HORROR RODZINY BECKERÓW – Egzorcyzm w telewizji! | ODCINEK 76

Witajcie drodzy słuchacze w dzisiejszym materiale. Chicago rok 1971. Miasto wciąż drgało echem burzliwych lat 60. Ulice pachniały benzyną i lodowatym powietrzem. Sron osiadał na szybach zaparkowanych samochodów. a w powietrzu nosiło się coś trudnego do nazwania. Może to niepokój, a może oczekiwanie. W jednej z cichych dzielnic przy niepozornej ulicy młode małżeństwo Edwin i Marsha Becker rozpoczynało nowy rozdział życia. Byli oni dopiero co po ślubie. Marsza spodziewała się dziecka.

25 lipca 1970 roku Edwin Becker, 24-letni mężczyzna, przemierzał jedną z trudniejszych dzielnic Chicago. Jego żona Marsha była w zaawansowanej ciąży, a dotychczasowa wynajmująca jasno dała do zrozumienia, że nie życzy sobie dzieci w swoim mieszkaniu. Ed więc desperacko szukał jakiegokolwiek wyjścia. I wtedy natknął się na ogłoszenie. Budynek na sprzedaż. Poprzedni właściciel zmarł, a jego dzieci postanowiły sprzedać dom. To mogła być naprawdę okazja, na którą czekał. Nie oczekiwał, że będzie to dom z marzeń, ale był to dom przekształcony na dwa oddzielne mieszkania.

Tydzień później jego oferta została przyjęta. Z entuzjazmem zabrał Marszę, by pokazać jej nowy dom. Martwił się jedynie jak zareaguje na okolice, więc wybrał trasę, która omijała najbardziej zaniedbane rejony dzielnicy. Chciał, żeby to miejsce, choć dalekie od ideału, zrobiło na niej jak najlepsze pierwsze wrażenie. Wspólnie zwiedzili mieszkanie na górze. Ed odetchnął z ulgą. Tym razem Myra nie pojawiła się, by wywołać kolejną kłótnię. Marsha przyznała, że dom wymaga sporo pracy i choć zauważyła, że w środku panuje nienaturalny chłód, dostrzegała również w nim potencjał.

Ufała ocenie męża. Tylko jedno miejsce wzbudzało w niej wyraźny sprzeciw i niepokój. Piwnica. Kiedy zeszli tam razem po raz kolejny, uderzył ich ten dziwny, duszący zapach spalenizny. Ed rzucił, że mogliby urządzić tam pranie, ale Marsha nawet nie chciała o tym słyszeć. Nie zamierzała korzystać z piwnicy, nie chciała tam schodzić. Ani teraz, ani nigdy. Ed sądził, że to po prostu kwestia brudu, że zmieni zdanie, kiedy pomieszczenie zostanie posprzątane i odnowione. Ale kobieta była nieugięta. Powiedziała wprost, że coś w tej przestrzeni ją odpycha.

Nadszedł w końcu pierwszy grudnia. Po tygodniach pracy budynek był wreszcie w na tyle dobrym stanie, by można było się do niego wprowadzić. Bach nie mógł pomóc, więc Ed poprosił o wsparcie swojego przyjaciela, Georgia. George był niewidomy, stracił wzrok w wyniku ran odniesionych podczas wojny w Wietnamie. Jednak mimo to pozostał silnym, sprawnym mężczyzną, który z dumą udowadniał, że nie potrzebuje specjalnego traktowania. Razem spędzili zimny, deszczowy dzień, przenosząc meble do nowego domu. Marsha w tym czasie rozpakowywała pudła i próbowała urządzić kuchnię. Wszystko szło bardzo sprawnie.

Kto tam jest? Ed aż się zatrzymał. Zamurowało go. W głosie przyjaciela słychać było napięcie. Nie brzmiał jakby żartował. George? Wszystko w porządku? Zapytał podchodząc do niego. Mężczyzna stał nieruchomo z twarzą zwróconą w stronę korytarza. Przysięgam ci, Ed, ktoś tu jest. Słyszałem kroki. Za mną. Tu w mieszkaniu. Ed spojrzał na niego z niedowierzaniem. Byli przecież tylko we trójkę. On, George i Marsha. Ale George był wyraźnie poruszony. Nie wyglądał na kogoś, kto dałby się ponieść wyobraźni.

Łańcuszek był owinięty wokół kurków w taki sposób, jakby ktoś go celowo odczepił. Zdziwiony Ed uznał, że musiał się po prostu zagapić, jest przecież rano, może nie docisnął korka. W ciągu dnia próbował kilka razy zadzwonić do domu, by sprawdzić jak radzi sobie Marsza. Za każdym razem linia była jednak zajęta. Od rana do wieczora. Wrócił więc poirytowany. Finanse były napięte, a nieustanne rozmowy telefoniczne oznaczały gigantyczny rachunek. Kiedy jednak zapytał Marszę z kim tak długo rozmawiała, to ta spojrzała na niego zdezorientowana. Przysięgała, że nie dotykała przez cały dzień telefonu.

Razem więc poszli to sprawdzić. Słuchawka wisiała poza widełkami, luźno zwisając z boku aparatu. Jakby ktoś ją zrzucił albo celowo tak odłożył. Korek był szczelnie zatknięty, łańcuszek ułożony prawidłowo, ale kiedy wrócił po kilku minutach, historia się powtórzyła. Woda znów spływała prosto do odpływu, korek znów został usunięty. Każdego dnia, gdy próbował się dodzwonić, linia cały czas pozostawała zajęta. Tym razem Ed był przekonany, że Marsha znowu coś ukrywa. Ale rachunek telefoniczny nie wykazał żadnych połączeń.

Linia była blokowana, ale nie przez nich. Z czasem zmieniło się coś jeszcze. Marsha coraz rzadziej opuszczała kuchnię. Spędzała tam niemal całe dnie, jakby podświadomie unikała reszty domu. Początkowo ani ona, ani Ed nie zwrócili na to uwagi. Ot, nowy rytm dnia, ale z czasem stało się jasne, że coś ją tam trzyma. To właśnie będąc w kuchni zaczęła zauważać, że coś z domem jest nie tak. Na początku to były drobiazgi. Przedmioty zmieniały położenie, szafki otwierały się same, lampy migotały. Tłumaczyli to sobie nawzajem jako typowe problemy w starym, zaniedbanym budynku.

Nic niezwykłego. Trochę przyciągu, luźne zawiasy, zużyta instalacja. Ot to. Zarówno Ed, jak i Marsza przez długi czas nie dzielili się ze sobą tym, co widzą. Ale podczas gdy Ed wciąż próbował znaleźć racjonalne wyjaśnienie, analizował zdarzenia jak zagadkę, którą da się rozwiązać. Marsza natomiast nie miała wątpliwości. Od pierwszych dni była przekonana, że ich dom wcale nie jest pusty. 20 grudnia Beckerowie zorganizowali chrzest swojej córeczki, Christine. Po uroczystości Ed zaprosił księdza, by ten pobłogosławił ich nowe mieszkanie.

Marsza i goście wrócili do domu wcześniej. Chwilę później zjawił się Ed wraz z duchownym. Już od progu coś było nie tak. Ed zauważył, że drzwi wejściowe są zamknięte od środka, co wydało mu się bardzo dziwne. Gdy tylko spróbował je otworzyć, pojawiła się Majra. Skrzecząc i wrzeszcząc, obrzuciła księdza stykiem obelg. Tym razem cała jej furia skupiła się właśnie na nim. Domagała się, by natychmiast on opuścił budynek. Mimo wszystko ksiądz wszedł po schodach do salonu. Wyjął pojemnik ze święconą wodą i małą książeczkę z modlitwami. Uniósł buteleczkę, zaczął modlitwę po łacinie i potrząsnął wodą.

Ed był w szoku. Czy to Majra wytrąciła księdza z równowagi? Czy może to, co zobaczył? Kolejnego dnia Marsha siedziała sama w kuchni. Nad stołem na haczyku wisiał ręczny mikser. Kilka razy znajdowała go już na podłodze, a Ed obiecywał naprawić uchwyt. Jednak tym razem było inaczej. Usłyszała lekki szelest, potem stuk. Odwróciła głowę i zobaczyła jak mikser trzęsie się na haku. Po chwili oderwał się i uniósł w powietrze. Zawisł jakby ktoś go trzymał, po czym przeleciał przez kuchnię i spadł tuż pod nią.

Marsza zamarła. Dla niej był to wystarczający sygnał. Coś lub ktoś dawał znać, że tu jest i nie są sami. W tym samym czasie Ed zaczął odczuwać coś dziwnego w piwnicy. Za każdym razem, gdy schodził tam sam, czuł chłód przeszywający kark. Wrażenie, jakby ktoś stał tuż za nim. Oddech za uchem. Obecność. A jednak, gdy się odwracał, nikogo nie było. Tylko pusta przestrzeń i znajomy, duszący zapach czegoś przypalonego. Czasem dochodziły do niego stamtąd dziwne dźwięki. Jakby odległa kłótnia do syna mężczyzny i kobiety.

Rodzina i znajomi skarżyli się, że gdy dzwonili, linia była nieustannie zajęta. Między Marszą a Edem zaczęło narastać napięcie. Nie było kłótni, raczej milczenie. Niezręczne, ciężkie, przeniknięte wzajemnym niezrozumieniem, jakby każdy z nich osobno próbował oswoić się z tym, co się dzieje i każde osobno przegrywało. W końcu po tygodniach trwania tej całej ciszy, to właśnie Marsha przełamała mur. Ed, ja myślę, że ten dom jest nawiedzony. Ed zaprzeczył. Tak jak robił to wiele razy. Winą obarczał wszystko, co można było racjonalnie wytłumaczyć.

Uwagę Eda szczególnie przyciągnęła przednia sypialnia. Panował tam przenikliwy chłód, jakby temperatura w tym jednym pomieszczeniu spadała o kilka stopni. Coś w tej sypialni budziło jego niepokój. Nie potrafił wskazać przyczyny, ale czuł. że musiał się stamtąd jak najszybciej oddalić. I tak też zrobił. Tego samego dnia, kiedy sprzątał w jadalni, kątem oka dostrzegł znajomą sylwetkę. Kobieta stała w korytarzu, tuż obok drzwi do zimnej sypialni. Przez ułamek sekundy Ed był pewien, że to Marsza. Ale gdy się odwrócił, nie było tam nikogo. Początkowo uznał to za złudzenie, może grę światła i cieni, ale niedługo potem zdarzyło się to ponownie.

Pięć osób z tej rodziny zmarło w tym domu. Dwie odebrały sobie życie. Dreszcz przebiegł mu po plecach. Walter zerknął na dom i powiedział cicho, czasem myślę, że oni nadal tutaj są. Na końc dodał, że poza żoną Bena, Ed i Marsha byli pierwszymi osobami spoza rodziny, które zamieszkały w tym domu. Ed długo nie mógł przestać o tym myśleć, ale żonie o tej rozmowie nie wspomniał.

Nie mogli sobie pozwolić na wyprowadzkę, więc Ed próbował oswoić sytuację. Nadal rozmawiał na głos z Benem, próbując żartować, choć Marsza była coraz bardziej przerażona. Ed sądził, że mają do czynienia z duchem obecnością, która może przedstawiać rzeczy, ale nie jest wcale niebezpieczna. Obiecał, że jeśli sytuacja się zmieni, odejdą stąd bez wahania. Z czasem Ed zaczął eksperymentować. Zawiązał sznurek między uchwytem drzwi kuchennych a framugą, by przekonać się, czy rzeczywiście ktoś lub coś się otwiera. I tego wieczoru, podczas kolacji, zobaczyli to na własne oczy.

Tymczasem Marsza wyczerpana psychicznie. Postanowiła wyjechać z córką do swojej matki w Tulsa. Po raz pierwszy Ed został sam w domu. Zaraz po powrocie z lotniska spotkał Dave'a, który znów narzekał na problemy z prądem. W rozmowie wspominał, że słyszał o wyjeździe marszy i zapytał czy wszystko w porządku. Okazało się, że Dave i Ellen podejrzewali, iż małżeństwo Beckerów przeżywa kryzys. Często słyszeli kłótnie. dochodzące z ich mieszkania późną nocą. Ed nie miał serca im powiedzieć, że to nie oni się kłócą. Dave przyznał, że on i Ellen choć zawsze byli zgodną parą, od czasu przeprowadzki nieustannie się sprzeczają.

Nie chciał dodatkowo straszyć i tak już zestresowanej żony czy też sąsiadów. Kilka dni później Ed i Marsha zostali wezwani do umierającej ciotki Helen. Wiedzieli, że to ich ostatnie spotkanie. Helen, osłabiona, ale wciąż przytomna poprosiła Eda, aby opowiedział jej o mieszkaniu. Zapytała wprost o budynek, o to co tam się dzieje. Ed opowiedział jej wszystko, nie pomijając żadnego szczegółu. Helen tylko pokiwała głową. Powiedziała, że wiedziała od samego początku. Już podczas wizyty w Boże Narodzenie czuła, że coś w tym miejscu jest nie tak. Nie powiedziała im wtedy, bo nie chciała ich przestraszyć.

Stało na środku pokoju sztywne, jakby widziało coś, czego ludzie nie potrafili dostrzec. Kiedy Ed podszedł do niego, pies odskoczył, skulił się i warczał na ścianę. Następnego ranka również przeskoczył przez ogrodzenie i już nigdy go nie odnaleziono. Marsza i Ellen rozpoczęły własne dochodzenie. Szukały jakiegokolwiek logicznego wyjaśnienia lub też skutecznego rozwiązania. Marsza przekazała Edowi kontakt do osób, które określiła jako ekspertów od duchów.

Wydawało mu się, że rzucają tylko niejasne ogólne komentarze, które każdy mógłby dopasować do własnych doświadczeń. Aż do momentu, Kiedy Barbara spojrzała na Eda i powiedziała jedno słowo. Pociski. Mężczyzna zamarł. Pociski? Powtórzył niepewnie. Co z nimi? Barbara spojrzała mu prosto w oczy i odpowiedziała. Są w słoiku. W piwnicy. Ed w tym momencie zbladł. Nie powiedział o tym nikomu, nawet Marsza nie wiedziała. Minął już rok od tego przypadkowego odkrycia, a on sam niemal o tym zapomniał. To co powiedziała Barbara o pociskach.

Tydzień później Joe wrócił, tym razem nie sam. Towarzyszył mu wysoki mężczyzna o okręconych włosach, donośnym głosie i surowym spojrzeniu. Wielebny William Dolly Davies przedstawił się. Egzorcysta. Joe był na tyle zaniepokojony obecnością młodszego mężczyzny, że zaczął podejrzewać, iż to wcale nie był duch. Energia jaką odczuwał miało w sobie coś nieludzkiego, mrocznego, złośliwego. To może być demon, powiedział bez ogródek. Będziemy musieli przeprowadzić egzorcyzm. Ed i Marsha nie byli pewni, co to właściwie znaczy. Joe więc wyjaśnił im cały ten proces.

Podkreślił, że to niebezpieczne, a wszystko co dotąd robili, rozmowy z duchami, próby kontaktu, muszą się natychmiast skończyć. Nie mówcie do nich, nie słuchajcie, nie reagujcie. One chcą uwagi, karmią się nią, musicie je ignorować. W tej nocy po raz pierwszy od dawna Ed i Marsha położyli się do łóżka z poczuciem, że naprawdę może być lepiej, że być może znaleźli ludzi, którzy im pomogą. Zasnęli przy znajomym dźwięku, podgłosach kłótni dobiegających z tylnego ganku. Jednak nie mieli pojęcia, że ich historia lada moment stanie się publiczna.

Było tak źle, że Ed musiał interweniować kilka razy. Marsha poinformowała Eda o tablicy Ouija i o tym, że April najwyraźniej rozmawiała z kimś o imieniu Henry. Ed nigdy nie wspominał żonie o młodszym z synów poprzednich lokatorów, a już na pewno nie z imienia. A to właśnie Henry prawdopodobnie odwiedził dziecko Ellen i to jego przecież ksiądz obawiał się najbardziej. Wpadł do mieszkania siostry i rozbił planszę na kawałki. Co dziwne, April nawet nie zareagowała. Stwierdziła tylko, że gdy to robił, zobaczyła twarz za jego plecami.