w nowym domu coś lub też ktoś dał o sobie znać. Dziwne zjawiska zaczęły się niemal natychmiast, choć w dość nietypowy sposób. Pierwszego ranka Ed wszedł do łazienki by napełnić wannę. Włożył korek, odkręcił krany i wyszedł do kuchni, by dokończyć poranną kawę. Zaledwie po kilku minutach wrócił i zamarł w drzwiach. Wanna była zupełnie pusta, jednak woda nadal leciała z kranów, ale korek już nie był na miejscu.

Łańcuszek był owinięty wokół kurków w taki sposób, jakby ktoś go celowo odczepił. Zdziwiony Ed uznał, że musiał się po prostu zagapić, jest przecież rano, może nie docisnął korka. W ciągu dnia próbował kilka razy zadzwonić do domu, by sprawdzić jak radzi sobie Marsza. Za każdym razem linia była jednak zajęta. Od rana do wieczora. Wrócił więc poirytowany. Finanse były napięte, a nieustanne rozmowy telefoniczne oznaczały gigantyczny rachunek. Kiedy jednak zapytał Marszę z kim tak długo rozmawiała, to ta spojrzała na niego zdezorientowana. Przysięgała, że nie dotykała przez cały dzień telefonu.

Razem więc poszli to sprawdzić. Słuchawka wisiała poza widełkami, luźno zwisając z boku aparatu. Jakby ktoś ją zrzucił albo celowo tak odłożył. Korek był szczelnie zatknięty, łańcuszek ułożony prawidłowo, ale kiedy wrócił po kilku minutach, historia się powtórzyła. Woda znów spływała prosto do odpływu, korek znów został usunięty. Każdego dnia, gdy próbował się dodzwonić, linia cały czas pozostawała zajęta. Tym razem Ed był przekonany, że Marsha znowu coś ukrywa. Ale rachunek telefoniczny nie wykazał żadnych połączeń.

Linia była blokowana, ale nie przez nich. Z czasem zmieniło się coś jeszcze. Marsha coraz rzadziej opuszczała kuchnię. Spędzała tam niemal całe dnie, jakby podświadomie unikała reszty domu. Początkowo ani ona, ani Ed nie zwrócili na to uwagi. Ot, nowy rytm dnia, ale z czasem stało się jasne, że coś ją tam trzyma. To właśnie będąc w kuchni zaczęła zauważać, że coś z domem jest nie tak. Na początku to były drobiazgi. Przedmioty zmieniały położenie, szafki otwierały się same, lampy migotały. Tłumaczyli to sobie nawzajem jako typowe problemy w starym, zaniedbanym budynku.

Nic niezwykłego. Trochę przyciągu, luźne zawiasy, zużyta instalacja. Ot to. Zarówno Ed, jak i Marsza przez długi czas nie dzielili się ze sobą tym, co widzą. Ale podczas gdy Ed wciąż próbował znaleźć racjonalne wyjaśnienie, analizował zdarzenia jak zagadkę, którą da się rozwiązać. Marsza natomiast nie miała wątpliwości. Od pierwszych dni była przekonana, że ich dom wcale nie jest pusty. 20 grudnia Beckerowie zorganizowali chrzest swojej córeczki, Christine. Po uroczystości Ed zaprosił księdza, by ten pobłogosławił ich nowe mieszkanie.

Marsza i goście wrócili do domu wcześniej. Chwilę później zjawił się Ed wraz z duchownym. Już od progu coś było nie tak. Ed zauważył, że drzwi wejściowe są zamknięte od środka, co wydało mu się bardzo dziwne. Gdy tylko spróbował je otworzyć, pojawiła się Majra. Skrzecząc i wrzeszcząc, obrzuciła księdza stykiem obelg. Tym razem cała jej furia skupiła się właśnie na nim. Domagała się, by natychmiast on opuścił budynek. Mimo wszystko ksiądz wszedł po schodach do salonu. Wyjął pojemnik ze święconą wodą i małą książeczkę z modlitwami. Uniósł buteleczkę, zaczął modlitwę po łacinie i potrząsnął wodą.

Nagle butelka eksplodowała mu w dłoni. Szkło i woda rozprysnęły się na wszystkie strony. Wszyscy zamarli, nawet ksiądz. Wstrząśnięty zaczął zbierać odłamki szkła i niemal szeptem oznajmił, że musi natychmiast wyjść. Ed widział, że był przerażony, ale błagał go, by dokończył błogosławieństwo. Te kilka sekund wystarczy, powiedział duchowny stanowczo. Ed nie ustępował, prosił choć o błogosławieństwo dla pokoju dziecka. Ksiądz niechętnie się zgodził, wszedł więc do sypialni, wypowiedział kilka łacińskich fraz i wybiegł tak pośpiesznie, że zamiast trafić w drzwi, wpadł do szafy.