HORROR RODZINY BECKERÓW – Egzorcyzm w telewizji! | ODCINEK 76

Witajcie drodzy słuchacze w dzisiejszym materiale. Chicago rok 1971. Miasto wciąż drgało echem burzliwych lat 60. Ulice pachniały benzyną i lodowatym powietrzem. Sron osiadał na szybach zaparkowanych samochodów. a w powietrzu nosiło się coś trudnego do nazwania. Może to niepokój, a może oczekiwanie. W jednej z cichych dzielnic przy niepozornej ulicy młode małżeństwo Edwin i Marsha Becker rozpoczynało nowy rozdział życia. Byli oni dopiero co po ślubie. Marsza spodziewała się dziecka.

A kiedy do drzwi Beckerów zapukała ekipa NBC, historia przekroczyła próg zwykłej opowieści o duchach. Bo to właśnie tam, wśród ich mieszkania, miał miejsce pierwszy w historii telewizyjny egzorcyzm, transmitowany na żywo. Ale to co zobaczyli widzowie było tylko ułamkiem prawdziwego koszmaru. A my skupimy się na tym co działo się wcześniej, za zamkniętymi drzwiami, pośród nocnych szeptów, samoczynnie eksplodujących przedmiotów, mebli unoszących się w powietrzu i obecności, która nie chciała odejść.

To nie jest, moi drodzy, scenariusz horroru. To nie jest miejska legenda. To wydarzyło się naprawdę w 1971 roku. Dziś opowiem wam co działo się za drzwiami domu Beckerów. Historia, która do dziś dzieli ludzi na tych, którzy wierzą i tych, którzy jeszcze nie mieli okazji doświadczyć niewytłumaczalnego. Więc siądźcie wygodnie i mówię tutaj serio, bo się szykuje naprawdę kolos. Weźcie coś do picia, do jedzenia i zarezerwujcie dla siebie spokojnie półtorej godziny. Miłego słuchania.

25 lipca 1970 roku Edwin Becker, 24-letni mężczyzna, przemierzał jedną z trudniejszych dzielnic Chicago. Jego żona Marsha była w zaawansowanej ciąży, a dotychczasowa wynajmująca jasno dała do zrozumienia, że nie życzy sobie dzieci w swoim mieszkaniu. Ed więc desperacko szukał jakiegokolwiek wyjścia. I wtedy natknął się na ogłoszenie. Budynek na sprzedaż. Poprzedni właściciel zmarł, a jego dzieci postanowiły sprzedać dom. To mogła być naprawdę okazja, na którą czekał. Nie oczekiwał, że będzie to dom z marzeń, ale był to dom przekształcony na dwa oddzielne mieszkania.

Tydzień później jego oferta została przyjęta. Z entuzjazmem zabrał Marszę, by pokazać jej nowy dom. Martwił się jedynie jak zareaguje na okolice, więc wybrał trasę, która omijała najbardziej zaniedbane rejony dzielnicy. Chciał, żeby to miejsce, choć dalekie od ideału, zrobiło na niej jak najlepsze pierwsze wrażenie. Wspólnie zwiedzili mieszkanie na górze. Ed odetchnął z ulgą. Tym razem Myra nie pojawiła się, by wywołać kolejną kłótnię. Marsha przyznała, że dom wymaga sporo pracy i choć zauważyła, że w środku panuje nienaturalny chłód, dostrzegała również w nim potencjał.

Ufała ocenie męża. Tylko jedno miejsce wzbudzało w niej wyraźny sprzeciw i niepokój. Piwnica. Kiedy zeszli tam razem po raz kolejny, uderzył ich ten dziwny, duszący zapach spalenizny. Ed rzucił, że mogliby urządzić tam pranie, ale Marsha nawet nie chciała o tym słyszeć. Nie zamierzała korzystać z piwnicy, nie chciała tam schodzić. Ani teraz, ani nigdy. Ed sądził, że to po prostu kwestia brudu, że zmieni zdanie, kiedy pomieszczenie zostanie posprzątane i odnowione. Ale kobieta była nieugięta. Powiedziała wprost, że coś w tej przestrzeni ją odpycha.

Ledwo skrywano wrogość. Ta rodzina najwyraźniej nie miała ze sobą najlepszych relacji. Pomimo napięć doprowadzono formalności do końca. Beckerowie stali się właścicielami dwupiętrowej nieruchomości przy ulicy Campbell. Nie mieli jednak pojęcia co tak naprawdę właśnie wzięli na swoje barki. Ed wraz z młodszym bratem, Bachem, natychmiast przystąpili do pracy. Chcieli przygotować mieszkanie na górze dla Marszy i dziecka, które miało pojawić się już w kolejnym miesiącu. Jednym z pierwszych kroków była wymiana zamków w drzwiach wejściowych. Ed zajął się tym od razu, podczas gdy Badge udał się na piętro, by rozpocząć inne prace.

Nadszedł w końcu pierwszy grudnia. Po tygodniach pracy budynek był wreszcie w na tyle dobrym stanie, by można było się do niego wprowadzić. Bach nie mógł pomóc, więc Ed poprosił o wsparcie swojego przyjaciela, Georgia. George był niewidomy, stracił wzrok w wyniku ran odniesionych podczas wojny w Wietnamie. Jednak mimo to pozostał silnym, sprawnym mężczyzną, który z dumą udowadniał, że nie potrzebuje specjalnego traktowania. Razem spędzili zimny, deszczowy dzień, przenosząc meble do nowego domu. Marsha w tym czasie rozpakowywała pudła i próbowała urządzić kuchnię. Wszystko szło bardzo sprawnie.

Kto tam jest? Ed aż się zatrzymał. Zamurowało go. W głosie przyjaciela słychać było napięcie. Nie brzmiał jakby żartował. George? Wszystko w porządku? Zapytał podchodząc do niego. Mężczyzna stał nieruchomo z twarzą zwróconą w stronę korytarza. Przysięgam ci, Ed, ktoś tu jest. Słyszałem kroki. Za mną. Tu w mieszkaniu. Ed spojrzał na niego z niedowierzaniem. Byli przecież tylko we trójkę. On, George i Marsha. Ale George był wyraźnie poruszony. Nie wyglądał na kogoś, kto dałby się ponieść wyobraźni.

Łańcuszek był owinięty wokół kurków w taki sposób, jakby ktoś go celowo odczepił. Zdziwiony Ed uznał, że musiał się po prostu zagapić, jest przecież rano, może nie docisnął korka. W ciągu dnia próbował kilka razy zadzwonić do domu, by sprawdzić jak radzi sobie Marsza. Za każdym razem linia była jednak zajęta. Od rana do wieczora. Wrócił więc poirytowany. Finanse były napięte, a nieustanne rozmowy telefoniczne oznaczały gigantyczny rachunek. Kiedy jednak zapytał Marszę z kim tak długo rozmawiała, to ta spojrzała na niego zdezorientowana. Przysięgała, że nie dotykała przez cały dzień telefonu.

Razem więc poszli to sprawdzić. Słuchawka wisiała poza widełkami, luźno zwisając z boku aparatu. Jakby ktoś ją zrzucił albo celowo tak odłożył. Korek był szczelnie zatknięty, łańcuszek ułożony prawidłowo, ale kiedy wrócił po kilku minutach, historia się powtórzyła. Woda znów spływała prosto do odpływu, korek znów został usunięty. Każdego dnia, gdy próbował się dodzwonić, linia cały czas pozostawała zajęta. Tym razem Ed był przekonany, że Marsha znowu coś ukrywa. Ale rachunek telefoniczny nie wykazał żadnych połączeń.

Linia była blokowana, ale nie przez nich. Z czasem zmieniło się coś jeszcze. Marsha coraz rzadziej opuszczała kuchnię. Spędzała tam niemal całe dnie, jakby podświadomie unikała reszty domu. Początkowo ani ona, ani Ed nie zwrócili na to uwagi. Ot, nowy rytm dnia, ale z czasem stało się jasne, że coś ją tam trzyma. To właśnie będąc w kuchni zaczęła zauważać, że coś z domem jest nie tak. Na początku to były drobiazgi. Przedmioty zmieniały położenie, szafki otwierały się same, lampy migotały. Tłumaczyli to sobie nawzajem jako typowe problemy w starym, zaniedbanym budynku.

Nic niezwykłego. Trochę przyciągu, luźne zawiasy, zużyta instalacja. Ot to. Zarówno Ed, jak i Marsza przez długi czas nie dzielili się ze sobą tym, co widzą. Ale podczas gdy Ed wciąż próbował znaleźć racjonalne wyjaśnienie, analizował zdarzenia jak zagadkę, którą da się rozwiązać. Marsza natomiast nie miała wątpliwości. Od pierwszych dni była przekonana, że ich dom wcale nie jest pusty. 20 grudnia Beckerowie zorganizowali chrzest swojej córeczki, Christine. Po uroczystości Ed zaprosił księdza, by ten pobłogosławił ich nowe mieszkanie.

Marsza i goście wrócili do domu wcześniej. Chwilę później zjawił się Ed wraz z duchownym. Już od progu coś było nie tak. Ed zauważył, że drzwi wejściowe są zamknięte od środka, co wydało mu się bardzo dziwne. Gdy tylko spróbował je otworzyć, pojawiła się Majra. Skrzecząc i wrzeszcząc, obrzuciła księdza stykiem obelg. Tym razem cała jej furia skupiła się właśnie na nim. Domagała się, by natychmiast on opuścił budynek. Mimo wszystko ksiądz wszedł po schodach do salonu. Wyjął pojemnik ze święconą wodą i małą książeczkę z modlitwami. Uniósł buteleczkę, zaczął modlitwę po łacinie i potrząsnął wodą.

Ed był w szoku. Czy to Majra wytrąciła księdza z równowagi? Czy może to, co zobaczył? Kolejnego dnia Marsha siedziała sama w kuchni. Nad stołem na haczyku wisiał ręczny mikser. Kilka razy znajdowała go już na podłodze, a Ed obiecywał naprawić uchwyt. Jednak tym razem było inaczej. Usłyszała lekki szelest, potem stuk. Odwróciła głowę i zobaczyła jak mikser trzęsie się na haku. Po chwili oderwał się i uniósł w powietrze. Zawisł jakby ktoś go trzymał, po czym przeleciał przez kuchnię i spadł tuż pod nią.

Marsza zamarła. Dla niej był to wystarczający sygnał. Coś lub ktoś dawał znać, że tu jest i nie są sami. W tym samym czasie Ed zaczął odczuwać coś dziwnego w piwnicy. Za każdym razem, gdy schodził tam sam, czuł chłód przeszywający kark. Wrażenie, jakby ktoś stał tuż za nim. Oddech za uchem. Obecność. A jednak, gdy się odwracał, nikogo nie było. Tylko pusta przestrzeń i znajomy, duszący zapach czegoś przypalonego. Czasem dochodziły do niego stamtąd dziwne dźwięki. Jakby odległa kłótnia do syna mężczyzny i kobiety.

Ed uznał, że może to sąsiedzi. Nie wierzył w duchy. Zamiast tego zaczął mówić na głos zwracając się do Bena, poprzedniego właściciela budynku. Stary dziwak wołał z uśmiechem, mógłbyś tu w końcu posprzątać. Dla Eda to była tylko gra. Zgrywał się, próbując zneutralizować lęk. Ale później zaczął się zastanawiać, czy to właśnie ta uwaga, którą poświęcał czemuś lub komuś niewidzialnemu, nie sprawiała, że zjawiska zaczęły się nasilać? Nadchodziły święta Bożego Narodzenia. Do domu Beckerów zaczęła zjeżdżać rodzina, wśród nich ciotka Eda, Helen.

Rodzina i znajomi skarżyli się, że gdy dzwonili, linia była nieustannie zajęta. Między Marszą a Edem zaczęło narastać napięcie. Nie było kłótni, raczej milczenie. Niezręczne, ciężkie, przeniknięte wzajemnym niezrozumieniem, jakby każdy z nich osobno próbował oswoić się z tym, co się dzieje i każde osobno przegrywało. W końcu po tygodniach trwania tej całej ciszy, to właśnie Marsha przełamała mur. Ed, ja myślę, że ten dom jest nawiedzony. Ed zaprzeczył. Tak jak robił to wiele razy. Winą obarczał wszystko, co można było racjonalnie wytłumaczyć.

Uwagę Eda szczególnie przyciągnęła przednia sypialnia. Panował tam przenikliwy chłód, jakby temperatura w tym jednym pomieszczeniu spadała o kilka stopni. Coś w tej sypialni budziło jego niepokój. Nie potrafił wskazać przyczyny, ale czuł. że musiał się stamtąd jak najszybciej oddalić. I tak też zrobił. Tego samego dnia, kiedy sprzątał w jadalni, kątem oka dostrzegł znajomą sylwetkę. Kobieta stała w korytarzu, tuż obok drzwi do zimnej sypialni. Przez ułamek sekundy Ed był pewien, że to Marsza. Ale gdy się odwrócił, nie było tam nikogo. Początkowo uznał to za złudzenie, może grę światła i cieni, ale niedługo potem zdarzyło się to ponownie.

Tym razem był w kuchni, gdy przez uchylone drzwi zobaczył jak ktoś przechodzi korytarzem. Postać była wyższa, raczej męska. Zdecydowanie nie była to jego żona. Rzucił się w stronę drzwi i zawołał, ale odpowiedziała mu jedynie głucha cisza. Przeszukał cały budynek, ale nie znalazł nikogo. W marcu do mieszkania mieli wprowadzić się nowi lokatorzy. Młode małżeństwo. Dave i Ellen. Tak jak Beckerowie mieli ze sobą noworodka. Wieczorem, dzień przed wprowadzką młodego małżeństwa, Ed zszedł do piwnicy. Powiedział nowym lokatorom, że mogą korzystać z niej jako pralni, więc chciał ją uprzątnąć i przygotować.

Od pojawienia się nowych lokatorów nie minęło nawet kilka dni, nim zaczęli zadawać pytania. Dave zatrzymał Eda na podjeździe i poprosił, by w przyszłości uprzedzać ich, zanim odetnie im prąd. Ed spojrzał zdziwiony na niego z wielkim zaskoczeniem na twarzy. Nie miał pojęcia o czym Dave mówi. Ten natomiast wyjaśnił, że prąd w ich mieszkaniu nagle się wyłączył. Wszystko pogrążyło się w ciszy i ciemności, ale gdy wyszedł na zewnątrz, zauważył, że Beckerowie nadal mają tą elektryczność. Uznał więc, że to Ed wyłączył ich bezpiecznik. Być może w odwecie za zbyt głośną muzykę? Kto wie?

Pięć osób z tej rodziny zmarło w tym domu. Dwie odebrały sobie życie. Dreszcz przebiegł mu po plecach. Walter zerknął na dom i powiedział cicho, czasem myślę, że oni nadal tutaj są. Na końc dodał, że poza żoną Bena, Ed i Marsha byli pierwszymi osobami spoza rodziny, które zamieszkały w tym domu. Ed długo nie mógł przestać o tym myśleć, ale żonie o tej rozmowie nie wspomniał.

Był maj. Beckerowie spędzili dzień poza domem, ale gdy wrócili wieczorem, Dave natychmiast ich zatrzymał. Zaniepokojony opowiadał, że słyszał jak z ich mieszkania dobiegają głośne trzaski. Jakby ktoś rzucał meblami. Jednak wewnątrz wszystko było nienaruszone. Tylko zwierzęta siedziały skulone w rogu sypialni. W tej samej nocy Holly nagle zeskoczyła z łóżka i stanęła w drzwiach sypialni. Najerzona, warcząca, wpatrywała się w ciemny korytarz. Jakby widziała coś, czego ludzkie oczy nie mogły dostrzec. Wtedy Ed po raz pierwszy przyznał przed Marszą, że wierzy, że ten dom jest nawiedzony.

Nie mogli sobie pozwolić na wyprowadzkę, więc Ed próbował oswoić sytuację. Nadal rozmawiał na głos z Benem, próbując żartować, choć Marsza była coraz bardziej przerażona. Ed sądził, że mają do czynienia z duchem obecnością, która może przedstawiać rzeczy, ale nie jest wcale niebezpieczna. Obiecał, że jeśli sytuacja się zmieni, odejdą stąd bez wahania. Z czasem Ed zaczął eksperymentować. Zawiązał sznurek między uchwytem drzwi kuchennych a framugą, by przekonać się, czy rzeczywiście ktoś lub coś się otwiera. I tego wieczoru, podczas kolacji, zobaczyli to na własne oczy.

Nie tylko same drzwi. Tym razem klamka najpierw się obróciła, a dopiero potem drzwi zostały pchnięte. Cokolwiek tam było, z każdą nocą stawało się śmielsze. Jakby okazywało niezadowolenie, że nie jest już ignorowane. Następnego ranka Beckerowie obudzili się w lodowatym, zimnym mieszkaniu. Ed odkrył, że zawory gazu na poddaszu zostały zakręcone. Jednak nie pamiętał, żeby to zrobił. Tego samego dnia wieczorem odwiedzili ich George i jego żona, Annie. Ed wspominał już kiedyś George'owi o nawiedzeniach, ale ten zawsze uważał to za brednie.