Ogarnęłam się | Marta Wiśniewska

Było tak, że jak oni byli bardzo, bardzo mali, to wtedy to wszystko się działo, więc nie bardzo pamiętają ten moment, bo nawet jak był ten program, to Xavier miał rok, Fabki jeszcze nie było, ona była w brzuchu, więc w ogóle tego nie pamięta. Więc to był taki największy boom. Na to, że oni też 24 godziny na dobę ludzie oglądali Xaviera. Natomiast jak ja się z Michałem rozstawałam, to ja... Po prostu zabrałam dzieci trochę z tej sytuacji. Wtedy bardzo, bardzo mocno pomogli mi moje rodzice jakoś to wszystko poukładać i jak dzieci już były ciut starsze, chodziły do przedszkola, do szkoły, to też dziadek był.

Przegadają i idą dalej. Bardzo mi w tym imponują, bo ja mam w sobie jakiś taki lęk, że że Boże, no to nie, to zostanę sama już w ogóle w tym domu, bez sensu. A oni mieszkają jeszcze z Tobą? Tak, tak. Teraz to nam się to wszystko, bo Xaver się z powrotem wprowadził, w ogóle I jest teraz u mnie śmiesznie, bo mieszka właśnie Fabka, Xawier, moja mama, moja siostra z Rafałem, z jej mężem. I to jest zabawne, bo oni się właśnie wyprowadzają, bo są na etapie kończenia swojego domu. No ale jeszcze funkcjonujemy. I tak sobie myślę, kurde, tak na... Ale mieścicie się, tak? Każdy ma swój pokój, o dziwo, więc jakby okej. Chociaż Xabier teraz z Fabką dużo siedzi.

Porządna praca, myślę, bo prowadzą zajęcia, mają swoje grupy. Oprócz tego Ksawery zajmuje się całą administracją, Fabka zajmuje się tą artystyczną częścią kreowania jakiegoś loga, bo jest różne rzeczy graficzne robi, też maluje, jest uzdolniona w tym temacie, więc z premedytacją to wykorzystuje. Że na przykład jest ktoś, kto mnie ubierze, albo zaprojektuje mi okładkę na płytę, więc ona jest w tym świetna, czy plakat, czy ma takie przyjemne wyczucie, że jest ta pierwsza myśl, więc sobie to bardzo cenię. Więc to na pewno będą robić, no bo...